Άλλη μια συνεδρίαση του δημοτικού συμβουλίου με θέμα την ΔΗΚΕΠΑ πέρασε στο χρονοντούλαπο της Ιστορίας.
Μετά από μια ατέλειωτη ενημέρωση για το πώς θα περισσέψουν περίπου 20-30.000 ευρω να μοιραστούν στους εργαζόμενους*, η συζήτηση πέρασε και στο τι μέλλει γενέσθαι.
*Υπάρχει ένα ένταλμα 140.000 ευρω, το οποίο για να εισπραχθεί από τον δήμο πρέπει α) να προσκομιστεί φορολογική ενημερότητα με την παρακράτηση περίπου 70.000 ευρώ και β) να προσκομιστεί ασφαλιστική ενημερότητα με την παρακράτηση περίπου 40-50.000 ευρω. Υπόλοιπο προς διανομή περίπου 20-30.000.
Εδώ, η επιχειρηματολογία της διοίκησης δεν ήταν καθόλου απολογητική, αλλά εξόχως επιθετική "για όσους επιβουλεύονται τις θέσεις εργασίας των απλήρωτων εργαζομένων", με την μέθοδο της μεταφοράς των θέσεων αυτών και των δράσεων της επιχείρησης στο δήμο.
Υπεραμύνθηκε του δικαιώματος των εργαζομένων να παραμείνουν στην ΔΗΚΕΠΑ, ανεξαρτήτως μισθοδοσίας, ανεξαρτήτως αν η ΔΗΚΕΠΑ, με τα σωρευμένα χρέη της κυρίως προς το δημόσιο και τα ασφαλιστικά ταμεία, χρειάζεται 300 με 400 χιλιάδες τον μήνα για να παραμένει ανοικτή χωρίς να προσφέρει το παραμικρό έργο προς τους πολίτες. Στις 401 χιλιάδες θα προσφέρει έργο χιλίων ευρω. Τόσο καλά.
Και επιμένει η διοίκηση ότι η μόνη μέθοδος να εργάζονται στις αναγκαίες δράσεις οι εργαζόμενοι, είναι η ΔΗΚΕΠΑ, καταγγέλλοντας μάλιστα ως ανεύθυνους και αερολογούντες όσους επιμένουν να μιλούν για λύση της επιχείρησης και μεταβίβαση των δράσεων και των εργαζομένων στο δήμο.
Η εμμονή αυτή είναι πια ύποπτη.
Οι δικαιολογίες ότι είναι ανέφικτο το σχέδιο, στηριζόμενες στην μια και μόνη «εξήγηση» ότι έτσι τους είπε κάποιος στον ΟΑΕΔ Κερατσινίου, είναι ύποπτη.
Σε αυτή την ιστορία, δεν υπάρχουν πια αθώοι.
Από τις αρχές του καλοκαιριού, όταν έπρεπε να κατατεθεί το σχέδιο για τις δράσεις της νέας περιόδου, ήταν ισχυρή η πιθανότητα να μην μπορεί η ΔΗΚΕΠΑ να τις εκτελέσει. Μια πιθανότητα που είχε επισημανθεί.
Σήμερα, τίποτα δεν κινείται.
Καμιά δράση δεν είναι σε λειτουργία, κι αν εγκριθεί κάποια, κατά πάσα πιθανότητα δεν θα μπορεί να ξεκινήσει.
Γιατί;
Γιατί η διοίκηση κινείται ανεύθυνα και ύποπτα.
Στο χτεσινό δημοτικό συμβούλιο, για άλλη μια φορά η διοίκηση ζήτησε «συγκεκριμένο σχέδιο» για την μεταφορά των δράσεων, λειτουργώντας με κλειστά τα αυτιά, στην επανάληψη εκ μέρους του Γιώργου Τσιρίδη του σχεδίου που είχαμε διατυπώσει από τον προηγούμενο Μάρτιο.
Με κλειστά αυτιά κοιτούσε και τον εκπρόσωπο των εργαζομένων που δήλωσε ότι θα φέρει το σχέδιο μεταφοράς στο δήμο.
Η ίδια η διοίκηση, αρνείται πεισματικά έστω και να θέσει ερώτημα στην νομική της υπηρεσία, στους υπηρεσιακούς παράγοντες του δήμου, να διερευνήσουν την πιθανότητα, έστω και για να βουλώσει τα στόματα των αντιδρώντων βρε αδερφέ!
Αυτή η συμπεριφορά είναι ύποπτη και θα επανέλθουμε σ’ αυτό.
ΥΓ.
Επειδή το θέμα του δημοτικού συμβουλίου ήταν η ενημέρωση για το σχέδιο δημιουργίας πίστας φόρμουλα 1 θα επανέλθω σε αυτό, γράφοντας μόνο μια παρατήρηση αυτή τη στιγμή.
Ένα παρεάκι κουβέντιασε χτες στην ενημέρωση.
Ένα παρεάκι με καλή διαδικασία, στο οποίο μετείχαν μερικοί δημοτικοί σύμβουλοι, ο δήμαρχος και ο κ. Παπαθεοδώρου, εισηγητής της ενημέρωσης εκ μέρους του ΔΙΕΛΠΙΣ ΑΕ.
Ελπίζω μετά τις επόμενες δημοτικές εκλογές, οι μισοί τουλάχιστον από τους σημερινούς δημοτικούς συμβούλους να πάνε σπίτια τους.
------------ Από λογικές σκέψεις καλά πάμε. Από λογικές πράξεις ...πάσχουμε ------------
Τρίτη 16 Οκτωβρίου 2012
Δευτέρα 15 Οκτωβρίου 2012
σήμερα η ενημέρωση στο Δ.Συμβούλιο για την φόρμουλα 1
Με αφορμή την σημερινή ενημέρωση του δημοτικού συμβουλίου για την πρόταση δημιουργίας πίστας φόρμουλα 1 στην περιοχή της ανάπλασης της βιομηχανικής ζώνης Δραπετσώνας, η οποία επεκτείνεται και στην περιοχή του Κερατσινίου και στον ΟΛΠ, φρεσκάρουμε τις αναρτήσεις που έχουμε κάνει εδώ για το θέμα αυτό.
Για πρώτη φορά μαθαίνουμε και φέρνουμε στη δημοσιότητα το θέμα, με ένα δελτίο τύπου της τοπικής οργάνωσης της ΔΗΜΑΡ στις 30-6-2011, όπου επισημάνεται ότι από την μια αντιδρούμε στα σχέδια του ΟΛΠ για αποκλεισμό του παράλιου μετώπου της πόλης, και από την άλλη δεχόμαστε τον αποκλεισμό αυτόν, χάριν της δημιουργίας πίστας φόρμουλα 1.
Την επόμενη μέρα, 1-7- 11, αρχίζει ένα διάλογος πάνω στις θέσεις και την κριτική που άσκησε στην ανακοίνωση ο Γιώργος Τσιρίδης.
Λίγες μέρες μετά, εμφανίζεται ρεπορτάζ του διαδικτυακού i-live news, στις 13-7-2011.
Εκεί πληροφορούμαστε ότι την ίδια μέρα θα δινόταν μια συνέντευξη τύπου της ΔΙΕΛΠΙΣ, της τεχνικής εταιρείας που διαμόρφωνε τα σχέδια, στο σαλόνι του πλοίου ΚΝΩΣΣΟΣ, στο πάνελ της οποίας θα συμμετείχε και ο δήμαρχος μας Λουκάς Τζανής.
Με αφορμή αυτά, θέταμε πέντε πρώτα ερωτήματα, που πιθανόν κάποια να απαντηθούν απόψε, 15 μήνες μετά.
Τον Μάρτιο του 12 σε μια ανάρτηση της η Μαρία Καραφέρη επαναφέρει τα ερωτήματα των επιπτώσεων εις βάρος των συμφερόντων των πολιτών από την υλοποίηση του σχεδίου αυτού. Μείωση στο μισό του προβλεπόμενου πράσινου, αποκλεισμός από την πρόσβαση στην παραλία, περιβαλλοντικές επιπτώσεις κλπ.
