Τρίτη, 30 Αυγούστου 2011

Εκκρεμεί ακόμη η θέση προέδρου του ΔΣ


Αντιγράφω από το μπλογκ του Γιώργου Τσιρίδη ένα «ρεπορτάζ» για την κατάσταση όπως διαμορφώνεται στο δήμο μετά την παράδοση της επιστολής παραίτησης του Κώστα Χρονόπουλου από την προεδρία του δημοτικού συμβούλιου.


Ο Κ.Χρονόπουλος είναι Πρόεδρος μέχρι να εκλεγεί άλλος. Ως τότε είναι απλά υπό παραίτηση. Αν τεθεί στο ΔΣ θέμα “ΕΚΛΟΓΗ ΠΡΟΕΔΡΟΥ” υπογεγραμμένο από την Χρύσα Μυργιαλή ή τον Ι.Τσούτσα, μόνο τότε θα μπορούμε να πούμε ότι ο Κ.Χρονόπουλος δεν είναι πλέον Πρόεδρος

29/08/2011 από Γ.ΤΣΙΡΙΔΗΣ
Ο κ. Χρονόπουλος παρέδωσε μιαν επιστολή στον Δήμαρχο την οποία ο τελευταίος κοινοποίησε στο δημοτικό συμβούλιο καταθέτοντάς την στα πρακτικά του ΔΣ κατά τη συνεδρίαση της 23/8/2011
Στη συνέχεια έγιναν κάποιες προσπάθειες (που κανείς δεν λέει ότι έχουν τελειώσει) να κλείσει το θέμα με την ΜΗ ΑΠΟΔΟΧΗ της παραίτησης από τον Δήμαρχο Λουκά Τζανή και την ΑΠΟΣΥΡΣΗ της επιστολής από τον Κώστα Χρονόπουλο και την επάνοδό του στη θέση του Προέδρου.
Πότε λήγουν όλα αυτά;
Λήγουν την ημέρα που θα εκδοθεί και θα κυκλοφορήσει η πρόσκληση για το επόμενο δημοτικό συμβούλιο. Αν την υπογράφει ο Κ.Χρονόπουλος, το θέμα έχει λήξει με την επάνοδό του. Αν υπογράφει την πρόσκληση κάποιος άλλος κι έχει ανάμεσα στα θέματά του και θέμα εκλογής προέδρου, τότε η παραίτηση είναι οριστικά αποδεκτή και θα έχουμε πλέον άλλον πρόεδρο με τον Κ.Χρονόπουλο να στέκεται στο μέλλον κριτικά υπέρ της διοίκησης.

Λέω «ρεπορτάζ» παρ’ ότι περιέχει εκτιμήσεις του Γιώργου, γιατί απλά οι εκτιμήσεις του είναι κάτι σαν «οδικός χάρτης».

Έτσι ακριβώς έχουν τα πράγματα.

Στο δια ταύτα, καλό είναι να επικρατήσουν ώριμες σκέψεις στην πλειοψηφία.

Η παραίτηση Χρονόπουλου δεν πρέπει να γίνει δεκτή από τον Δήμαρχο.

Μπορεί να ισχύει στο ακέραιο το «ουδείς αναντικατάστατος» όμως επίσης ισχύει στην περίπτωση μας το «δυσαναπλήρωτος».

Όπως έχω ξαναγράψει, στα έδρανα της αντιπολίτευσης στο δημοτικό συμβούλιο κάθονται τρεις πρώην δήμαρχοι και τουλάχιστον τέσσερεις δημοτικοί σύμβουλοι, οι Ζούπης, Κούβαρης, Μυργιαλή και Τσιρίδης, (με αλφαβητική σειρά μην έχουμε παρεξηγήσεις) που παίζουν τους κανονισμούς στα δάκτυλα.

Πέρα από αυτή καθ’ αυτή την προεδρική απασχόληση που απαιτεί μάξιμουμ εμπειρίας, η ίδια η προεδρία στη διάρκεια της συνέλευσης του δημοτικού συμβούλιου είναι ένας Γολγοθάς εντυπώσεων και ουσίας, τόσο περιπλεγμένων μεταξύ τους που το ένα εύκολα παραγκωνίζει το άλλο.

Αν παρόλα αυτά ο Δήμαρχος ή ο Χρονόπουλος επιμένουν στην παραίτηση, θα συνιστούσα την θέση να καταλάβει ο πιο αναλώσιμος των συμβούλων της συμπολίτευσης.

Θα είναι ευκαιρία.

Δευτέρα, 29 Αυγούστου 2011

Εκτός σταθμών ένα στα τρία παιδάκια και στο δήμο μας


Μεγάλα προβλήματα στη λειτουργία τους θα αντιμετωπίσουν φέτος οι δημοτικοί παιδικοί σταθμοί της χώρας, που ανοίγουν τις πόρτες τους την 1η Σεπτεμβρίου. Οι σοβαρές ελλείψεις σε προσωπικό σε συνδυασμό με την κατακόρυφη αύξηση των αιτήσεων από οικογένειες που δεν έχουν τη δυνατότητα να απευθυνθούν στον ιδιωτικό τομέα, προμηνύουν έναν ιδιαίτερα δύσκολο χειμώνα για γονείς, νήπια και εργαζομένους. Μάλιστα, για πρώτη φορά εδώ και πολλά χρόνια ένα στα τρία παιδιά αναμένεται να μείνει εκτός των δημοτικών παιδικών σταθμών.

«Μου έρχεται να κλαίω με τα προβλήματα που έχουμε. Αυτό σας λέω μόνο» δηλώνει η Σταματούλα Τσoτσάνη, υπεύθυνη για τους παιδικούς σταθμούς του δήμου Κερατσινίου-Δραπετσώνας. Οπως αναφέρει, ο δήμος αντιμετωπίζει πολύ σοβαρά προβλήματα προσωπικού, καθώς οι εγκρίσεις για προσλήψεις των σαράντα εποχικών υπαλλήλων που απαιτούνται δεν έχουν έρθει ακόμη, ενώ στον αέρα βρίσκονται όλα τα προγράμματα απασχόλησης που θα μπορούσαν να προσφέρουν κάποιες λύσεις.

«Μόλις την Τετάρτη μας έστειλαν ένα έγγραφο ότι μπορούμε να καταγράψουμε τις ανάγκες μας και να πάρουμε δίμηνες συμβάσεις μέχρι να ολοκληρωθεί η διαδικασία και να πάρουμε οκτάμηνες. Μιλάμε για είκοσι άτομα» λέει η κ. Τσoτσάνη. Ετσι, ο δήμος θα προσπαθήσει να καλύψει τα κενά εκ των ενόντων, χρησιμοποιώντας, για παράδειγμα, καθαρίστριες από τον τομέα πρασίνου. Επί της ουσίας, η κ. Τσατσάνη εκτιμά ότι περισσότερο από το ένα τρίτο των αιτήσεων θα απορριφθεί, αφού σε καθέναν από τους δεκαεφτά παιδικούς σταθμούς υποβλήθηκαν περίπου εβδομήντα αιτήσεις κατά μέσο όρο, ενώ μπορούν να δεχτούν από σαράντα έως σαράντα οχτώ παιδιά. Μάλιστα, με λύπη σημειώνει ότι υπάρχουν γονείς που είναι άνεργοι και θέλουν να βάλουν τα παιδιά τους στον παιδικό σταθμό απλά και μόνο για να τρώνε…

από το www.e-flou.gr

Σύντομο βιογραφικό του Λεωνίδα Κύρκου


Ο ιστορικός ηγέτης της Αριστεράς Λεωνίδας Κύρκος γεννήθηκε τον Οκτώβριο του 1924 στο Ηράκλειο της Κρήτης. Γιος του πολιτικού Μιχαήλ Κύρκου, ο οποίος μαζί με τον Ιωάννη Πασαλίδη και με άλλες προσωπικότητες από τον χώρο της Αριστεράς ίδρυσαν την Ενιαία Δημοκρατική Αριστερά (ΕΔΑ). Φοίτησε στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών αλλά ποτέ δεν ολοκλήρωσε τις σπουδές του λόγω των επανειλημμένων πολιτικών διώξεων.

Το 1944 παντρεύτηκε την Καλλισθένη Σμπαρούνη και απέκτησαν δύο γιους, τον Μιχάλη και τον Μίλτο.

Κατά την περίοδο του Εμφυλίου Πολέμου φυλακίστηκε κατ’ επανάληψη και το 1949 καταδικάστηκε σε θάνατο. Η απόφαση του Εκτάκτου Στρατοδικείου δεν εκτελέστηκε λόγω της διεθνούς κινητοποίησης που προκλήθηκε με την παρέμβαση της Διεθνούς Αμνηστίας.

