Σάββατο, 20 Αυγούστου 2011

H δική μου αριστερά



Η δική μου αριστερά, είναι η στρατιά των διπλά ηττημένων ευγενών ηρώων που για ένα πουκάμισο αδειανό, για ένα διαψευσμένο όνειρο, για μια ματαιωμένη ελπίδα έδωσαν τη ζωή τους...


Η δική μου αριστερά διακρινόταν πάντα για την ευγένεια της.
Η δική μου αριστερά ξεχώριζε πάντα για την επιμονή της στις ιδέες της.
Η δική μου αριστερά οριοθετήθηκε για την ανιδιοτελή της προσφορά.
Η δική μου αριστερά φημιζόταν για την ανεκτικότητα της στο διαφορετικό, δίχως αποκλεισμούς, δίχως χαρακτηρισμούς, δίχως «επαγρυπνητές» της ιδεολογικής καθαρότητας, δίχως «στρατόπεδα συγκέντρωσης» για τους «αντιφρονούντες».
Η δική μου αριστερά σταυρώθηκε στα Μακρονήσια της πατρίδας μου και τα μακρινά γκουλάγκ της Σιβηρίας. Βασανίστηκε στο Μπούλγκες, στην Μπουμπουλίνας και σε όλα τα κολαστήρια όπου γης.....

Η δική μου αριστερά υμνήθηκε για την ουτοπική της προσμονή στα όρια της μεταφυσικής εσχατολογίας.
Η δική μου αριστερά τραγουδήθηκε για την ομορφιά των στίχων της.
Η δική μου αριστερά απεικόνισε το κάλλος του ήθους των απλών ανθρώπων που πίστεψαν σ’ αυτήν και θυσιάστηκαν για τα ευγενικά ιδανικά της.
Η δική μου αριστερά αγαπούσε τον τόπο μου και μοχθούσε γι’ αυτόν. Για ένα καλύτερο μέλλον.
Η δική μου αριστερά ήταν ρηξικέλευθη, ανατρεπτική, αιρετική, μα πάνω απ’ όλα δημιουργική, ακόμη κι όταν αστοχούσε.
Η δική μου αριστερά διαιωνίστηκε στην ιστορία για την ομορφιά των ίδιων των ανθρώπων της.
Η δική μου αριστερά ποτέ δεν πίστεψε σε δόγματα, ποτέ δεν αναγνώρισε ιερατεία, ποτέ δεν ενθάρρυνε την Ιερά Εξέταση της ιδεολογικής καθαρότητας.
Η δική μου αριστερά δεν είχε ποτέ σωτηριολογικό, εσχατολογικό, τελεολογικό χαρακτήρα.
Η δική μου αριστερά δεν δίστασε ποτέ να αυτό- αναιρεθεί. Να συγκρουστεί μετωπικά με τον εαυτό της, να υπονομεύσει την αλήθεια της και να αναζητήσει την αλήθεια του Άλλου, σε μια προσπάθεια υπονόμευσης και ανατροπής της αδικίας.
Η δική μου αριστερά δεν φορούσε ποτέ κουκούλες, δεν ήταν τρακαδόρικη, δεν ήταν λαϊκίστικη, δεν ήταν ολοκληρωτική, δηλαδή αντι-αισθητική, δεν ήταν τραμπούκικη.
Η δική μου αριστερά δεν ήταν προβοκατόρικη, δεν ήταν αρνητική, δεν ήταν εξ επαγγέλματος καταγγελτική.
Η δική μου αριστερά ποτέ δεν ήταν «μεταπράτης» του ανθρώπινου πόνου, «μεσάζοντας» των συνθημάτων και των στερεοτύπων, «αλληλέγγυα» της συντήρησης και της οπισθοδρόμησης.
Η δική μου αριστερά δεν πέταξε ποτέ γιαούρτια, απεναντίας, έφαγε σφαίρες.
Η δική μου αριστερά δεν «χάιδεψε» ποτέ αυτιά τεμπέληδων, λουφαδόρων και βολεμένων.
Η δική μου αριστερά δεν θέλησε τις θέσεις και τα αξιώματα. Προτίμησε το είναι από το έχειν. Γι’ αυτό και είναι ταπεινά υπερήφανη για την ανιδιοτελή προσφορά της.
Η δική μου αριστερά διώχθηκε και από τους πολιτικούς της αντιπάλους και από τους «συντρόφους» της. Γι’ αυτό και είναι μια διπλά ηττημένη μα και διπλά δοξασμένη αριστερά.
Η δική μου αριστερά είναι αειφόρως αναστάσιμη γιατί γι’ αυτή το πρόσωπο είναι υπεράνω του όχλου. Η μοναδική, ανεπανάληπτη, αναντικατάστατη αυταξία του προσώπου είναι το καθοδηγητικό νήμα της πορείας της. Μιας πορείας που ξεκινάει από το ταπεινό σπήλαιο της γέννησης του ανθρώπου, συνεχίζει στον Κήπο της Γεσθημανής, αποκορυφώνεται στο Γολγοθά και ολοκληρώνεται στην Ανάσταση του κάθε ταπεινού και καταφρονημένου τούτης της Γης.
Η δική μου αριστερά, ίσως, να είναι ουτοπική. Μ’ αρέσει όμως η ουτοπία. Είναι σαν τον ορίζοντα, όσο τον πλησιάζεις τόσο απομακρύνεται. Σε κάνει, παρόλα αυτά, να προχωράς πάντα μπροστά.
Εν τέλει, η δική μου αριστερά είναι μια πολύ μοναχική υπόθεση