Πέντε μήνες μετά, ο Παναγιώτης Καπουράνης στις 10 Αυγούστου 12 ασχολείται με τις οικονομικές αδυναμίες του εγχειρήματος, όπως εμφανίζονται στις πίστες άλλων χωρών. Και καταλήγει ότι μάλλον είναι ζημιογόνος η επένδυση και θα χρειάζεται συνεχώς είτε κρατικές επιχορηγήσεις, είτε διευκολύνσεις και φορολογικές απαλλαγές για να επιβιώσει.
Με το θέμα να φουντώνει επικοινωνιακά, δυο μέρες μετά, στις 12 Αυγούστου του 12, η Μαρία Καραφέρη αναφέρεται στην αντίθεση ονείρων-πραγματικοτήτων Από τι μια οι απλήρωτοι επι ένα χρόνο (και συνεχίζουν) εργαζόμενοι της δημοτικής επιχείρησης ΔΗΚΕΠΑ, και από την άλλη το μεγαλεπήβολο πρότζεκτ.
Φυγή στο μέλλον; Όχι.
Φυγή από την πραγματικότητα με μια εντυπωσιακή επικοινωνιακά πρόταση, που ίσως λειτουργήσει αποχαυνωτικά.
Με το μπαράζ των δημοσιευμάτων να συνεχίζεται, με υπουργούς και υφυπουργούς να διεκδικούν μέρος της τηλε-εμφάνισης για το καλό του πολιτικού μέλλοντος τους, τελευταία ανάρτηση στις 6 Σεπτεμβρίου 12 με μια υπενθύμιση, ότι το όλο προτζεκτ πρέπει κάποτε να γίνει και επισήμως γνωστό στους δημότες, τους πρώτους ενδιαφερόμενους και θιγόμενους.
Σήμερα λοιπόν, είναι η μέρα των διευκρινήσεων.
Ο κ. Παπαθεοδώρου, ο αρχιτέκτονας που σχεδίασε το όλο πρότζεκτ θα το παρουσιάσει στο δημοτικό συμβούλιο και θα δώσει εξηγήσεις σε απορίες και ενστάσεις.
Έπρεπε να έχει γίνει από πέρυσι αυτό.
Αλλά ας δούμε τι θα προκύψει.
Για πρώτη φορά μαθαίνουμε και φέρνουμε στη δημοσιότητα το θέμα, με ένα δελτίο τύπου της τοπικής οργάνωσης της ΔΗΜΑΡ στις 30-6-2011, όπου επισημάνεται ότι από την μια αντιδρούμε στα σχέδια του ΟΛΠ για αποκλεισμό του παράλιου μετώπου της πόλης, και από την άλλη δεχόμαστε τον αποκλεισμό αυτόν, χάριν της δημιουργίας πίστας φόρμουλα 1.
Την επόμενη μέρα, 1-7- 11, αρχίζει ένα διάλογος πάνω στις θέσεις και την κριτική που άσκησε στην ανακοίνωση ο Γιώργος Τσιρίδης.
Λίγες μέρες μετά, εμφανίζεται ρεπορτάζ του διαδικτυακού i-live news, στις 13-7-2011.
Εκεί πληροφορούμαστε ότι την ίδια μέρα θα δινόταν μια συνέντευξη τύπου της ΔΙΕΛΠΙΣ, της τεχνικής εταιρείας που διαμόρφωνε τα σχέδια, στο σαλόνι του πλοίου ΚΝΩΣΣΟΣ, στο πάνελ της οποίας θα συμμετείχε και ο δήμαρχος μας Λουκάς Τζανής.
Με αφορμή αυτά, θέταμε πέντε πρώτα ερωτήματα, που πιθανόν κάποια να απαντηθούν απόψε, 15 μήνες μετά.
Τον Μάρτιο του 12 σε μια ανάρτηση της η Μαρία Καραφέρη επαναφέρει τα ερωτήματα των επιπτώσεων εις βάρος των συμφερόντων των πολιτών από την υλοποίηση του σχεδίου αυτού. Μείωση στο μισό του προβλεπόμενου πράσινου, αποκλεισμός από την πρόσβαση στην παραλία, περιβαλλοντικές επιπτώσεις κλπ.
Πέντε μήνες μετά, ο Παναγιώτης Καπουράνης στις 10 Αυγούστου 12 ασχολείται με τις οικονομικές αδυναμίες του εγχειρήματος, όπως εμφανίζονται στις πίστες άλλων χωρών. Και καταλήγει ότι μάλλον είναι ζημιογόνος η επένδυση και θα χρειάζεται συνεχώς είτε κρατικές επιχορηγήσεις, είτε διευκολύνσεις και φορολογικές απαλλαγές για να επιβιώσει.
Με το θέμα να φουντώνει επικοινωνιακά, δυο μέρες μετά, στις 12 Αυγούστου του 12, η Μαρία Καραφέρη αναφέρεται στην αντίθεση ονείρων-πραγματικοτήτων Από τι μια οι απλήρωτοι επι ένα χρόνο (και συνεχίζουν) εργαζόμενοι της δημοτικής επιχείρησης ΔΗΚΕΠΑ, και από την άλλη το μεγαλεπήβολο πρότζεκτ.
Φυγή στο μέλλον; Όχι.
Φυγή από την πραγματικότητα με μια εντυπωσιακή επικοινωνιακά πρόταση, που ίσως λειτουργήσει αποχαυνωτικά.
Με το μπαράζ των δημοσιευμάτων να συνεχίζεται, με υπουργούς και υφυπουργούς να διεκδικούν μέρος της τηλε-εμφάνισης για το καλό του πολιτικού μέλλοντος τους, τελευταία ανάρτηση στις 6 Σεπτεμβρίου 12 με μια υπενθύμιση, ότι το όλο προτζεκτ πρέπει κάποτε να γίνει και επισήμως γνωστό στους δημότες, τους πρώτους ενδιαφερόμενους και θιγόμενους.
Σήμερα λοιπόν, είναι η μέρα των διευκρινήσεων.
Ο κ. Παπαθεοδώρου, ο αρχιτέκτονας που σχεδίασε το όλο πρότζεκτ θα το παρουσιάσει στο δημοτικό συμβούλιο και θα δώσει εξηγήσεις σε απορίες και ενστάσεις.
Έπρεπε να έχει γίνει από πέρυσι αυτό.
Αλλά ας δούμε τι θα προκύψει.
Ετικέτες
δημοτικά θέματα,
στα γρήγορα,
φορμουλα 1
Παρασκευή 12 Οκτωβρίου 2012
Η παράσταση που δεν είδα ---της Ελένης Κεχαγιόγλου*
11/10/2012
Εξωτερικό, νύχτα
Γκάζι, Αθήνα
ΣΚΗΝΗ 1
Στην Ιερά Οδό η κυκλοφορία έχει διακοπεί. Κόκκινη κορδέλα. Περιπολικό, κάθετα στο δρόμο. ΜΑΤ. Στο βάθος, φευγαλέα, ένα μαυροντυμένο τσούρμο μαζεμένο. Ξεχωρίζει η ελληνική σημαία.
ΣΚΗΝΗ 2
Παρκάρουμε, με τον Γιώργο και την Αθηνά. Στο βάθος, μια ομάδα μαυροντυμένοι ξυρισμένοι κατευθύνονται προς το μέρος μας, κοιταζόμαστε. Βγαίνοντας από το αυτοκίνητο, ένας πέφτει επάνω μου. Αποφεύγω να τον κοιτάξω.
ΣΚΗΝΗ 3
«Δεν μπορείτε να περάσετε. Η παράσταση δεν θα γίνει».