Εργάστηκε για πολλά χρόνια στην εφημερίδα Αυγή, αρχικά ως δημοσιογράφος και αργότερα ως διευθυντής (1958-1961).

Εκλέχτηκε για πρώτη φορά βουλευτής του Ελληνικού Κοινοβουλίου το 1961 με την ΕΔΑ στο Ηράκλειο και στη συνέχεια το 1963 και 1964. Με την διάσπαση του ΚΚΕ, το 1968 συγκρότησε το ΚΚΕ Εσωτερικού μαζί με άλλα κορυφαία στελέχη του ΚΚΕ.

Στις 21 Απριλίου του 1967 συνελήφθη και παρέμεινε στη φυλακή για 5 χρόνια.

Μετά την μεταπολίτευση εκλέχτηκε βουλευτής, το 1974 και το 1977, και ευρωβουλευτής το 1981 και το 1985. Τον Απρίλιο του 1987 συνίδρυσε την Ελληνική Αριστερά (Ε.ΑΡ.) της οποίας διετέλεσε Πρόεδρος. Μαζί με τον Χαρίλαο Φλωράκη, ίδρυσαν τον Συνασπισμό της Αριστεράς και της Προόδου, του οποίου υπήρξε γραμματέας μέχρι τον Μάρτιο του 1991. Από το 1989 μέχρι το 1993 ήταν βουλευτής
Σύνδεσμος στην Α΄ Αθήνας και στην Α΄ Θεσσαλονίκης με τον Συνασπισμό της Αριστεράς και της Προόδου.

Το 2010 στήριξε με όλες του τις δυνάμεις και συνέβαλε στην ίδρυση της Δημοκρατικής Αριστεράς.
Η κηδεία του Λεωνίδα Κύρκου θα είναι πολιτική και θα τελεστεί την Τετάρτη, στις 17.00μ.μ. στο Α΄ Νεκροταφείο Αθηνών.

Παράκληση της οικογένειας είναι να μην αποσταλούν στεφάνια και αντ΄αυτού να ενισχυθούν η Διεθνής Αμνηστία και το Χαμόγελο του Παιδιού.

από το www.e-flou.gr

Σάββατο, 27 Αυγούστου 2011

Το άλλο με τον Τοτό, το ξέρετε;


«Eμείς δεν θα πούμε ψέματα στον κόσμο. Αυτά που λέμε τα εννοούμε και θα τα κάνουμε. Δεν κοροϊδεύουμε κανέναν», δηλώνει ο πρόεδρος της ΝΔ, Αντώνης Σαμαράς
σε συνέντευξή του στην εφημερίδα «Κόσμος του Επενδυτή».

Επιμένει ότι προτεραιότητα είναι η επανεκκίνηση της οικονομίας, καθώς το δάνειο από μόνο του δεν σώζει τη χώρα, αλλά δίνει παράταση ζωής.

« Ότι και να κάνεις, δεν μπορεί να πάρει μπροστά η οικονομία με τέτοιους φορολογικούς συντελεστές», αναφέρει ο κ. Σαμαράς, ο οποίος ζητεί από τους πολίτες «καθαρή εντολή για να προχωρήσει σε καθαρές λύσεις».

Τρίτη, 23 Αυγούστου 2011

Άντε πάλι φήμες...

Μια έντονη φημολογία φέρνει ο ανατολικός άνεμος από τη μεριά της Δραπετσώνας, στην παραλία που απολαμβάνουμε ακόμη τον κατήφορο του καλοκαιριού.
Ο Χρονόπουλος σκέφτεται στα σοβαρά να παραιτηθεί από πρόεδρος του δημοτικού συμβουλίου και να συνεχίσει την παρέμβαση του στα δημοτικά θέματα, από τα έδρανα των απλών δημοτικών συμβούλων.
Μια κακή εξέλιξη για την δημοτική αρχή, ακόμη κι αν μείνει στο επίπεδο της σκέψης.

Ο Χρονόπουλος στους 8 μήνες της δημοτικής αρχής έχει το δυσκολότερο ίσως έργο από τη θέση του προέδρου και πραγματικά δεν μπορώ να φανταστώ ποιος μπορεί να τον αντικαταστήσει, χωρίς να υποτιμώ 2-3 δημοτικούς σύμβουλους της πλειοψηφίας που έχουν μεν την ικανότητα, δεν έχουν όμως την γατίσια εμπειρία του.

Από την άλλη, το σημερινό πρόγραμμα του δημοτικού συμβούλιου, σίγουρα ανάβει φωτιές πολύ πριν την σύγκλιση του.
Και οπωσδήποτε, η διατύπωση των θεμάτων, γιατί από αυτό πιστεύω ότι άνοιξε ο ασκός του Αιόλου, είναι ευθύνη του προέδρου.
Η διατύπωση, «της αδυναμίας του Δήμου να εκτελέσει πλήρως το έργο της καθαριότητας» από την διοίκηση, είναι επίτευγμα σουρεαλισμού. Κι ο σουρεαλισμός καλό είναι να παραμείνει στη σφαίρα της ποιητικής. Κι όχι στην ποίηση έργου.
Έχω την υποψία ότι το σημερινό συμβούλιο δεν θα γίνει, άλλωστε κατά πάσα πιθανότητα ο ίδιος ο Χρονόπουλος δεν θα παραβρεθεί. Όλο και κάποιοι ακόμη θα βρίσκονται σε διακοπές.
Αν παρ’ ολ’ αυτά γίνει, θα έχει μεγάλο ενδιαφέρον ο τρόπος που δεν θα καταλήξει σε κανένα αποτέλεσμα.

Θα έχετε την ενημέρωση από την σελίδα μας, ακόμη και μεταμεσονύκτια.


Δευτέρα, 22 Αυγούστου 2011

Πρόταση για νέο κόμβο στη Λεωφ. Σχιστού



Μια πρωτοβουλία του Αντιδημάρχου Ανάπτυξης, Νέων τεχνολογιών και Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης του Δήμου Κερατσινίου-Δραπετσώνας Δήμητρη Κουλούκη, με αντικείμενο την δημιουργία νέου κόμβου στη Λεωφ. Σχιστού, ο οποίος θα δημιουργήσει άρτια οδική σύζευξη του ευρύτερου Πειραιά, με την Εθνική οδό Αθηνών-Κορίνθου και την Αττική οδό πραγματοποιήθηκε στο δημαρχείο Κερατσινίου-Δραπετσώνας.
Στη σύσκεψη παραβρέθηκαν και ο Αντιδήμαρχος Νέων Τεχνολογιών και Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης του Δήμου Πειραιά κ. Σαράντος Ευσταθόπουλος και ο Αντιδήμαρχος Στρατηγικού Σχεδιασμού, Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης και Δικτύων του Δήμου Χαϊδαρίου κ. Θεοφίλης Απόστολος. Παράλληλα υπήρξε τηλεφωνική επικοινωνία και συνεννόηση με τους αρμόδιους αντιδημάρχους Νίκαιας-Ιωάννη Ρέντη και Περάματος κ. Μάλαμα και Ζώρζο.
Στη σύσκεψη αποφασίστηκε να πραγματοποιηθεί ΑΜΕΣΑ συνάντηση Δημάρχων των εμπλεκομένων Δήμων (Πειραιά, Κερατσινίου-Δραπετσώνας, Νίκαιας-Αγ. Ιωάννη Ρέντη, Περάματος και Χαϊδαρίου), ώστε να επιτευχθεί οριστική συμφωνία και να δρομολογηθούν οι διαδικασίες για τη δημιουργία τοπογραφικής μελέτης.
Πέρα από το σημαντικό αυτό θέμα, η ίδια η πρωτοβουλία εγκαινιάζει μια τακτική για ευρύτερες διαδημοτικές συνεργασίες σε μείζονα ζητήματα που αφορούν όλους του κατοίκους τους ευρύτερου Πειραιά γι αυτό και ευχόμαστε κάθε δυνατή επιτυχία.
Σαν πρώτη αντίδραση, την πρωτοβουλία χαιρέτησε και ο O Φορέας Διαχείρισης του Βιομηχανικού Πάρκου Σχιστού (ΒΙΠΑΣ ΑΕ) ο οποίος αντιμετωπίζει σοβαρό πρόβλημα στην διακίνηση των προϊόντων του από την τεράστια κίνηση και τις καθυστερήσεις που παρουσιάζει η έξοδος της Λεωφόρου Σχιστού.

