Το ΚΑΣ έδωσε έγκριση, στην μελέτη που κατέθεσε η ΚΣΤ εφορία αρχαιοτήτων, και επίκειται η ένταξη στο ΕΣΠΑ της ανάδειξης και αξιοποίησης της Ηετιώνειας πύλης στο καστράκι;
Και υμείς το ξέρετε;
650.000 ευρώπουλα θα φτερουγήσουν στη γειτονιά μας και δεν έχει ακουστεί ούτε κιχ;
Κακά τα ψέματα.
Το πρόβλημα δεν είναι η τοπική αυτοδιοίκηση, αλλά η κεντρική διοίκηση.
Από την κεντρική διοίκηση πηγάζει η διαφθορά και η ανικανότητα που κυλά στους Δήμους.
Γι αυτό έχουμε σχεδόν στο σύνολο κακούς έως διεφθαρμένους δήμους και κάποιους λίγους αξιόλογους και αξιοπρεπείς, χωρίς να υπάρχει κάποιο διαχωριστικό μεταξύ τους που να αφορά σε μέγεθος.
Μικροί – μεγάλοι, στο ίδιο καζάνι βράζουν.
Η ενοποίηση λοιπόν δήμων για την μείωση του αριθμού τους, δεν εγγυάται την μετατροπή τους σε αγνούς και έντιμους διαχειριστές των τοπικών ζητημάτων.
Σε τι ελπίζουμε;
Σε μια νέα θεσμοθέτηση, που να περιλαμβάνει απαραίτητα σαν νομική υποχρέωση των δημοτικών αρχόντων την διαφάνεια και φυσικά την οικονομική αυτοτέλεια τους.
Και επειδή η κεντρική εξουσία πρέπει να κάνει πολλά για να πεισθούμε και εμείς ότι η ίδια είναι έντιμη, πριν αρχίσει να κάνει τους άλλους έντιμους, θα έπρεπε πρώτα να διασφαλίσει την οικονομική αυτοτέλεια των δήμων, πρώτα να θεσμοθετήσει νομικά την διαφάνεια, (όπως μας είπε ότι πρώτα θα δημοσιεύονται στο internet οι αποφάσεις και μετά θα εκτελούνται, ας γίνει και στους δήμους) κι αν δεν τραβάει το σύστημα, ας τους κάνει διακόσιους τους δήμους.
Όχι να μας πρήζουν ότι όλα θα αλλάξουν με τις ενοποιήσεις, γιατί ψυλλιασμένοι είμαστε εδώ και χρόνια και νομίζουμε ότι θέλει να ελέγξει και να επιβάλει πιο εύκολα τους άρχοντες της αρεσκείας της.
Ούτε εμείς γουστάρουμε να συναλλασσόμαστε και να μιλάμε ευγενικά σε λαμόγια.
Αλλά, όχι να απαλλαγούμε από τα γνωστά και να φάμε στη μάπα τα μεγαλύτερα.
Δίκαιος ο φόβος, εεε;;;
Δεν υπάρχει αμφιβολία, ότι το σχέδιο Καποδίστριας 2 που μετονομάστηκε σε Καλλικράτη, έχει δυο όψεις.
Για άλλους, η ονομασία συμβολίζει τον έξοχο αρχιτέκτονα της Ακρόπολης, υπάρχει όμως κι άλλη ανάγνωση πέρα από την αρχιτεκτονική.
Αυτή του πολιτικού – στρατιωτικού Καλλικράτη.
«Ήταν που λέτε μια φορά, όπου είχαμε έναν» στρατηγό, ονόματι Καλλικράτη, μεγάλο καθίκι.
Όταν 12 πόλεις της Αχαΐας δημιούργησαν την Αχαϊκή Συμπολιτεία κάπου στα 280 πχ, τον είχαν στρατηγό τους. Αυτός ο στρατηγός, πούλησε με το αζημίωτο φυσικά, τον λαό του στους Ρωμαίους, οι οποίοι κατέκτησαν ολόκληρη την Ελλάδα και έστειλε και 1000 επιφανείς Έλληνες (μπορεί να ήταν και 1034 δήμαρχοι και νομάρχες) σιδηροδέσμιους στη Ρώμη.
Καλλικράτης λοιπόν το σχέδιο για την τοπική αυτοδιοίκηση.
Αρχιτέκτονας ή στρατηγός όμως;
Υπάρχουν λόγοι, να μην είμαστε οπαδοί του Μαυρομιχάλη.
Πρώτα, γιατί η «ιστορία επαναλαμβάνεται σαν φάρσα».
Και μετά, γιατί η μεταρρύθμιση που πάλευε ο Καποδίστριας καμιά σχέση δεν έχει με την σημερινή που φέρει το όνομα του.
Αν από την μια προτείνεται "η «σμίκρυνση» των εκλογικών περιφερειών ως «απάντηση» στη διαφθορά και στο «μαύρο» πολιτικό χρήμα", πως από την άλλη προτείνεται η μεγέθυνση των δήμων για τον ίδιο λόγο;
Αλλού χάνουμε την μπάλα, και αποφεύγουμε να το δούμε.