«Μα πώς το ξέρετε; Η Χρυσή Αυγή είναι εκεί. Σε εμάς συγκεκριμένα δεν επιτρέπετε να περάσουμε;»
Ένα χέρι με τραβάει. Μου δείχνει με το βλέμμα πίσω μας «τα παιδιά». «Μη λες “Χρυσή Αυγή”», λέει.
«Από εδώ δεν γίνεται να περάσετε, αν επιμένετε, πάτε από τα στενά».
ΣΚΗΝΗ 4
Περπατάμε στο στενό, κοιτώντας γύρω μας, ανήσυχοι. Συναντάμε κι άλλους «δικούς μας». Συνειδητοποιώ ότι πρώτη φορά τόσο έντονα νιώθω αυτό το «εμείς» και «αυτοί». Ή «εμείς» ή «αυτοί». Σε μια πόλη πολιορκημένη. Από αυτούς.
ΣΚΗΝΗ 5
Στη Λαΐδα προβάλλονται ταινίες του φετινού Φεστιβάλ Δράμας. Αλλά όλα τα βλέμματα είναι καρφωμένα προς το Χυτήριο. Δεκάδες αστυνομικοί, ματατζήδες, της ομάδας Δίας. Κλούβες στο δρόμο. Φρουρούν το θέατρο, στερώντας του τη δυνατότητα να λειτουργήσει. Και κρατούν σε απόσταση «εμάς» από «αυτούς». Παπάδες, κυρίες με μαντήλια, ξυρισμένα κεφάλια, κραυγές υστερικές. Το μυαλό μου δεν μπορεί να πιστέψει πως όλοι αυτοί δεν είναι ηθοποιοί, πως δεν παρακολουθώ ταινία. Πως ό,τι συμβαίνει συμβαίνει πράγματι.
ΣΚΗΝΗ 6
«Εσύ θες να πας να δεις το έργο; Τον Χριστό μας από τους πισωκώληδες τους Αλβανούς; Εσύ; Έχει έρθει η οργή του Θεού. Μας χτύπησε η οργή του Θεού για σας, τους προδότες, τον Χριστό μου. Γιατί αν είχαμε την εύνοια του Θεού, κανέναν δε θα είχαμε ανάγκη. Η Ελλάδα είναι πλούσια χώρα, την εύνοια του Θεού δεν έχει. Ζώα, ζώα — ε, ζώα. Σαν τα ζώα, ρε, να πηδιέστε».
Είναι περίπου 45 χρονών, μαυροφορεμένος, πλησιάζει απειλητικά μια γυναίκα: «Κι εσύ θες να δεις το αμαρτωλό έργο; Ζώο. Ζώο, μωρή. Ζώο!»
ΣΚΗΝΗ 7
«Για την παράσταση ήρθατε;»
«Ναι».
«Δεν ξέρουμε τώρα και σε ποιους να μιλάμε, ρε παιδιά. Δεν ξέρουμε ποιος είναι τι. Κοιταζόμαστε με καχυποψία».
Όντως κοιταζόμαστε με καχυποψία.
Ξαφνικά, μια ψηλή αδύνατη, με ενδιαφέρον πρόσωπο κοπέλα που κρατάει λουλούδια, φίλη μάλλον των ηθοποιών, που από την προφορά μοιάζει αλβανικής καταγωγής, δεν αντέχει και κάτι λέει σε έναν τύπο τριαντάρη ο οποίος της ψέλνει από απόσταση τον εξάψαλμο. Την πλησιάζει τρέχοντας εκείνος, την κλοτσάει, ανενόχλητος απομακρύνεται. Ουρλιάζει στους αστυνομικούς η κοπέλα, «επεισόδιο», δηλώνει ΜΑΤατζής δίπλα μας στο γουίκι-τόκι του, τον πλησιάζουν τον τριαντάρη εθνικιστή δυο-τρεις αστυνομικοί, τον πιάνουν, σηκώνει τα χέρια του εκείνος: «ΕΙΜΑΙ ΕΛΛΗΝΑΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΓΩ!» ουρλιάζει — κι έχει η κραυγή του τον σπαραγμό του μίσους.
Ο θεός να βάλει το χέρι του — αρκεί να μην είναι ο δικός του θεός.
Ευτυχώς, παραδίπλα, ο γνωστός Μητσάρας βάζει τα πράγματα στη θέση τους: «Συμμορίες, παντού συμμορίες».
ΣΚΗΝΗ 8
Καταφτάνουν,
σε αλφαβητική σειρά, Νίκος Μπίστης, Ανδρέας Παπαδόπουλος, Μαρία
Ρεπούση, Πέτρος Τατσόπουλος. Περίπου 40 άτομα κατευθυνόμαστε προς το
θέατρο. Μπροστά στα κάγκελα της πόρτας, σαν πορτιέρης στην ιδιοκτησία
του, ο στις εκλογές του Μαΐου εκλεγείς βουλευτής Φθιώτιδας της Χρυσής
Αυγής, και νυν μετακλητός στη Βουλή, Απόστολος Γκλέτσος. Δίπλα του,
νεαρός παπάς μιλάει στο κινητό, πιο κει ο Παναγιώταρος επιτηρεί, μαζί
τους μια νεαρή όμορφη κοπέλα με φακιόλι, φοράει ένα φουστάνι μαύρο-γκρι,
είναι σχεδόν τρέντι. Λίγο μετά, το μίσος στα μάτια της, όταν φώναζε «Αν
θέλετε ελευθερία, να πάτε στην Αλβανία, αντίχρηστοι», με αγρίεψε. Πίσω
από τα ΜΑΤ, που μας κοιτάζουν παρατεταγμένοι σε κλοιό γύρω μας, «αυτοί».
Αυτοί που κατεβάζουν καντήλια εν ονόματι του θεού τους, του θεού της
αγάπης. Αυτοί που θεωρούν τον θεό, θεό ρατσιστή, της αρείας μόνο φυλής.
Αυτοί που απειλούν ότι θα το πληρώσουμε όλοι εμείς τα πουλημένα
καθάρματα, γιατί μια μέρα θα μας καθίσουν στο σκαμνί. Αυτοί που «μας
ξέρουν» και θα μάθουμε εμείς οι αλήτες του Ισλάμ. Αυτοί που ανάμεσα στα
εδάφια της Αγίας Γραφής, στέλνουν κατάρες. Αυτοί που άδουν με φωνή που
θέλει να σφάξει τον Εθνικό Ύμνο. Αυτοί που εξανίστανται με τον διοικητή:
«Γιατί τους προστατεύεις, κύριε διοικητά, αυτούς που καταστρέφουν την
πατρίδα; Γιατί τους καλύπτετε;» Και έχει έρθει ο κόσμος ανάποδα.
ΣΚΗΝΗ 9
Διαβουλεύσεις, τηλεφωνήματα, για να ανοίξει το θέατρο. ΜΑΤ, κανάλια μέσα κι έξω από την καγκελόπορτα του θεάτρου, δηλώσεις των βουλευτών, υστερικές φωνές, σκαιότατες βρισιές. Αυτοί, πάντα μπροστά στην πόρτα, να ορίζουν το τσιφλίκι τους: «Αν μπείτε, θα μπούμε κι εμείς». Και στους δικούς τους: «Παράσταση δεν θα γίνει, θα γίνει σφαγή». «Εγώ, ρε. Τον Χριστό σας, ρε. Εγώ, μα την Παναγία, με τα χέρια μου θα σας φάω», ξεχωρίζει πίσω από τα ΜΑΤ μια κραυγή. Όταν ήρθε η Ιωάννα Κούρτοβικ, μια μισαλλόδοξη φανατική την έβρισε: «Άντε, ρε Ρεπούση — ε, Ρεπούση!»