Θέματα 20ης Τακτικής Συνεδρίασης του Δημοτικού Συμβουλίου Κερατσινίου - Δραπετσώνας



Συνεδριάζει αύριο Τρίτη 23-8-11 το δημοτικό συμβούλιο της πόλης.
Τα θέματα που θα συζητηθούν πιο κάτω σε μορφή .jpg (τα πήρα από το blog του
Τσιρίδη)






Επαναλαμβάνεται η συζήτηση για την τροποποίηση ή μη του γενικού πολεοδομικού σχεδίου του πρώην δήμου Κερατσινίου (θέμα Νο 12).
Ενδιαφέρον παρουσιάζει και το Νο 13. "έγκριση σχεδίου αντιμετώπισης καύσωνα" Δεν ξέρω αν πρόκειται για προγραμματισμό για το καλοκαίρι του 12 ή για πληροφορίες που αφορούν στο Σεπτέμβρη.

Και φυσικά το θέμα είναι το Νο 17.
Διαπίστωση του δήμου ότι αδυνατεί να καθαρίσει την πόλη.
Μια διαπίστωση που έχει γραφεί εδώ και πολύ καιρό με συνεχείς αναρτήσεις στις 24-5-11, στις 9-6-11, στις 11-6-11, στις 12-6-12, στις 16-6-11,
και στις 17-6-11 , δυστυχώς επιβεβαιώνεται.
Έστω και αργά θα έχει ενδιαφέρον να μάθουμε τι φταίει, ποιός φταίει και τι θα γίνει.

τα δεκανίκια της απαξίωσης



Άναψε φωτιές το άρθρο της Καθημερινής ότι συζητιέται κοινό ψηφοδέλτιο ανάμεσα στο κόμμα του Δημαρά και στη Δημοκρατική Αριστερά, υπό τον φόβο αιφνιδιαστικών εκλογών...

που θα μπορούσε να αφήσει και τα δυο σχήματα εκτός Βουλής.
Το προβληματικό σημείο στο άρθρο δεν είναι τόσο η πιθανότητα εκλογικών συμμαχιών, όσο ότι θεωρεί το κόμμα του Δημαρά και την Δημοκρατική Αριστερά, «όμορους χώρους».
Η γεωγραφία, και ειδικά η πολιτική, και ειδικά στις μέρες μας, θα έλεγα είναι θέμα SOS και χρειάζεται μεγάλη προσοχή, γιατί τα λάθη κοστίζουν ακριβά, στο προκείμενο, την είσοδο στη Βουλή.

Ας ξεκαθαρίσουμε ένα θέμα για να μην το συζητάμε συνέχεια.
Η είσοδος στη Βουλή είναι απόλυτος στόχος. Δεν νοείται κόμμα που πιστεύει στον κοινοβουλευτισμό να αδιαφορεί για την είσοδο του στη Βουλή.
Αν δεν μπει, τότε ο λόγος του, η ηγεσία και τα στελέχη του, δεν αξίζουν τον κόπο.
Αν το απορρίψει το σώμα των ψηφοφόρων, η ύπαρξη του είναι ανάξια λόγου.
Επομένως πάμε στο επόμενο ερώτημα.
«Τι έχουν τα έρμα και ψοφούν;»
Την διαχρονική αρρώστια της ελληνικής αριστεράς. Τον μικρομεγαλισμό της.
Πλασάρει παντού την ολιστική άποψη της, "πως και τι" για να σώσει τον κόσμο, κι ας απευθύνεται σε ένα μικρό συναισθηματικό κοινό.
Ποτέ δεν απέκτησε, γιατί δεν στόχευσε, σε ένα υπαρκτό με κοινωνικούς όρους, έστω και μικρό κοινό.
Το ΚΚΕ, είναι το μόνο αριστερό κόμμα με στόχευση –αυτή των στοιχείων που αντιδρούν στα πάντα- γι αυτό και διαθέτει σκληρό πυρήνα.
Η ελπίδα που δημιούργησε η ίδρυση της Δημοκρατικής Αριστεράς, ότι επί τέλους θα εμφανιστεί ένα αριστερό κόμμα του ρεαλισμού και της λογικής, έχει μπει σε αμφισβήτηση, όχι τόσο γιατί δεν λέει ΝΑΙ στο μεσοπρόθεσμο ή στο μνημόνιο αλλά γιατί δεν στοχεύει και δεν προτείνει νέες λύσεις. Ό,τι πέφτει στην πολιτική αγορά, το αντιμετωπίζει με ένα «ναι μεν αλλά».
Να ανοίξουν τα κλειστά επαγγέλματα, αλλά να μην…
Να ανοίξει το επάγγελμα του ταξί, αλλά να μην χάσουν τις άδειες οι ιδιοκτήτες.
Να ιδιωτικοποιηθεί η κάθε ζημιογόνος ΔΕΚΟ, αλλά να μην απολυθεί κανείς
Να γίνουν αλλαγές στην ΔΕΗ (όχι ιδιωτικοποίηση) αλλά να συμφωνήσει ο Φωτόπουλος κόσμια στις αλλαγές.
Να μην απολυθεί κανείς από την ΕΡΤ.
Κλείνει διάβασα το περιοδικό της ραδιοτηλεόρασης, συμφερόντων ΕΡΤ.
Και τι έγινε που κλείνει. Σιγά τα ωά.
Εμείς εκεί. Να μην απολυθεί κανείς. Ε, τότε γιατί να κλείσει ρε σύντροφοι;
Κι αν κλείσει το Α ή το Β περιοδικό της πλάκας όπως το εν λόγω, θα στηθούμε απ’ έξω για να μην απολυθεί κανείς;
Κόντρες με το ΠΑΜΕ θα κάνουμε για το ποιος είναι πιο λαϊκιστής;
Ας πω με το απλοϊκό μυαλό μου, αυτό που διαθέτει ο κύριος χαζοόγκος των ψηφοφόρων που θέλουν να περνιούνται για πιο λογικοί.
Ο γαμημένος ο δικομματισμός και η εναλλαγή στην εξουσία τόσα χρόνια του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ, μας ξέσκισε.
Πέρα από τις απάτες σε επίπεδο υπουργών, όλος ο κοινωνικός ιστός κρεμάστηκε στο διορισμό στο δημόσιο, στην εξασφάλιση ενός εισοδήματος βρέξει-χιονίσει, άρα στην υπερψήφιση ενός από τους δυο νονούς.
Άρα:
Θέλω κατάργηση του νόμου για την απαλλαγή από ευθύνες των πολιτικών προσώπων.
Όχι αλλαγή. Κατάργηση.
Για όλους ανεξαιρέτως να ισχύει ο ποινικός κώδικας, με μοναδική πρόβλεψη ίσως, ότι όσο διαρκεί η θητεία του πολιτικού αναστέλλεται η δίωξη η οποία δεν παραγράφεται ποτέ.

Θέλω συγκεκριμένο οργανόγραμμα για τις θέσεις στο δημόσιο, οι οποίες όπως είναι λογικό θα είναι αορίστου χρόνου. Τι θα πει μόνιμος;
Έκτακτοι, συμβασιούχοι και όλα αυτά τα κόλπα που δίνουν το δικαίωμα στους καλικάντζαρους να κρατούν ομήρους, είναι εν δυνάμει απολυμένοι, όπως ακριβώς συμβαίνει και στον ιδιωτικό τομέα. Πολύ περισσότερο αν ο τρόπος που προσλήφθηκαν δεν είναι το ΑΣΕΠ.
Εδώ έχουμε το εξής παράλογο.
Υπάρχει κάποιος, εθισμένος στο γλείψιμο, που τραβά από βουλευτή σε βουλευτή και από δήμαρχο σε δήμαρχο και από κόμμα σε κόμμα, και εξασφαλίζει μια σύμβαση που ανανεώνεται και ανανεώνεται στο διηνεκές.
Υπάρχει και κάποιος άλλος, με στοιχειώδη αξιοπρέπεια που αρνείται να το ρίξει στο γλείψιμο, και μένει σα μαλάκας άνεργος.
Έρχεται η δοξασμένη αριστερά και μας λέει, δεν μπορεί να πετάξουμε στο δρόμο τον γλύφτη (δεν τον λέει γλύφτη, τον ονομάζει όμηρο, ή άμοιρο εργαζόμενο ή θύμα κλπ).
Και τον αξιοπρεπή; Πότε θα του δώσει το δικαίωμα να εργαστεί; Όταν συντελεστούν όλες οι αλλαγές και μαζί βγει και στη σύνταξη ο γλύφτης; (εννοώ ο όμηρος κλπ)

Θέλω αυτό το κολοκράτος, να μην ξοδεύει περισσότερα χρήματα απ’ όσα εισπράττει. Σπουδαίο είναι;
Γιατί το κάνουν όλες οι οικογένειες και δεν μπορεί να το κάνει το κράτος;
Γιατί υπάρχουν έκτακτες περιστάσεις, μας λένε. Υπάρχει κίνδυνος εξ ανατολών και πρέπει ο κάθε Άκης να κλείσει συμβάσεις όπλων. Υπάρχει το εθνικό ίματζ και πρέπει να κάνουμε ολυμπιακούς αγώνες. Γνωστές παπαριές.