από το www.e-flou.gr



1 σχόλιο:

  1. Μάνο που πολύ καλό προσωπικό μανιφέστο.
    Η δική μου αριστερά όμως,είναι η αριστερά που πιστεύει ότι ο σταυρός της ξεφτιλίζει την ιδέα του θανάτου και γιαυτό ο σταυρός είναι σωτηρία.
    Η δική μου αριστερά διακρίνεται για την ταπεινότητά της.
    Η δική μου αριστερά ξεχωρίζει πάντα για την επιμονή της στις αιώνιες αξίες της αγάπης και της προσφοράς.
    Η δική μου αριστερά οριοθετήθηκε για την ανιδιοτελή της προσφορά.
    Η δική μου αριστερά φημιζόταν για την αποδοχή της διαφορετικότητας (όχι ανοχή γιατί σημαίνει αίσθηση υπεροχής).
    Η δική μου αριστερά σταυρώθηκε στο Γολγοθά και σταυρώνεται ακόμα.
    Η δική μου αριστερά πιστεύει στο τώρα και στα έσχατα.
    Η δική μου αριστερά δοξάζεται σε μυστικές ευχές και στα λυτρωτικά δάκρυα της μετάνοιας .
    Η δική μου αριστερά δοξάζει τους ταπεινούς ανθρώπους που θυσιάζονται χωρίς να περιμένουν ανθρώπινη αναγνώριση.
    Η δική μου αριστερά αγαπάει τον τόπο της γιατί μας έχει δωρηθεί και έχουμε οριστεί να τον διατηρήσει. Αυτόν τον κόσμο τον μικρό και τον μέγα.
    Η δική μου αριστερά είναι ανυπόταχτη, ανατρεπτική, αποφασιστική, και δεν αστοχεί γιατί χτίζεται στις καρδιές των ανθρώπων.
    Η δική μου αριστερά έίναι η ομορφιά που σώζει τον κόσμο.
    Η δική μου αριστερά ποτέ δεν πίστεψε σε ανθρώπινα δόγματα και θεωρίες, ποτέ δεν πίστεψε σε θρησκείες και δεν σταμάτησε να ευλογεί αυτούς που την καταριούνται.
    Η δική μου αριστερά δεν προσκήνυσε ποτέ σε σάρκα και αίμα.
    Η δική μου αριστερά ζει πάντα έτοιμη να αλλάξει και να μετανοήσει. Έτοιμοι να συγκρουστούμε με τον εαυτό μας και να βάλλουμε κάθε μέρα καινούρια αρχή.
    Η δική μου αριστερά παίρνει τη θέση του άλλου στο σταυρό και στα στάδια και διακρίνεται για το πνεύμα τησ θυσίας.
    Η δική μου αριστερά δεν είναι επαγγελματική.
    Η δική μου αριστερά δεν πέταξε ποτέ γιαούρτια, αλλά λιθοβολήθηκε, τρώει σφαίρες και σταυρώνεται καθημερινά.
    Η δική μου αριστερά χαίρεται με την προσφορά και την αφιερωση.
    Η δική μου αριστερά δεν γουστάρει θέσεις και αξιώματα. Προτιμάει την ταπείνωση και την αφάνεια.
    Η δική μου αριστερά διώχθηκε και διώκεται από τους αντιπάλους και από τους «δικούς» της. Γι’ αυτό και δοξάζεται διπλά γιατί πολεμιέται από παντού.
    Η δική μου αριστερά είναι αναστάσιμη και λυτρωτική.
    Η μοναδική, ανεπανάληπτη, αναντικατάστατη σημασία του προσώπου είναι η οικουμενική της αξία. Μια πορεία που ξεκινάει από το ταπεινό σπήλαιο της γέννησης του ανθρώπου, συνεχίζει στον Κήπο της Γεσθημανής, αποκορυφώνεται στο Γολγοθά και ολοκληρώνεται στην Ανάσταση του κάθε ταπεινού και καταφρονημένου τούτης της Γης. Εδώ συμφωνώ απόλυτα αλλά αυτό το δρόμο μας τον έδειξε Κάποιος Άλλος.
    Η δική μου αριστερά είναι Αληθινή. Μου αρέσει η αλήθεια. Μια αλήθεια που τρώγεται και πίνεται σε ένα κοινό τραπέζι τζάμπα. Σε κάνει να συγκλονίζεσαι και να ευχαριστείς.
    Η δική μου αριστερά είναι μια κοινωνική υπόθεση που βασίζεται στις προσωπικές θυσίες.
    Επειδή οι αριστερές μας μοιάζουνε.
    Θα μπορέσουνε άραγε ποτέ να μαζευτούνε πολλές προσωπικές αριστερές των ανρωπίνων παθών και να έχουνε αποτέλεσμα;

    ΑπάντησηΔιαγραφή