ΣΚΗΝΗ 10
Εισαγγελέας δεν ήρθε. Ούτε κλειδαράς· «αυτοί» είχαν σπάσει την κλειδαριά. Καθώς αποχωρούσαμε συντεταγμένοι, ηττημένοι, με τα ΜΑΤ τριγύρω μας να μας συνοδεύουν, στα μάτια μου είχα την εικόνα των ηθοποιών που κάποια στιγμή εμφανίστηκαν στην πόρτα, με το βλέμμα τους να είναι το βλέμμα που μάλλον έχουμε όταν ξυπνάμε από εφιάλτη αλλά ακόμη στον εφιάλτη βρισκόμαστε, και στα αυτιά μου τη σοκαρισμένη φωνή μιας κοπέλας που μιλούσε συντετριμμένη στο τηλέφωνο: «Ρε συ, ήρθα στο Χυτήριο να φέρω μια αφίσα, μπάτσοι παντού, πάω να περάσω, δεν κατάλαβα, με αρπάζει ένας τύπος, με χτύπησε, με χτύπησε, ρε σου λέω, πού πας μωρή πουτάνα; θέλεις να δεις τα αίσχη, δεν σου φτάνει που τα κάνεις; δεν ήξερα τι να του πω, ρε συ, συγγνώμη, με ξέρετε και με βρίζετε; του είπα, με ξέρετε και με χτυπάτε; εγώ σ’ το λέω, άμα γίνει καμιά στραβή, την έχω κάνει από Ελλάδα, δεν θα μείνω εδώ να το φάω αυτό, σ’ το λέω».
Η στραβή έχει γίνει. «Αυτοί» είναι στη Βουλή.
Και η παράσταση «Corpus Christi» δεν παίχτηκε απόψε.
*Η Ελένη Κεχαγιόγλου είναι φιλόλογος-επιμελήτρια εκδόσεων, μέλος της Δημοκρατικής Αριστεράς.
από το http://dimartblog.wordpress.com
Εξωτερικό, νύχτα
Γκάζι, Αθήνα
ΣΚΗΝΗ 1
Στην Ιερά Οδό η κυκλοφορία έχει διακοπεί. Κόκκινη κορδέλα. Περιπολικό, κάθετα στο δρόμο. ΜΑΤ. Στο βάθος, φευγαλέα, ένα μαυροντυμένο τσούρμο μαζεμένο. Ξεχωρίζει η ελληνική σημαία.
ΣΚΗΝΗ 2
Παρκάρουμε, με τον Γιώργο και την Αθηνά. Στο βάθος, μια ομάδα μαυροντυμένοι ξυρισμένοι κατευθύνονται προς το μέρος μας, κοιταζόμαστε. Βγαίνοντας από το αυτοκίνητο, ένας πέφτει επάνω μου. Αποφεύγω να τον κοιτάξω.
ΣΚΗΝΗ 3
«Δεν μπορείτε να περάσετε. Η παράσταση δεν θα γίνει».
«Μα πώς το ξέρετε; Η Χρυσή Αυγή είναι εκεί. Σε εμάς συγκεκριμένα δεν επιτρέπετε να περάσουμε;»
Ένα χέρι με τραβάει. Μου δείχνει με το βλέμμα πίσω μας «τα παιδιά». «Μη λες “Χρυσή Αυγή”», λέει.
«Από εδώ δεν γίνεται να περάσετε, αν επιμένετε, πάτε από τα στενά».
ΣΚΗΝΗ 4
Περπατάμε στο στενό, κοιτώντας γύρω μας, ανήσυχοι. Συναντάμε κι άλλους «δικούς μας». Συνειδητοποιώ ότι πρώτη φορά τόσο έντονα νιώθω αυτό το «εμείς» και «αυτοί». Ή «εμείς» ή «αυτοί». Σε μια πόλη πολιορκημένη. Από αυτούς.
ΣΚΗΝΗ 5
Στη Λαΐδα προβάλλονται ταινίες του φετινού Φεστιβάλ Δράμας. Αλλά όλα τα βλέμματα είναι καρφωμένα προς το Χυτήριο. Δεκάδες αστυνομικοί, ματατζήδες, της ομάδας Δίας. Κλούβες στο δρόμο. Φρουρούν το θέατρο, στερώντας του τη δυνατότητα να λειτουργήσει. Και κρατούν σε απόσταση «εμάς» από «αυτούς». Παπάδες, κυρίες με μαντήλια, ξυρισμένα κεφάλια, κραυγές υστερικές. Το μυαλό μου δεν μπορεί να πιστέψει πως όλοι αυτοί δεν είναι ηθοποιοί, πως δεν παρακολουθώ ταινία. Πως ό,τι συμβαίνει συμβαίνει πράγματι.
ΣΚΗΝΗ 6
«Εσύ θες να πας να δεις το έργο; Τον Χριστό μας από τους πισωκώληδες τους Αλβανούς; Εσύ; Έχει έρθει η οργή του Θεού. Μας χτύπησε η οργή του Θεού για σας, τους προδότες, τον Χριστό μου. Γιατί αν είχαμε την εύνοια του Θεού, κανέναν δε θα είχαμε ανάγκη. Η Ελλάδα είναι πλούσια χώρα, την εύνοια του Θεού δεν έχει. Ζώα, ζώα — ε, ζώα. Σαν τα ζώα, ρε, να πηδιέστε».
Είναι περίπου 45 χρονών, μαυροφορεμένος, πλησιάζει απειλητικά μια γυναίκα: «Κι εσύ θες να δεις το αμαρτωλό έργο; Ζώο. Ζώο, μωρή. Ζώο!»
ΣΚΗΝΗ 7
«Για την παράσταση ήρθατε;»
«Ναι».
«Δεν ξέρουμε τώρα και σε ποιους να μιλάμε, ρε παιδιά. Δεν ξέρουμε ποιος είναι τι. Κοιταζόμαστε με καχυποψία».
Όντως κοιταζόμαστε με καχυποψία.
Ξαφνικά, μια ψηλή αδύνατη, με ενδιαφέρον πρόσωπο κοπέλα που κρατάει λουλούδια, φίλη μάλλον των ηθοποιών, που από την προφορά μοιάζει αλβανικής καταγωγής, δεν αντέχει και κάτι λέει σε έναν τύπο τριαντάρη ο οποίος της ψέλνει από απόσταση τον εξάψαλμο. Την πλησιάζει τρέχοντας εκείνος, την κλοτσάει, ανενόχλητος απομακρύνεται. Ουρλιάζει στους αστυνομικούς η κοπέλα, «επεισόδιο», δηλώνει ΜΑΤατζής δίπλα μας στο γουίκι-τόκι του, τον πλησιάζουν τον τριαντάρη εθνικιστή δυο-τρεις αστυνομικοί, τον πιάνουν, σηκώνει τα χέρια του εκείνος: «ΕΙΜΑΙ ΕΛΛΗΝΑΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΓΩ!» ουρλιάζει — κι έχει η κραυγή του τον σπαραγμό του μίσους.
Ο θεός να βάλει το χέρι του — αρκεί να μην είναι ο δικός του θεός.
Ευτυχώς, παραδίπλα, ο γνωστός Μητσάρας βάζει τα πράγματα στη θέση τους: «Συμμορίες, παντού συμμορίες».
ΣΚΗΝΗ 8
ΣΚΗΝΗ 9
Διαβουλεύσεις, τηλεφωνήματα, για να ανοίξει το θέατρο. ΜΑΤ, κανάλια μέσα κι έξω από την καγκελόπορτα του θεάτρου, δηλώσεις των βουλευτών, υστερικές φωνές, σκαιότατες βρισιές. Αυτοί, πάντα μπροστά στην πόρτα, να ορίζουν το τσιφλίκι τους: «Αν μπείτε, θα μπούμε κι εμείς». Και στους δικούς τους: «Παράσταση δεν θα γίνει, θα γίνει σφαγή». «Εγώ, ρε. Τον Χριστό σας, ρε. Εγώ, μα την Παναγία, με τα χέρια μου θα σας φάω», ξεχωρίζει πίσω από τα ΜΑΤ μια κραυγή. Όταν ήρθε η Ιωάννα Κούρτοβικ, μια μισαλλόδοξη φανατική την έβρισε: «Άντε, ρε Ρεπούση — ε, Ρεπούση!»