Λένε οι Γερμανοί για να μας σώσουν, πρέπει να κλείσουμε ισολογισμό. Και μεις τους βρίζουμε σαν εκβιαστές.

Εγώ βρίσκω πολύ λογικό ο υπουργός οικονομικών να έχει ποινική ευθύνη αν του ξεφύγουν τα έξοδα αδικαιολόγητα.
Είναι πολύ κακό το κόμμα μου να το κάνει σημαία;

Η χρηματοδότηση των κομμάτων.
Πόσες φορές είπαμε είναι μεγαλύτερη από την αντίστοιχη των γερμανικών κομμάτων;
Δέκα φορές;
Πλάκα κάνουμε. Σχεδόν εκατό (100) φορές περισσότερα εισπράττουν τα ελληνικά κόμματα από τα αντίστοιχα γερμανικά.
Θέλω αυτό θέμα να γίνει σημαία. Ειδικά τώρα που ακόμη δεν μάθαμε στο πολύ χρήμα.

Αυτές οι στάσεις απέναντι στην κοινωνία, δημιουργούν ομάδες πολιτικής στήριξης.
Είναι πολλοί αυτοί που ασπάζονται τέτοιου τύπου απόψεις;
Θα έλεγα, όχι. Είναι λίγοι.
Το κρίσιμο όμως είναι, πόσο λίγοι.
Δεν πάμε για κυβέρνηση. Αρχικός στόχος είναι η είσοδος στη Βουλή.
Κρίνοντας από το περιβάλλον μου, οι «τόσο λίγοι» είναι αρκετοί για να δώσουν το εισιτήριο της εισόδου.
Χωρίς δεκανίκια που προσβάλλουν την νοημοσύνη μας.



Σάββατο, 20 Αυγούστου 2011

Απειλεί το ΥΠΕΣ με στέρηση ενημερότητας ο δήμος Αμπελοκήπτων - Μενεμένης!



Ποσό 435.000 ευρώ, όσα δηλαδή του χρωστά από τη δόση του 2011 από τους παρακρατηθέντες πόρους, απαιτεί από το ελληνικό Δημόσιο ο δήμος Αμπελοκήπων – Μενεμένης...


Με μια απόφαση – σταθμό, το δημοτικό συμβούλιο εξουσιοδότησε τις οικονομικές υπηρεσίες του να προβούν στη σύνταξη χρηματικού καταλόγου σε βάρος του υπουργείου Εσωτερικών για την καθυστέρηση απόδοσης του 50% της δόσης του 2011 των παρακρατηθέντων πόρων των δήμων παρελθόντων ετών.
«Με το άρθρο 27 του Ν 3756/2009 καθορίσθηκε ότι οι πάσης φύσεως οφειλές του ελληνικού Δημοσίου προς τους ΟΤΑ, που αφορούν τους παρακρατηθέντες πόρους μέχρι και το έτος 2008, θα εξοφληθούν σε οκτώ ετήσιες ισόποσες δόσεις. Μέχρι σήμερα οι δήμοι πήραμε τη δόση του 2009 και του 2010. Ωστόσο, η κυβέρνηση μας έδωσε μόνο το 50% της δόσης του έτους 2011, η οποία μάλιστα ήρθε και καθυστερημένα, δηλαδή τον Απρίλιο αντί για τον Ιανουάριο. Ετσι, ο δήμος Αμπελοκήπων – Μενεμένης πήρε μόνο 435.388,21 ευρώ, ενώ άλλα τόσα του οφείλονται», εξηγεί ο δήμαρχος Λάζαρος Κυρίζογλου.
Παράβαση καθήκοντος
Ωστόσο, ο συγκεκριμένος δήμος δεν περιορίζεται στην... αναμονή. Ετσι, το δημοτικό συμβούλιο αποφάσισε να φερθεί στο ελληνικό Δημόσιο όπως σε οποιονδήποτε οφειλέτη. Οπως εξηγεί ο κ. Κυρίζογλου, «το ελληνικό Δημόσιο έχει προς το δήμο μας αναγνωρισμένη με νόμο οφειλή. Σύμφωνα με την κείμενη νομοθεσία, ο δήμος πρέπει να κυνηγά να εισπράξει τα χρήματα που του οφείλονται. Σύμφωνα μάλιστα με το άρθρο 277 του “Καλλικράτη”, αν ο δήμαρχος, οι αιρετοί, αλλά και οι υπηρεσιακοί παράγοντες δε δείξουν τη δέουσα επιμέλεια για την είσπραξη των χρημάτων αυτών, παραπέμπονται κατηγορούμενοι για παράβαση καθήκοντος και καταλογίζονται τα ποσά αυτά σε βάρος τους. Κατά συνέπεια ο δήμος Αμπελοκήπων – Μενεμένης προέβη στη σύνταξη χρηματικού καταλόγου σε βάρος του υπουργείου Εσωτερικών και ζητά, όπως και από όλους τους πολίτες, να πληρώσει την οφειλή του».
Κοινοποίηση
Σύμφωνα με τον κ. Κυρίζογλου, ο χρηματικός αυτός κατάλογος έχει κοινοποιηθεί ήδη στο υπουργείο Εσωτερικών και αναμένεται η έλευση της προβλεπόμενης από το νόμο προθεσμίας: «Αν μέχρι τότε δε μας καταβληθεί η οφειλή, τότε θα προβούμε στην έκδοση βεβαιωτικού καταλόγου και θα βεβαιώσουμε το ποσό αυτό στο ταμείο της ΔΟΥ , με αποτέλεσμα το υπουργείο Εσωτερικών να απειλείται ακόμη και με στέρηση της φορολογικής ενημερότητας».
Εξηγώντας την πολιτική αυτή κίνηση, ο κ. Κυρίζογλου εξηγεί ότι ένα κράτος αφερέγγυο δεν μπορεί να κατηγορεί την τοπική αυτοδιοίκηση για τα οικονομικά της. «Ενημέρωσα σχετικά με την κίνηση αυτή και την ΚΕΔΚΕ, καθώς και όλες τις παρατάξεις της», προσθέτει ο κ. Κυρίζογλου.

από το www.e-flou.gr

κατά την γνώμη μας:

Θα πείτε, παλαβό.

Το κράτος κυνηγά το κράτος.

Η μια δημόσια υπηρεσία, κυνηγά την άλλη.

Είναι παλαβό στις πολιτισμένες χώρες, όχι στη δική μας.

Όταν ο ένας υπεύθυνος κάνει μπαλάκι τις ευθύνες του στον άλλο και συνήθως ο πιο υπεύθυνος –ο υπουργός, η κυβέρνηση- κερδίζει τις εντυπώσεις σε βάρος των από κάτω, ένα τσαλάκωμα δεν βλάπτει.

Ίσα-ίσα κάνει καλό στην βελτίωση των επικοινωνιακών εντυπώσεων των πολιτών.

Και επι τέλους, ας δούμε την επαναφορά των αγωνιστικών διεκδικήσεων στην τοπική αυτοδιοίκηση.

Τόσα χρόνια, κάτι με τα δάνεια, κάτι με το γλύψιμο, η έννοια του «διεκδικώ ότι μου αναλογεί» έχει μπει στο χρονοντούλαπο της ιστορίας- για να θυμηθούμε αξέχαστες ατάκες της ελληνικής πολιτικής σκηνής.

Καιρός να επανέλθει.



Ντανιέλ Κον Μπεντίτ: Τριπλό μηδενικό τα λόγια των Ευρωπαίων κυβερνώντων



Τα λόγια των ευρωπαϊκών κυβερνήσεων δεν είναι τριπλό Α (ΑΑΑ όπως η σχετική πιστοληπτική αξιολόγηση) αλλά τριπλό μηδενικό, σημειώνει χαρακτηριστικά ο ευρωβουλευτής Ντανιέλ Κον Μπεντίτ...

σε συνέντευξή στη Monde και καταγγέλλει πόσο ανίσχυροι είναι οι πολιτικοί απέναντι στις αγορές.

Kληθείς να σχολιάσει την αδυναμία των κ.κ. Μέρκελ και Σαρκοζί να πείσουν τις αγορές, μετά την πρόσφατη συνάντησή τους στις 16 Αυγούστου, και τη συνεχιζόμενη «βουτιά» στα διεθνή χρηματιστήρια, ο ευρωβουλευτής των Πρασίνων επισημαίνει πως αυτό αποδεικνύει ότι οι δύο ηγέτες δεν είναι μόνοι τους ούτε η Ε.Ε. ούτε η ζώνη του ευρώ. Επειδή βγήκαν και είπαν δύο ιδέες που τους είπαν, αυτό δεν σημαίνει ότι κατακτήθηκε η ευρωζώνη, παρατήρησε και πρόσθεσε ότι η συνειδητή πλευρά των αγορών κερδοσκοπεί με βάση το γεγονός ότι τα λόγια των πολιτικών δεν έχουν καμία αξία.

Οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις και ειδικά η κ. Μέρκελ προσποιούνται πχ ότι δεν θα βοηθήσουν ποτέ την Ελλάδα και μετά τρέχουν σε βοήθειά της, τα λόγια τους δεν είναι τριπλό Α αλλά τριπλό μηδέν, υπογραμμίζει χαρακτηριστικά ο Ντανιέλ Κον Μπεντίτ και αυτό -τονίζει- είναι που τιμωρούν οι αγορές.

Οι κ.κ. Μέρκελ και Σαρκοζί λένε ότι θέλουν περισσότερη Ευρώπη αλλά αρνούνται να κάνουν ένα ποιοτικό άλμα προς μία ευρωπαϊκή ομοσπονδιοποίηση, επισημαίνει για τη στάση των δύο ηγετών.

από το www.e-flou.gr



H δική μου αριστερά



Η δική μου αριστερά, είναι η στρατιά των διπλά ηττημένων ευγενών ηρώων που για ένα πουκάμισο αδειανό, για ένα διαψευσμένο όνειρο, για μια ματαιωμένη ελπίδα έδωσαν τη ζωή τους...


Η δική μου αριστερά διακρινόταν πάντα για την ευγένεια της.
Η δική μου αριστερά ξεχώριζε πάντα για την επιμονή της στις ιδέες της.
Η δική μου αριστερά οριοθετήθηκε για την ανιδιοτελή της προσφορά.
Η δική μου αριστερά φημιζόταν για την ανεκτικότητα της στο διαφορετικό, δίχως αποκλεισμούς, δίχως χαρακτηρισμούς, δίχως «επαγρυπνητές» της ιδεολογικής καθαρότητας, δίχως «στρατόπεδα συγκέντρωσης» για τους «αντιφρονούντες».
Η δική μου αριστερά σταυρώθηκε στα Μακρονήσια της πατρίδας μου και τα μακρινά γκουλάγκ της Σιβηρίας. Βασανίστηκε στο Μπούλγκες, στην Μπουμπουλίνας και σε όλα τα κολαστήρια όπου γης.....

Η δική μου αριστερά υμνήθηκε για την ουτοπική της προσμονή στα όρια της μεταφυσικής εσχατολογίας.
Η δική μου αριστερά τραγουδήθηκε για την ομορφιά των στίχων της.
Η δική μου αριστερά απεικόνισε το κάλλος του ήθους των απλών ανθρώπων που πίστεψαν σ’ αυτήν και θυσιάστηκαν για τα ευγενικά ιδανικά της.
Η δική μου αριστερά αγαπούσε τον τόπο μου και μοχθούσε γι’ αυτόν. Για ένα καλύτερο μέλλον.
Η δική μου αριστερά ήταν ρηξικέλευθη, ανατρεπτική, αιρετική, μα πάνω απ’ όλα δημιουργική, ακόμη κι όταν αστοχούσε.
Η δική μου αριστερά διαιωνίστηκε στην ιστορία για την ομορφιά των ίδιων των ανθρώπων της.
Η δική μου αριστερά ποτέ δεν πίστεψε σε δόγματα, ποτέ δεν αναγνώρισε ιερατεία, ποτέ δεν ενθάρρυνε την Ιερά Εξέταση της ιδεολογικής καθαρότητας.
Η δική μου αριστερά δεν είχε ποτέ σωτηριολογικό, εσχατολογικό, τελεολογικό χαρακτήρα.
Η δική μου αριστερά δεν δίστασε ποτέ να αυτό- αναιρεθεί. Να συγκρουστεί μετωπικά με τον εαυτό της, να υπονομεύσει την αλήθεια της και να αναζητήσει την αλήθεια του Άλλου, σε μια προσπάθεια υπονόμευσης και ανατροπής της αδικίας.
Η δική μου αριστερά δεν φορούσε ποτέ κουκούλες, δεν ήταν τρακαδόρικη, δεν ήταν λαϊκίστικη, δεν ήταν ολοκληρωτική, δηλαδή αντι-αισθητική, δεν ήταν τραμπούκικη.
Η δική μου αριστερά δεν ήταν προβοκατόρικη, δεν ήταν αρνητική, δεν ήταν εξ επαγγέλματος καταγγελτική.
Η δική μου αριστερά ποτέ δεν ήταν «μεταπράτης» του ανθρώπινου πόνου, «μεσάζοντας» των συνθημάτων και των στερεοτύπων, «αλληλέγγυα» της συντήρησης και της οπισθοδρόμησης.
Η δική μου αριστερά δεν πέταξε ποτέ γιαούρτια, απεναντίας, έφαγε σφαίρες.
Η δική μου αριστερά δεν «χάιδεψε» ποτέ αυτιά τεμπέληδων, λουφαδόρων και βολεμένων.
Η δική μου αριστερά δεν θέλησε τις θέσεις και τα αξιώματα. Προτίμησε το είναι από το έχειν. Γι’ αυτό και είναι ταπεινά υπερήφανη για την ανιδιοτελή προσφορά της.
Η δική μου αριστερά διώχθηκε και από τους πολιτικούς της αντιπάλους και από τους «συντρόφους» της. Γι’ αυτό και είναι μια διπλά ηττημένη μα και διπλά δοξασμένη αριστερά.
Η δική μου αριστερά είναι αειφόρως αναστάσιμη γιατί γι’ αυτή το πρόσωπο είναι υπεράνω του όχλου. Η μοναδική, ανεπανάληπτη, αναντικατάστατη αυταξία του προσώπου είναι το καθοδηγητικό νήμα της πορείας της. Μιας πορείας που ξεκινάει από το ταπεινό σπήλαιο της γέννησης του ανθρώπου, συνεχίζει στον Κήπο της Γεσθημανής, αποκορυφώνεται στο Γολγοθά και ολοκληρώνεται στην Ανάσταση του κάθε ταπεινού και καταφρονημένου τούτης της Γης.
Η δική μου αριστερά, ίσως, να είναι ουτοπική. Μ’ αρέσει όμως η ουτοπία. Είναι σαν τον ορίζοντα, όσο τον πλησιάζεις τόσο απομακρύνεται. Σε κάνει, παρόλα αυτά, να προχωράς πάντα μπροστά.
Εν τέλει, η δική μου αριστερά είναι μια πολύ μοναχική υπόθεση

από το www.e-flou.gr



Πέμπτη, 18 Αυγούστου 2011

«Η πατρίδα δοκιμάζεται σκληρά, αλλά θα τα βγάλει πέρα υπό τη σκέπη και τη δύναμη της Παναγιάς»,


Η επικεφαλίδα εξαντλεί το θέμα

Η ηλιθιότητα εξαντλεί την υπομονή μας.

από το www.e-flou.gr

Ιαπωνία: Εντόπισαν χέλι-«ζωντανό απολίθωμα» στον Ειρηνικό Ωκεανό


Ένα χέλι που ανακαλύφθηκε πρόσφατα σε υποθαλάσσιο σπήλαιο φαίνεται πως εξελίχθηκε σε διαφορετικούς ρυθμούς από όλα τα υπόλοιπα είδη, αφού διατήρησε χαρακτηριστικά...

που συσχετίζονται με ζώα από την εποχή των δεινοσαύρων.

Γράφοντας στην επιθεώρηση Proceedings of the Royal Society B, οι ερευνητές χαρακτηρίζουν το εύρημά τους ως «ζωντανό απολίθωμα», δηλαδή είδος που κατάφερε να επιβιώσει για πολλές χιλιετίες με ελάχιστες αλλαγές.

Το «βάπτισαν» Protoanguilla («πρώτο χέλι») palau και πιστεύουν ότι κατοικεί στον πλανήτη εδώ και περίπου 200 εκατομμύρια χρόνια! «Το χέλι έχει τόσο περίεργη εμφάνιση: έχει μεγάλο κεφάλι, σχετικά μικρό σώμα και διάφορα μοναδικά εσωτερικά χαρακτηριστικά που, εκ πρώτης όψεως, κανείς ιχθυολόγος δεν το ταυτοποίησε σωστά ως μέλος της οικογένειας των χελιών», λέει ο Μασάκι Μίγια, καθηγητής στο ιαπωνικό Πανεπιστήμιο της Τσίμπα και ένας εκ των συντακτών της έκθεσης.