ΣΚΗΝΗ 10
Εισαγγελέας δεν ήρθε. Ούτε κλειδαράς· «αυτοί» είχαν σπάσει την κλειδαριά. Καθώς αποχωρούσαμε συντεταγμένοι, ηττημένοι, με τα ΜΑΤ τριγύρω μας να μας συνοδεύουν, στα μάτια μου είχα την εικόνα των ηθοποιών που κάποια στιγμή εμφανίστηκαν στην πόρτα, με το βλέμμα τους να είναι το βλέμμα που μάλλον έχουμε όταν ξυπνάμε από εφιάλτη αλλά ακόμη στον εφιάλτη βρισκόμαστε, και στα αυτιά μου τη σοκαρισμένη φωνή μιας κοπέλας που μιλούσε συντετριμμένη στο τηλέφωνο: «Ρε συ, ήρθα στο Χυτήριο να φέρω μια αφίσα, μπάτσοι παντού, πάω να περάσω, δεν κατάλαβα, με αρπάζει ένας τύπος, με χτύπησε, με χτύπησε, ρε σου λέω, πού πας μωρή πουτάνα; θέλεις να δεις τα αίσχη, δεν σου φτάνει που τα κάνεις; δεν ήξερα τι να του πω, ρε συ, συγγνώμη, με ξέρετε και με βρίζετε; του είπα, με ξέρετε και με χτυπάτε; εγώ σ’ το λέω, άμα γίνει καμιά στραβή, την έχω κάνει από Ελλάδα, δεν θα μείνω εδώ να το φάω αυτό, σ’ το λέω».
Η στραβή έχει γίνει. «Αυτοί» είναι στη Βουλή.
Και η παράσταση «Corpus Christi» δεν παίχτηκε απόψε.
*Η Ελένη Κεχαγιόγλου είναι φιλόλογος-επιμελήτρια εκδόσεων, μέλος της Δημοκρατικής Αριστεράς.
από το http://dimartblog.wordpress.com
Ετικέτες
πολιτικά
Οι ιδρυματικοί του ιδρύματος
Αν δεν ήταν τραγικός, θα ήταν σίγουρα αστείος ο απλοϊκός τρόπος που αντιμετωπίζει το σύστημα του ΙΚΑ τις ανάγκες των ασθενών του, θυμίζοντας κάτι από βρετανικό χιούμορ (για να έχουμε και την ευρωπαϊκή διάσταση μας)
Στο ΙΚΑ Δραπετσώνας απευθύνθηκε ο εγγονός, για να κλείσει ένα ραντεβού με τον «κατ’ οίκον» γιατρό να δει την κατάκοιτη γιαγιά, η οποία έχει αρχίσει να παρουσιάζει τις πρώτες πληγές τις κατάκλισης.
Ακούστε χιούμορ του «κατ’ οίκον» παθολόγου.
«Όπως μου το περιγράφετε καταλαβαίνω καλά την περίπτωση. Χρειάζεται να την δει ένας χειρούργος για να σας δώσει και οδηγίες πως θα την φροντίζετε. Όχι εγώ.»
"Ευχαριστώ γιατρέ, επομένως να κλείσω ένα ραντεβού με τον χειρούργο."
«Δεν έχουμε κατ’ οίκον χειρούργο. Πρέπει να κλείσετε απ’ έξω»
(Να τον πληρώσετε δηλαδή.)
Αυτός ο τύπος, κι αυτό το σύστημα, σε κάποιες μέρες από σήμερα θα ζητήσει την συμπαράσταση μας στα δίκαια αιτήματα του. Να συνεχίσουν δηλαδή τα πάντα όπως είναι αυτή τη στιγμή με μόνη διαφορά να διοριστούν νέοι γιατροί, νέο νοσηλευτικό προσωπικό, νέοι διοικητικοί, νέες καθαρίστριες.
Να συνεχίσουν, η πλειοψηφία, να μεταφέρει πελάτες από τα καταστήματα του ΙΚΑ στα ιατρεία τους, να σου εξηγούν πως πρέπει να βρεις αποκλειστική για το οικείο πρόσωπο.
Παροχή πληροφοριών για να βρεις λύση στις υπηρεσίες που σου χρειάζονται.
11880.
Vresto.gr.
Αυτό είναι το ΙΚΑ.
Πως είπατε; Έχει βουλιάξει;
Τι μου λέτε;
Αδιανόητο!
Ώστε το βούλιαξαν οι άθλιοι και τώρα με την ιδιότητα του συνταξιούχου ζητάνε και τα ρέστα!
Κατάλαβα.
Τετάρτη 10 Οκτωβρίου 2012
λίστα ζούγκλας
Δεν ξέρουμε τι ακριβώς επιδιώκει η «Ζούγκλα» του Μάκη Τριανταφυλλόπουλου με την δημοσίευση μιας λίστας λίγων ελεγχομένων από το ΣΔΟΕ πολιτικών προσώπων, στην οποία υπάρχει και το όνομα του Αλέκου Χρυσού, πρώην δημάρχου Δραπετσώνας.
Το ΣΔΟΕ πάντως, αρνείται και επισήμως ότι υπάρχει τέτοια λίστα και ότι περιλαμβάνει το όνομα του Αλέκου Χρυσού
Εδώ που τα λέμε στα καθ’ ημάς, δυο εκπλήξεις κρύβει η λίστα «ζούγκλα».
Πρώτον ότι περιλαμβάνει το όνομα του Αλέκου Χρυσού και δεύτερον ότι δεν περιλαμβάνει άλλα ονόματα που θα περιμέναμε.
Το ΣΔΟΕ πάντως, αρνείται και επισήμως ότι υπάρχει τέτοια λίστα και ότι περιλαμβάνει το όνομα του Αλέκου Χρυσού
Εδώ που τα λέμε στα καθ’ ημάς, δυο εκπλήξεις κρύβει η λίστα «ζούγκλα».
Πρώτον ότι περιλαμβάνει το όνομα του Αλέκου Χρυσού και δεύτερον ότι δεν περιλαμβάνει άλλα ονόματα που θα περιμέναμε.
Τρίτη 9 Οκτωβρίου 2012
να σώσουμε τον δήμο μας
...στου λιμανιού την άκρη
τον έχτισε το δάκρυ
αυτών που μένουνε...
Είναι προφανές, ακριβώς στη μέση της θητείας της, η δημοτική αρχή υπό τον Λουκά Τζανή έχει επιδείξει μια απόλυτη ανικανότητα να διαχειριστεί τα δημοτικά θέματα, ενώ σε περιπτώσεις όπως η διαχείριση της δημοτικής επιχείρησης ΔΗΚΕΠΑ (και ίσως όχι μόνον εκεί) η ανικανότητα είναι και ύποπτη.
Αυτή η διαπίστωση δεν αφορά μόνον τον δήμαρχο Λουκά Τζανή, αλλά και την στενή ομάδα διαχείρισης των δημοτικών θεμάτων, απλώς, ό δήμαρχος προσωπικά έχει την μερίδα του λέοντος στην ευθύνη της αναποτελεσματικότητας.
Οι αντιδημοκρατικές μέθοδοι και η κακοδιαχείριση συνέτειναν στην διάλυση της δημοτικής ομάδας με κύρια συνέπεια την αδυναμία ακόμη και συνεδριάσεων των δημοτικών συμβουλίων. Η προσπάθεια με παράτυπες μεθόδους να περάσουν και ψηφιστούν θέματα στο δημοτικό συμβούλιο, ακόμη και με μια συμψηφιστική μέθοδο προερχόμενη από το παρελθόν (και σεις τα ίδια κάνατε) οδήγησαν στην παραίτηση ολόκληρου του προεδρείου (πρόεδρος, αντιπρόεδρος, γραμματέας) και απλώς επιβαρύνουν το ήδη βαρύ κλίμα που υπάρχει γύρω από την ψήφιση οποιαδήποτε απόφασης της διοίκησης.