Την ανακάλυψη έκανε ο δύτης Τζίρο Σακάουε, 35 μέτρα κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας, σε σπήλαιο ανοιχτά του Παλάου. Παρότι το μήκος του δεν ξεπερνά τα 4,5 εκατοστά, το κοκκινωπό χέλι με τα ιριδίζοντα πτερύγια θάμπωσαν το Σακάουε.

Υπάρχουν περίπου 800 είδη χελιών, τα οποία ταξινομούνται σε 19 οικογένειες. Το Protoanguilla palau διαφέρει σε τέτοιο βαθμό που οι ερευνητές δημιούργησαν νέα οικογένεια για να το εντάξουν! Αξίζει να σημειωθεί ότι το αρχαιότερο χέλι μέχρι σήμερα είναι ένα απολίθωμα ηλικίας 100 εκατομμυρίων ετών. «Έχει χαρακτηριστικά που πιστεύουμε ότι είναι το ίδιο ή και πιο πρώιμα από αυτά του αρχαιότερου απολιθώματος και τα οποία χρονολογούνται από την εποχή των δεινοσαύρων», λέεο ο Μίγια.

Ενθουσιασμός και ανησυχία

Παρότι το «ζωντανό απολίθωμα» αποτελεί συνδετικό κρίκο με το μακρινό παρελθόν της Γης, η ηλικία του σπηλαίου όπου βρέθηκε «είναι υπερβολικά μικρή (110.000-10.000 χρόνια) σε σχέση με την εξελικτική ιστορία του χελιού», λέει ο Χιτόσι Ίντα, ο οποίος συμμετείχε στη μελέτη. «Πιστεύω πως αυτό που βλέπουμε είναι ό,τι απέμεινε από τον οικότοπό του.» Κατά τον ερευνητή, δεν αποκλείεται αυτό το ασυνήθιστο χέλι να ζει και αλλού.

Ξένοι ερευνητές μάλιστα, όπως ο Τζον Μακόσκερ από την Ακαδημία Επιστημών της Καλιφόρνια, εκφράζουν «απογοήτευση που ένα τόσο σημαντικό χέλι βρέθηκε σε μια υποθαλάσσια σπηλιά του Παλάου». Όπως εξηγεί ο καθηγητής, «τα χέλια –ακόμη και για τους ερασιτέχνες- δεν θεωρούνται καν ψάρια, αλλά ένα υπέροχο παράδειγμα εξέλιξης των ειδών που, αντί να αναπτυχθεί, απώλεσε μέλη του σώματός του», ενώ το συγκεκριμένο εύρημα «απαντά σε πολλά ερωτήματα για την εξέλιξη των χελιών, όμως γεννά και άλλα τόσα».

Το πιο επείγον από αυτά είναι πώς μπορεί να προστατευθεί, λαμβάνοντας υπόψη τη μοναδικότητά του, αλλά και το γεγονός ότι η τοποθεσία, όπου εντοπίστηκε είναι πλέον γνωστή.

«Τόσο οι επαγγελματίες όσο και οι ερασιτέχνες δύτες έχουν πάντοτε περιέργεια για τα ζώα, ενώ όσοι εργάζονται στο χώρο των ενυδρείων, είναι γνωστό ότι θέλουν να έχουν στις δεξαμενές τους κάθε είδους ζώο», λέει ο Μασάκι Μίγια, επισημαίνοντας ότι η δημοσιοποίηση της έκθεσης θα πρέπει να λειτουργήσει ως «καμπανάκι» για την κυβέρνηση του Παλάου, προκειμένου σύντομα να ληφθούν μέτρα για την προστασία αυτού του πανάρχαιου είδους.

από το www.e-flou.gr

Σάρωσαν τα μετάλλια οι Ελληνες φοιτητές στην 4η Διεθνή Φοιτητική Ολυμπιάδα


Δεκατρία νέα παιδιά, τέσσερα από το Τμήμα Μαθηματικών του Πανεπιστημίου Αθηνών και εννέα από σχολές του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου, πρωτοετείς και δευτεροετείς φοιτητές ταξίδεψαν στο Μπλαγκόγεβγκραντ της Βουλγαρίας, έλυσαν από πέντε μαθηματικά προβλήματα επί δύο ημέρες στους τομείς Αλγεβρας, Ανάλυσης, Γεωμετρίας και Συνδυαστικής και διακρίθηκαν.

Η «Κ» εντόπισε τρεις από τους φοιτητές, τον Ηλία Ζαδίκ, δευτεροετή στο Μαθηματικό Αθηνών, που κατετάγη 37ος ανάμεσα σε 42 «χρυσούς», καθώς και τους Βασίλη Νάκο, φοιτητή στη Σχολή Ηλεκτρολόγων Μηχανικών και Μηχανικών Υπολογιστών του ΕΜΠ και Αλέξανδρο Εσκενάζη, φοιτητή του Μαθηματικού Αθηνών, που κατετάγησαν στην 60ή και 108η θέση αντίστοιχα, ανάμεσα στους «αργυρούς».


Εχοντας κι άλλες συμμετοχές σε μαθηματικούς διαγωνισμούς, όπως σε εκείνον της Ελληνικής Μαθηματικής Εταιρείας ενόσω ήταν μαθητής της Γ΄ Λυκείου αλλά και στην 5η Μαθηματική Ολυμπιάδα για φοιτητές πανεπιστημίων της Νοτιοανατολικής Ευρώπης, ο Ηλίας Ζαδίκ σιγουρεύτηκε ότι θέλει να ασχοληθεί με τα Μαθηματικά όταν τελείωνε τη Β΄ Λυκείου.


Τι είναι εκείνο που τον έκανε να λάβει μέρος στη διοργάνωση; «Μου αρέσει η ενασχόληση με τα προβλήματα. Κυρίως, ότι απαιτούν καινούριες ιδέες, νέους τρόπους για να τα λύσεις, όταν δεν υπάρχει συγκεκριμένη μεθοδολογία. Αλλωστε είναι συναρπαστικό να γνωρίζεις ανθρώπους με τους οποίους έχεις τα ίδια ενδιαφέροντα». Ομως αυτή ίσως είναι η τελευταία χρονιά που λαμβάνει μέρος σε διαγωνισμούς. Από εδώ και στο εξής θέλει να επικεντρωθεί περισσότερο στη σπουδή των Μαθηματικών χωρίς να αποσπάται.


Κάπως έτσι σκέφτεται και ο Βασίλης Νάκος. Ηδη έχει λάβει μέρος τρεις φορές στον διαγωνισμό, νωρίτερα φέτος είχε λάβει μέρος στη Βαλκανιάδα, αλλά σκέπτεται να μη συμμετάσχει στο μέλλον. Εκείνο που αρχικά του τράβηξε το ενδιαφέρον είναι «το γεγονός ότι η συμμετοχή αποτελεί κίνητρο για να ασχοληθείς παραπάνω με την επιστήμη, καθώς και οι έξτρα γνώσεις που αποκομίζεις». Ο Αλέξανδρος Εσκενάζης γοητεύεται από τα Μαθηματικά. «Η αυστηρότητα, ίσως η τάξη που διαπνέει αυτήν την επιστήμη, την οποία δεν μπορώ να δω στον υπόλοιπο κόσμο». Προκειμένου να συμμετάσχουν, οι φοιτητές έκαναν... προπόνηση. «Χρειάζεται επιμονή, προσπάθεια και εξάσκηση και πολλή δουλειά. Ολο τον χειμώνα είχαμε σεμινάρια κάθε Σαββατοκύριακο», τονίζει ο καθηγητής κ. Σταύρος Παπασταυρίδης από το Τμήμα Μαθηματικών που συνόδευσε την αποστολή. Τα παιδιά, βέβαια, αγαπούν τα Μαθηματικά και είναι πολύ καλά, αλλά «πάντα υπάρχει περιθώριο βελτίωσης», συμπληρώνει.


Στη διοργάνωση η ομάδα του Μαθηματικού (Ηλ. Ζαδίκ, Αλ. Εσκενάζης, Δ. Μπογιόκας, Κ. Ζέμας) κατέλαβε την 23η θέση και η ομάδα του ΕΜΠ (Β. Νάκος, Λ. Λαμπρόπουλος, Ν. Κολλιόπουλος, Γ. Μοσχίδης, Μ. Ζαμπετάκης, Κωνσταντίνα Μέλλου, Ν. Γεωργάκης, Αγ. Ζαφειρόπουλος, Γ. Ρετσίνας) την 32η σε σύνολο 77 ομάδων από πανεπιστήμια από όλο τον κόσμο. Πρώτος των πρώτων αναδείχθηκε ένας φοιτητής από την Πολωνία όπως και το πανεπιστήμιό του, το Jagielloniaστην Κρακοβία, ενώ θα πρέπει να σημειωθεί ότι πληθώρα συμμετοχών και διακρίσεων προερχόταν από χώρες της ανατολικής Ευρώπης.


από το
www.e-flou.gr

Τετάρτη, 17 Αυγούστου 2011

επί πτωμάτων...


Μιλώντας για το αυθαίρετο νεκροταφείο στην Γλυφάδα που προσπαθεί να επιβάλει ντε φάκτο ο δήμαρχος με τον μητροπολίτη τοποθετώντας προκατ εκκλησία και «προγραμματισμένους» νεκρούς από την κατάψυξη, ακούστε πως έχει η παλαβή κατάσταση.
«Ένας δήμαρχος που έχει εκλεγεί με τη στήριξη του ΠΑΣΟΚ -Κώστας Κόκκορης στη Γλυφάδα- τσακώνεται άγρια με το υπουργείο Περιβάλλοντος -με το ΠΑΣΟΚ δηλαδή- για ένα νεκροταφείο που αποφάσισε να κατασκευάσει χωρίς άδεια στους πρόποδες του Υμηττού.
Ο επικεφαλής της αντιπολίτευσης στο Δήμο που συμβαίνει να είναι και βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας (Μιλτιάδης Βαρβιτσιώτης), κατακεραυνώνει τον δήμαρχο και συμπαρατάσσεται με το υπουργείο Περιβάλλοντος.
Στην αντιπαράθεση, παρεμβαίνει ένας πρώην δήμαρχος που εξελέγη κι αυτός με τη Νέα Δημοκρατία (Στέλιος Λανδράκης) για να στηρίξει όμως την επιλογή του νυν δημάρχου και να επιτεθεί στον ομοϊδεάτη του, Μιλτιάδη Βαρβιτσιώτη.»


Έχουμε μπροστά μας άλλη μια απτή εικόνα των δυο «Ελλάδων», όπως συνυπάρχουν μέσα στους κομματικούς μηχανισμούς, όπως αντιμάχονται σε όλα τα επίπεδα της κοινωνίας.
Τι ιδεολογική συνάφεια μπορεί να έχει η Τίνα Μπιρμπίλη με τον δήμαρχο Γλυφάδας, ή ο Μίλτος Βαρβιτσιώτης με τον ομοϊδεάτη του πρώην δήμαρχο Γλυφάδας. Καμιά.
Τους συγκρατεί βέβαια το χοντρό σχοινί του κομματικού συμφέροντος που μεταφράζεται σε διαχείριση εξουσίας, όμως, μια-μια η ίνες του σπάνε. Ο πολιτισμός, η λογική, τέμνουν οριζόντια τα κόμματα και αυτό είναι πια φανερό στην καθημερινότητα μας.
Το ατύχημα είναι, ότι αυτό το σχοινί της εξουσίας έχει τεράστιο αριθμό ινών, δεν ξέρουμε πόσες έμειναν ακόμη ανέπαφες, πόσο χρόνο θα πάρει να σπάσει επιτέλους και να στείλει τους μισούς (τουλάχιστον) στο διάολο.
Θα έχουμε την ευτυχία να ζήσουμε την δημιουργία νέων πολιτικών σχηματισμών που το κυρίαρχο διακύβευμα στις διαφορές τους θα είναι «άνθρωπος ή μπαμπουίνος;».
Όχι «σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα» που μας παραμύθιασε ο ΓΑΠ στις τελευταίες εκλογές. Αυτό έχει απαντηθεί.
Λογική ή παραλογισμός είναι το πραγματικό ερώτημα, που δυστυχώς θα αργήσει να τεθεί.
Γιατί η απάντηση θα πονέσει, πιο πολύ κι από το ΔΝΤ.

Τρίτη, 16 Αυγούστου 2011

Τζορτζ Κλουνεϊ. Μεγάλε Τζορτζ!!!


Επειδή θα ‘ρθει, προσέξτε μη γίνει κανένα λάθος και γίνουμε ρεζίλι.

Αυτή από κάτω είναι η Elisabetta Canalis

Και είναι η πρώην.


Η νυν είναι η πιο κάτω, και ονομάζεται Stacey Keibler

Μη της πει κανείς «γειά σου Elisabetta»

Θα γίνει παρεξήγηση.



Οριστε δυο φωτο ακόμη για να την θυμάστε καλά


Δευτέρα, 15 Αυγούστου 2011

Norvegia felix


Ένα καταπληκτικό κείμενο από τη Νορβηγία. Η "μαργαρίτα" το αφιερώνει στην καλή μας φίλη Astrid...

Πρέπει να ξεχάσουμε και τ' όνομά του
του Ερικ Φόσνες Χάνσεν από τα Νέα (13/08/11) και τη le Monde

Ενα 11χρονο αγόρι στρέφεται προς τον δολοφόνο.
Εκείνος το σημαδεύει με το όπλο του, αλλά το αγόρι τον κοιτάζει με παιδιάστικο θάρρος. «Μην πυροβολήσεις. Εχεις πυροβολήσει αρκετά. Σκότωσες τον μπαμπά μου. Είμαι πολύ μικρός για να πεθάνω. Γιατί δεν μας αφήνεις ήσυχους;», του λέει. Ο δολοφόνος διστάζει, κατεβάζει το όπλο του. Επειτα απομακρύνεται ήρεμα προς το επόμενο φονικό. Χωρίς να ξέρει κανένας γιατί λυπήθηκε αυτό το παιδί, γιατί το εγκατέλειψε στην οδύνη του.


Εδώ και ημέρες, οι Νορβηγοί κλαίνε με τέτοιες ιστορίες. Δυστυχώς, υπάρχουν πολλές και εμείς δεν τις έχουμε ακούσει όλες. Η οργή μας έχει λάβει διαστάσεις που θεωρούσα ασυμβίβαστες με τα νορβηγικά μέτρα. Επειδή εμείς δεν κλαίμε δημοσίως. Δεν κλαίμε στους δρόμους, δεν είναι του στυλ μας. Οταν αναφέρουμε τον δολοφόνο, μιλάμε με θλίψη και περιφρόνηση. Και με χαμηλή φωνή. Αντερς Μπέρινγκ Μπρέιβικ: όταν είδα το πρόσωπό του και άκουσα το όνομά του πρώτη φορά, ήξερα ότι θα εντυπωνόταν για πάντα στη συλλογική μας συνείδηση. Σαν την ενσάρκωση του απόλυτου κακού, τον χειρότερο εγκληματία που γνώρισε η χώρα μας από τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Ο ναρκισσισμός στις φωτογραφίες που δημοσίευσε στο Διαδίκτυο, γελοίες υπό άλλες συνθήκες, ποζάροντας με όλα τα είδη των στολών και των μασκαρεμάτων, ένα χαμόγελο γεμάτο ικανοποίηση όταν τον οδηγούν στη φυλακή, ο ψευτοηρωισμός του και η ιδεολογία του υπερανθρώπου, όλα είναι ανυπόφορα.


Μόλις έπειτα από τις πρώτες 24 ώρες δεν μπορούσα να ακούω να προφέρουν το όνομά του. Αδύνατο, βρίσκεται παντού. Μια μέρα οι γονείς μου, που γεννήθηκαν το 1920 και το 1921, επιχείρησαν να μου εξηγήσουν αυτό που αισθάνονται για τον Βίντκουν Κουίσλινγκ, τον ναζί πρωθυπουργό της Νορβηγίας και σύμμαχο της Γερμανίας από το 1940 έως το 1945. «Είναι δύσκολο να εξηγήσουμε πόσο τον μισούμε. Τον μισούμε κάθε λεπτό, κάθε μέρα. Μισούμε αυτόν και τους συνεργάτες του. Σχεδόν περισσότερο από τους κατακτητές. Δεν μπορείς να καταλάβεις μέχρι ποιο βαθμό τον μισήσαμε, τον περιφρονήσαμε, τον σιχαθήκαμε. Δεν αντέχουμε πια να ακούμε το όνομά του», μου είπαν. Οπως ο Μπρέιβικ, έτσι και αυτός ο νορβηγός «Φύρερ» πίστευε ότι εκτελούσε μια σπουδαία ευρωπαϊκή αποστολή και, σαν εκείνον, έγραψε μέτρια πράγματα, δήθεν φιλοσοφικά και εν μέρει δυσανάγνωστα. Ο ποιητής Αρνουλφ Εβερλαντ έγραψε αυτούς τους δυο στίχους γι' αυτόν: «Αυτός ο λαός που πρόδωσες/ θα ξεχάσει μέχρι και τ' όνομά σου».