Δεν υπάρχει καλλικρατικό προηγούμενο για να συγκρίνουμε την μέθοδο διοίκησης της σημερινής αρχής με παρελθούσες, όμως τηρουμένων των αναλογιών, εμείς από την Δραπετσώνα ήμασταν σίγουροι ότι δεν θα ζούσαμε ποτέ χειρότερη διοίκηση από αυτήν της εποχής Αραβιάδη -και την ζούμε- και πρέπει να θυμηθώ να ρωτήσω κανέναν φίλο Κερατσινιώτη να μου πει πια διοίκηση θα ήθελε να διαγράψει από το μνημονικό του και τώρα την ξαναζεί.
Ως εδώ, μπορεί να επιχαίρει ολόκληρη η αντιπολίτευση και να λυπάται ολόκληρη η συμπολίτευση.
Από εδώ όμως αρχίζουν τα δύσκολα.
Η διοίκηση Τζανή έχει 20 ακόμη περίπου μήνες μπροστά της για να ολοκληρώσει την θητεία της. Αυτή η θητεία θα ολοκληρωθεί όπως όλα δείχνουν, με ακόμη μεγαλύτερη βύθιση του δήμου σε ένα τέλμα χωρίς ίχνος οξυγόνου.
Μπορεί ο κάθε ενδιαφερόμενος που θέλει να γίνει δήμαρχος, να βεβαιώνεται μέρα την μέρα ότι δεν θα έχει αντίπαλο του τον Λουκά Τζανή, και να στρώνει την επικοινωνιακή του τακτική από τώρα, βγάζοντας(;) μια σοβαρή παράμετρο εκτός μάχης και προγραμματισμού.
Όμως ο δήμος είμαστε εμείς. Και οι πολίτες που ανήκουν στην συμπολίτευση και οι πολίτες που ανήκουν στην αντιπολίτευση, στο επίπεδο της καθημερινότητας έχουμε κοινά προβλήματα. Η συνεχιζόμενη κατάρρευση του δήμου, έχει σαν θύμα της το σύνολο. Εμάς.
Δεν μπαίνω σε ανόητες γενικεύσεις του είδους …όλοι μαζί να σώσουμε… κλπ
Δεν τα πιστεύω αυτά τα πράγματα, ο καθένας μας, και καλώς, έχει και μια διαφορετική λύση στο μυαλό του, και όποιος πείσει τελικά τους περισσότερους δημότες θα κληθεί να την εφαρμόσει.
Μερικά πράγματα όμως, είναι ίδια και δεδομένα για όλους.
Υπάρχουν κοινοί παρανομαστές, γιατί η δημοκρατία είναι ο κοινός παρανομαστής μας.
Αυτοί οι κοινοί παρανομαστές θα πρέπει να διευκρινιστούν και να διατηρηθούν εν ζωή, πάση θυσία.
Το δημοτικό συμβούλιο π.χ. πρέπει να λειτουργεί. Και όχι προς όφελος της διοίκησης ή της αντιπολίτευσης, ή της κάθε παράταξης.
Πλειοψηφία δεν υπάρχει σήμερα, επομένως είναι απαραίτητο να καταλάβει ο δήμαρχος, ότι δεν μπορεί να φέρνει ότι θέλει προς ψήφιση στο δημοτικό συμβούλιο.
Πρέπει και η αντιπολίτευση να καταλάβει ότι δεν μπορεί να καταψηφίζει οτιδήποτε, έχοντας στο μυαλό να μην εξυπηρετήσει την πλειοψηφία.
Άρα, τα θέματα του δημοτικού συμβουλίου, η ημερήσια διάταξη, πρέπει να συμφωνείται από κοινού. Να εισάγονται τα ζωτικά για την λειτουργία του δήμου θέματα, και να υπερψηφίζονται.
Στην πραγματικότητα χρειάζεται μια υπέρβαση από τις παρατάξεις και τους δημοτικούς συμβούλους ατομικά, ώστε η ατζέντα της κάθε συνεδρίασης να είναι διαπαραταξιακή.
Χρειάζεται να αλλάξει τελείως και το ύφος της προέδρου.
Δεν είναι στην έδρα για να κρίνει τις απόψεις των άλλων, αλλά για να τηρεί τον κανονισμό.
Οι κρίσεις είναι προσωπική της υπόθεση και αφορούν στην ψήφο της, όταν απαιτείται.
Στην εφαρμογή των αποφάσεων και στην λειτουργία των υπηρεσιών, είναι απαραίτητη η συνεργασία και με τους εκπροσώπους των εργαζομένων και με τους ίδιους τους εργαζόμενους.
Όπου πρώτο τεράστιο αγκάθι είναι οι απλήρωτοι εργαζόμενοι, και ένας από τους λόγους που είναι απλήρωτοι, πέραν των άλλων, είναι και η παρουσία αγνώστου αριθμού «εθελοντών», ή με συμβάσεις δαπάνης κλπ, τα γνωστά πεντοχίλιαρα.
Είναι προφανές ότι πρέπει να απομακρυνθούν άμεσα, όλοι.
Είναι προφανές επίσης, ότι πρέπει άμεσα να συνταχθεί από τον δήμο ένα καινούργιο οργανόγραμμα, που να περιλαμβάνει ακόμη και εσωτερικές μετατάξεις, προκειμένου να ενισχυθούν, ή να αποκατασταθούν, υπηρεσίες που πάσχουν, από εργαζόμενους σε υπηρεσίες που περισσεύουν.
Όταν μαθαίνουμε ότι ο δήμος εισπράττει 850 χιλιάδες περίπου τον μήνα και θέλει για μισθοδοσία 1,1 εκατομμύρια, τότε υπάρχουν άμεσες θλιβερές, αλλά και πονηρές σκέψεις. Που έβρισκε τις υπόλοιπες 250 χιλιάδες τον μήνα μέχρι τώρα;
Μήπως «βουτάει» τα λεφτά των ανταποδοτικών, τα δικά μας δηλαδή που προορίζονται για άλλες υπηρεσίες, και τα κάνει μισθοδοσία;
Αυτό δεν μπορεί να κρατήσει για πολύ και οι εργαζόμενοι θα βρεθούν πολύ σύντομα σε κίνδυνο. Όχι να μείνουν απλήρωτοι, αυτή η ώρα μάλλον έχει έρθει (για τους μόνιμους και τους αορίστου εννοώ και όχι της επιχείρησης που πεινούν απλήρωτοι εδώ και ένα χρόνο) αλλά κίνδυνο να μείνουν χωρίς δουλειά.
Όπως όλα δείχνουν, ό δήμος μας με την κατρακύλα που έχει πάρει πολύ σύντομα θα αντιμετωπίσει τον κίνδυνο να τεθεί κάτω από εποπτεία, με άγνωστες συνέπειες.
Πριν γίνει αυτό, πρέπει όλοι να πεισθούν για την εφαρμογή μιας «εσωτερικής εποπτείας».
Έγραφε η Μαρία Καραφέρη πριν 4 μήνες περίπου ότι τα προβλήματα της ΔΗΚΕΠΑ φαινόταν ότι θα δημιουργήσουν προβλήματα στην λειτουργία των δράσεων της, ότι καλό είναι η διοίκηση να επεξεργαστεί ένα σχέδιο ανάληψης των δράσεων από τον δήμο.
Δεν έγινε.
Κανένα πρόγραμμα δεν λειτουργεί ακόμη στη ΔΗΚΕΠΑ.
Ακούγονται διάφορες δικαιολογίες, η ουσία είναι ότι κανένα πρόγραμμα δεν λειτουργεί.
Αν υπήρχε εναλλακτικό σχέδιο, όλα θα ήταν σε λειτουργία.