Τώρα μπορώ να πω ότι καταλαβαίνω την ένταση αυτού του μίσους. Αυτές οι ημέρες ήταν ένα πραγματικό μάθημα Ιστορίας, ασφαλώς δυσάρεστο αλλά σημαντικό. Φώτισε αυτό που ζήσαμε και έζησαν οι γονείς μας, αυτό που τους σημάδεψε και σημάδεψε τη μεταπολεμική κοινωνία, αυτό που βιώνουμε σήμερα. Αλλά όχι μόνο. Μας έκανε να καταλάβουμε ότι μας αφορά όλους, οποιαδήποτε κοινωνία, όταν ακραίες ιδέες και βίαιες σκέψεις νομιμοποιούνται στις διάφορες υποκουλτούρες. Ακόμη και της μικρότερης: ήταν αρκετός μόνο ένας άνθρωπος, το ξέρουμε πια. Ενας Τίμοθι ΜακΒέι για παράδειγμα, ή κάποιος άλλος του οποίου δεν θέλω πια να προφέρω το όνομα.


Η σύντροφός μου Ερικα Φάτλαντ είναι συγγραφέας σαν εμένα. Επίσης είναι ανθρωπολόγος και πέρασε έξι χρόνια δουλεύοντας πάνω στο μακελειό στο σχολείο του Μπεσλάν όπου την 1η Σεπτεμβρίου 2004 333 παιδιά και ενήλικοι έχασαν τη ζωή τους σε μια από τις πιο βίαιες υποθέσεις ομηρείας της ιστορίας. Επί έξι χρόνια, το ανυπόφορο ρύθμιζε την καθημερινότητά μας: μαζικές δολοφονίες παιδιών και τρομοκρατία εναντίον αμάχων. Εκείνο τον μήνα, το βιβλίο της εμφανίστηκε επιτέλους στη Νορβηγία. Ηταν η πιο πλήρης δουλειά στη Δύση για μια τρομοκρατική πράξη και τις επιπτώσεις της σε μια μικρή κοινωνία - τίποτε λιγότερο. Δεν είναι καινούργιο θέμα. Αναρωτιέμαι σήμερα εάν είχαμε σκεφτεί ποτέ ότι κάτι τέτοιο ήταν πιθανό να συμβεί στη Νορβηγία. Στη μικρή, ευτυχισμένη χώρα μας. Δεν νομίζω. Πιστεύω ότι για μας τα απίστευτα γεγονότα του Μπεσλάν δεν θα μπορούσε να είχαν σημειωθεί παρά μόνο στον Καύκασο. Οχι εδώ. Οπουδήποτε αλλού, αλλά όχι εδώ. Οχι στη μικρή, καλλιεργημένη και ειρηνική χώρα μας.


Σε έναν ξένο, αυτό μπορεί να φανεί ακατανόητο σαν ένα παραμύθι με νεράιδες από άλλον πλανήτη. Εως χθες η μικρή χώρα μου και η μικρή πόλη μου ήταν τόσο ειρηνικές και ασφαλώς - είναι συγκινητικό με τόση αθωότητα - τόσο αγαθές και τόσο ανοιχτές. Αφού υποβαλλόσασταν σε έναν τυπικότατο έλεγχο ασφάλειας, θα μπορούσατε να περιφέρεστε ελεύθερα στα κτίρια του Βουλής και της κυβέρνησης. Το προσωπικό ασφαλείας είναι άοπλο και δεν θα σας έριχνε παρά ένα βλέμμα εμπιστοσύνης την ώρα που θα άνοιγε την τσάντα σας. Οι υπουργοί ζουν στο Οσλο σε κανονικά διαμερίσματα και χωρίς φρουρά. Μετά τις 11.30 το βράδυ δεν έχουν καν αυτοκίνητο, οι οδηγοί πάνε στα σπίτια τους. Εάν θέλει να βγει κάποιος εκείνη την ώρα, παίρνει το τραμ ή στέκεται στην ουρά για να πάρει ταξί όπως οποιοσδήποτε από εμάς. Χωρίς φρουρούς. Δεν είπα ότι οι υπουργοί δεν κυκλοφορούν με ασφάλεια; Προφανώς δεν έχουν, εκτός από τον πρωθυπουργό και τον υπουργό Εξωτερικών. Οι βουλευτές επίσης.


Πριν από μερικές εβδομάδες, σε έναν πάρκο κοντά στο σπίτι μου συνάντησα το πριγκιπικό ζεύγος. Κάθονταν σε ένα παγκάκι με ένα από τα παιδιά τους και έτρωγαν παγωτό στον ήλιο. Καθώς είχαμε γνωριστεί σε επίσημες εκδηλώσεις, τους χαιρέτησα και μιλήσαμε λίγο. Εριξα γρήγορα μια ματιά γύρω μου: θα έπρεπε να υπάρχουν αστυνομικοί τριγύρω, αλλά δεν είδα κανέναν. Ισως θεώρησαν ότι δεν υπήρχε κίνδυνος και έμειναν στο αυτοκίνητό τους αφήνοντας τη μικρή οικογένεια να χαρεί ήσυχα το παγωτό της. Αφού τους αποχαιρέτησα, αγόρασα κι εγώ ένα παγωτό. Το έτρωγα περπατώντας στους δρόμους του Οσλο, μιας πόλης πράσινης και ειρηνικής, ελαφρώς πληκτικής αλλά ευτυχισμένης. Η πόλη των παιδικών μου χρόνων, το τοπίο της νεότητάς μου. Και σκέφτηκα: τι παράξενη χώρα στ' αλήθεια… Και τι τύχη για εμάς!

Norvegia felix. Από πολλές απόψεις. Επειδή οικονομικά η χώρα βρίσκεται σε μια κατάσταση σχεδόν οφθαλμαπάτης για πολλές άλλες βιομηχανικές χώρες. Επειδή τη στιγμή που η Ευρώπη αντιμετωπίζει νέες οικονομικές καταιγίδες, στη Νορβηγία ρέουν άφθονα το γάλα και το μέλι. Ή, μάλλον, πετρέλαιο και φυσικό αέριο: εκατομμύρια τόνοι αντλούνται από τον βυθό της θάλασσας, 24 ώρες το 24ωρο. Η Νορβηγία είναι ίσως η μοναδική δυτική χώρα που μπορεί πράγματι να καυχιέται ότι είναι φερέγγυα χωρίς δημόσιο χρέος, ενώ αποταμιεύει χρήματα. Χωρίς να ξεχάσουμε την μακρά δημοκρατική Ιστορία της χώρας, η οποία διακόπηκε μόνο από τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Μια τέλεια χώρα λοιπόν; Καθόλου. Συχνά μονότονη και καβγατζού, καμιά φορά λίγο επαρχιώτικη και στενόμυαλη. Σε ό,τι όμως αφορά μια κάποια τέχνη τού ζην σε ένα κράτος δικαίου και ελευθερίας, οι Νορβηγοί - όπως οι άλλοι Σκανδιναβοί - είμαστε υπερήφανοι. Και δικαίως. Μπορεί να μην ανακαλύψαμε τη Δημοκρατία, αλλά της δώσαμε διάρκεια και σταθερότητα. Αυτή είναι η συμβολή μας στην Ιστορία.


Και όλα αυτά, όλες αυτές οι σχεδόν ουτοπικές κατακτήσεις δεν ήταν αρκετά καλές γι' αυτό τον άνθρωπο, του οποίου δεν θέλω να αναφέρω το όνομά του. Που θα ήθελα να ξεχάσω. Θα υπάρξουν κι άλλοι όπως αυτός; Δεν ξέρω. Ανησυχώ και ελπίζω. Σήμερα όμως κλαίω για σένα, μικρή μου χώρα. Πολυαγαπημένη και λίγο πληκτική.

Ο Ερικ Φόσνες Χάνσεν θεωρείται ο σημαντικότερος σύγχρονος συγγραφέας της Νορβηγίας. Στα ελληνικά έχουν κυκλοφορήσει τα μυθιστορήματά του «Ψαλμοί στο τέλος του ταξιδιού» (Εκδ. Ψυχογιός) και «Ιστορίες από σύμπτωση» (Ελληνικά Γράμματα)

από το
mhmadas.blogspot.com