Αν υπάρξει τώρα σχέδιο και πνεύμα συνεργασίας, ο δήμος, οι υπηρεσίες του, οι θέσεις εργασίας του, η προσφορά του στους δημότες, θα διασωθούν.
Αν συνεχίσουν έτσι τα πράγματα, σύντομα, σε λίγους μήνες, ακόμη και τα πιστοποιητικά γέννησης θα πηγαίνουμε στα ΚΕΠ του Πειραιά να τα εκδίδουμε.
τον έχτισε το δάκρυ
αυτών που μένουνε...
Είναι προφανές, ακριβώς στη μέση της θητείας της, η δημοτική αρχή υπό τον Λουκά Τζανή έχει επιδείξει μια απόλυτη ανικανότητα να διαχειριστεί τα δημοτικά θέματα, ενώ σε περιπτώσεις όπως η διαχείριση της δημοτικής επιχείρησης ΔΗΚΕΠΑ (και ίσως όχι μόνον εκεί) η ανικανότητα είναι και ύποπτη.
Αυτή η διαπίστωση δεν αφορά μόνον τον δήμαρχο Λουκά Τζανή, αλλά και την στενή ομάδα διαχείρισης των δημοτικών θεμάτων, απλώς, ό δήμαρχος προσωπικά έχει την μερίδα του λέοντος στην ευθύνη της αναποτελεσματικότητας.
Οι αντιδημοκρατικές μέθοδοι και η κακοδιαχείριση συνέτειναν στην διάλυση της δημοτικής ομάδας με κύρια συνέπεια την αδυναμία ακόμη και συνεδριάσεων των δημοτικών συμβουλίων. Η προσπάθεια με παράτυπες μεθόδους να περάσουν και ψηφιστούν θέματα στο δημοτικό συμβούλιο, ακόμη και με μια συμψηφιστική μέθοδο προερχόμενη από το παρελθόν (και σεις τα ίδια κάνατε) οδήγησαν στην παραίτηση ολόκληρου του προεδρείου (πρόεδρος, αντιπρόεδρος, γραμματέας) και απλώς επιβαρύνουν το ήδη βαρύ κλίμα που υπάρχει γύρω από την ψήφιση οποιαδήποτε απόφασης της διοίκησης.
Δεν υπάρχει καλλικρατικό προηγούμενο για να συγκρίνουμε την μέθοδο διοίκησης της σημερινής αρχής με παρελθούσες, όμως τηρουμένων των αναλογιών, εμείς από την Δραπετσώνα ήμασταν σίγουροι ότι δεν θα ζούσαμε ποτέ χειρότερη διοίκηση από αυτήν της εποχής Αραβιάδη -και την ζούμε- και πρέπει να θυμηθώ να ρωτήσω κανέναν φίλο Κερατσινιώτη να μου πει πια διοίκηση θα ήθελε να διαγράψει από το μνημονικό του και τώρα την ξαναζεί.
Ως εδώ, μπορεί να επιχαίρει ολόκληρη η αντιπολίτευση και να λυπάται ολόκληρη η συμπολίτευση.
Από εδώ όμως αρχίζουν τα δύσκολα.
Η διοίκηση Τζανή έχει 20 ακόμη περίπου μήνες μπροστά της για να ολοκληρώσει την θητεία της. Αυτή η θητεία θα ολοκληρωθεί όπως όλα δείχνουν, με ακόμη μεγαλύτερη βύθιση του δήμου σε ένα τέλμα χωρίς ίχνος οξυγόνου.
Μπορεί ο κάθε ενδιαφερόμενος που θέλει να γίνει δήμαρχος, να βεβαιώνεται μέρα την μέρα ότι δεν θα έχει αντίπαλο του τον Λουκά Τζανή, και να στρώνει την επικοινωνιακή του τακτική από τώρα, βγάζοντας(;) μια σοβαρή παράμετρο εκτός μάχης και προγραμματισμού.
Όμως ο δήμος είμαστε εμείς. Και οι πολίτες που ανήκουν στην συμπολίτευση και οι πολίτες που ανήκουν στην αντιπολίτευση, στο επίπεδο της καθημερινότητας έχουμε κοινά προβλήματα. Η συνεχιζόμενη κατάρρευση του δήμου, έχει σαν θύμα της το σύνολο. Εμάς.
Δεν μπαίνω σε ανόητες γενικεύσεις του είδους …όλοι μαζί να σώσουμε… κλπ
Δεν τα πιστεύω αυτά τα πράγματα, ο καθένας μας, και καλώς, έχει και μια διαφορετική λύση στο μυαλό του, και όποιος πείσει τελικά τους περισσότερους δημότες θα κληθεί να την εφαρμόσει.
Μερικά πράγματα όμως, είναι ίδια και δεδομένα για όλους.
Υπάρχουν κοινοί παρανομαστές, γιατί η δημοκρατία είναι ο κοινός παρανομαστής μας.
Αυτοί οι κοινοί παρανομαστές θα πρέπει να διευκρινιστούν και να διατηρηθούν εν ζωή, πάση θυσία.
Το δημοτικό συμβούλιο π.χ. πρέπει να λειτουργεί. Και όχι προς όφελος της διοίκησης ή της αντιπολίτευσης, ή της κάθε παράταξης.
Πλειοψηφία δεν υπάρχει σήμερα, επομένως είναι απαραίτητο να καταλάβει ο δήμαρχος, ότι δεν μπορεί να φέρνει ότι θέλει προς ψήφιση στο δημοτικό συμβούλιο.
Πρέπει και η αντιπολίτευση να καταλάβει ότι δεν μπορεί να καταψηφίζει οτιδήποτε, έχοντας στο μυαλό να μην εξυπηρετήσει την πλειοψηφία.
Άρα, τα θέματα του δημοτικού συμβουλίου, η ημερήσια διάταξη, πρέπει να συμφωνείται από κοινού. Να εισάγονται τα ζωτικά για την λειτουργία του δήμου θέματα, και να υπερψηφίζονται.
Στην πραγματικότητα χρειάζεται μια υπέρβαση από τις παρατάξεις και τους δημοτικούς συμβούλους ατομικά, ώστε η ατζέντα της κάθε συνεδρίασης να είναι διαπαραταξιακή.
Χρειάζεται να αλλάξει τελείως και το ύφος της προέδρου.
Δεν είναι στην έδρα για να κρίνει τις απόψεις των άλλων, αλλά για να τηρεί τον κανονισμό.
Οι κρίσεις είναι προσωπική της υπόθεση και αφορούν στην ψήφο της, όταν απαιτείται.
Στην εφαρμογή των αποφάσεων και στην λειτουργία των υπηρεσιών, είναι απαραίτητη η συνεργασία και με τους εκπροσώπους των εργαζομένων και με τους ίδιους τους εργαζόμενους.
Όπου πρώτο τεράστιο αγκάθι είναι οι απλήρωτοι εργαζόμενοι, και ένας από τους λόγους που είναι απλήρωτοι, πέραν των άλλων, είναι και η παρουσία αγνώστου αριθμού «εθελοντών», ή με συμβάσεις δαπάνης κλπ, τα γνωστά πεντοχίλιαρα.
Είναι προφανές ότι πρέπει να απομακρυνθούν άμεσα, όλοι.
Είναι προφανές επίσης, ότι πρέπει άμεσα να συνταχθεί από τον δήμο ένα καινούργιο οργανόγραμμα, που να περιλαμβάνει ακόμη και εσωτερικές μετατάξεις, προκειμένου να ενισχυθούν, ή να αποκατασταθούν, υπηρεσίες που πάσχουν, από εργαζόμενους σε υπηρεσίες που περισσεύουν.
Όταν μαθαίνουμε ότι ο δήμος εισπράττει 850 χιλιάδες περίπου τον μήνα και θέλει για μισθοδοσία 1,1 εκατομμύρια, τότε υπάρχουν άμεσες θλιβερές, αλλά και πονηρές σκέψεις. Που έβρισκε τις υπόλοιπες 250 χιλιάδες τον μήνα μέχρι τώρα;
Μήπως «βουτάει» τα λεφτά των ανταποδοτικών, τα δικά μας δηλαδή που προορίζονται για άλλες υπηρεσίες, και τα κάνει μισθοδοσία;
Αυτό δεν μπορεί να κρατήσει για πολύ και οι εργαζόμενοι θα βρεθούν πολύ σύντομα σε κίνδυνο. Όχι να μείνουν απλήρωτοι, αυτή η ώρα μάλλον έχει έρθει (για τους μόνιμους και τους αορίστου εννοώ και όχι της επιχείρησης που πεινούν απλήρωτοι εδώ και ένα χρόνο) αλλά κίνδυνο να μείνουν χωρίς δουλειά.
Όπως όλα δείχνουν, ό δήμος μας με την κατρακύλα που έχει πάρει πολύ σύντομα θα αντιμετωπίσει τον κίνδυνο να τεθεί κάτω από εποπτεία, με άγνωστες συνέπειες.
Πριν γίνει αυτό, πρέπει όλοι να πεισθούν για την εφαρμογή μιας «εσωτερικής εποπτείας».
Έγραφε η Μαρία Καραφέρη πριν 4 μήνες περίπου ότι τα προβλήματα της ΔΗΚΕΠΑ φαινόταν ότι θα δημιουργήσουν προβλήματα στην λειτουργία των δράσεων της, ότι καλό είναι η διοίκηση να επεξεργαστεί ένα σχέδιο ανάληψης των δράσεων από τον δήμο.
Δεν έγινε.
Κανένα πρόγραμμα δεν λειτουργεί ακόμη στη ΔΗΚΕΠΑ.
Ακούγονται διάφορες δικαιολογίες, η ουσία είναι ότι κανένα πρόγραμμα δεν λειτουργεί.
Αν υπήρχε εναλλακτικό σχέδιο, όλα θα ήταν σε λειτουργία.
Αν υπάρξει τώρα σχέδιο και πνεύμα συνεργασίας, ο δήμος, οι υπηρεσίες του, οι θέσεις εργασίας του, η προσφορά του στους δημότες, θα διασωθούν.
Αν συνεχίσουν έτσι τα πράγματα, σύντομα, σε λίγους μήνες, ακόμη και τα πιστοποιητικά γέννησης θα πηγαίνουμε στα ΚΕΠ του Πειραιά να τα εκδίδουμε.
Πέμπτη 4 Οκτωβρίου 2012
στα γρήγορα
έμαθα έγινε ένα ακόμη δημοτικό συμβούλιο σήμερα γεμάτο μπινελίκια, και ..."ΤΙ ΝΑ ΣΟΥ ΠΡΩΤΟΠΩ ΜΑΝΟ, ΑΙΣΧΟΣ, ΝΤΡΟΠΗ, ΑΝΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ, ΓΕΛΟΙΟΤΗΤΑ, ΞΕΠΕΣΜΟΣ, ΑΗΔΙΑ. ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ. ΑΠΛΑ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ"
Ρε τσι πούστηδοι.
Ρε τσι πούστηδοι.
Κυριακή 30 Σεπτεμβρίου 2012
Δραπετσώνα. Η Μάχη της Παράγκας
Ψάχνοντας πληροφορίες για τη μάχη της παράγκας στη Δραπετσώνα με αφορμή το ομώνυμο τραγούδι του Θοδωράκη, έπεσε στα χέρια μας ένα ημερολόγιο αφιερωμένα στα 50 χρόνια του Δήμου το οποίο εκδόθηκε από τον Πολιτιστικό σύλλογο Θυμοίτης και γράφτηκε από τον Αντώνη Μήλτσο. Αντιγράφουμε και εμείς από το ημερολόγιο.
Μετά τη Κατοχή και τον Εμφύλιο έγινε προσπάθεια να θεωρηθεί η προσφυγική αποκατάσταση θέμα λήξαν. Δηλαδή σαν ένα ζήτημα που αφομοιώθηκε στα μεγάλα τότε κοινωνικά προβλήματα.
Αλλά τόσο οι στεγαστικές ανάγκες των προσφύγων, όσο και η σύνδεση με το γενικότερο πρόβλημα της αποκατάστασης όλων των παραπηγματούχων και αστέγων από τους βομβαρδισμούς και τις πολεμικές επιχειρήσεις, τους έδωσαν νέα δυναμική. Αφού είχε ηττηθεί το λαϊκοδημοκρατικό κίνημα, γεννήθηκαν νέοι αγωνιστές της προσφυγικής υπόθεσης και έκαναν πάλι το θέμα εκρηκτικό
Μετά από μια δεκαετία ζύμωσης, η ηγεσία του στεγαστικού κινήματος στη Δραπετσώνα, παράπαιε από ανταγωνισμό και έλλειψη προσανατολισμού.
Τότε η κυβέρνηση Καραμανλή (Φεβρουάριος του 1960) εξάγγειλε τη διάθεση εντός διετίας 260 εκατομμύρια δραχμών για την πραγματοποίηση ρηξικέλευθου προγράμματος στεγαστική αποκατάστασης προσφύγων και γηγενών.
Επρόκειτο για την κατασκευή 3500 διαμερισμάτων, σε Αθήνα (1100), Πειραιά (1200) και Θεσσαλονίκη (1200) υπό δύο όμως παραμέτρους. Η πρώτη αφορούσε τη διανομή και περιλάμβανε κοινωνικοοικονομικά κριτήρια υπαγόμενα στη διακριτική ευχέρεια των υπηρεσιών του υπουργείου Προνοίας και η δεύτερη καθόριζε σαν διαδικασία και μορφή κατασκευής, την εργολαβία και το σύστημα των τετραώροφων- οκταώροφων πολυκατοικιών.
Η αντίθεση της Δραπετσώνας σε αυτές τις προϋποθέσεις ήταν κάθετη. Έτσι ο Δήμος επιδίωξε το σχηματισμό Συντονιστικής Επιτροπής, ενώ ο Σύλλογος Προσφύγων Δραπετσώνας (Κοντόπουλος) πρότεινε αντιδράσεις παράλληλες, αλλά χωριστές.
Όμως εν όψει των ανεπιθύμητων λύσεων, το στεγαστικό κίνημα ξεπέρασε τις παραδοσιακές ηγεσίες του και δυναμικότατα έκανε σαφές, πως το αίτημα της «επί τόπου αυτοστέγασης για όλους» ήταν αδιαπραγμάτευτο, βάζοντας φρένο σε ακροβατισμούς και παλινωδίες.
Το ξεκίνημα έγινε από τους 300 επαγγελματίες και βιοτέχνες της Περιοχής.
«Παρά του Συλλόγου Προσφύγων Δραπετσώνας μας απεστάλη το κάτωθι έγγραφο.
Οι κάτοικοι του Συνοικισμού τελούν εν αναστατώσει συνέπεια της αποφάσεως περί εκκενώσεως των κατεχόμενων υπ’αυτών Χώρων προς τον σκοπόν της ανεγέρσεως πολυκατοικιών
Υποδεικνύουν ότι ο καλλίτερος τρόπος είναι η δια του συστήματος αυτοστεγάσεως ανέγερσις κατοικιών
Εις σύσκεψιν εις τα γραφεία του Συλλόγου μας οι επαγγελματίαι απεφάσισαν το κλείσιμο των καταστημάτων την προσεχή Πέμπτη.
Η εκλεγείσα 25μελής επιτροπή εις ην μετέχουν επαγγαιλματίαι, βιοτέχναι και επιστήμονες προέβη εις εντόνους παραστάσεις… απεφάσισε δε την σύγκλιση γενικής συνγκέντρωσεως των κατοίκων του συνοικισμού εις περίπτωση μη αποδοχής των αιτημάτων των». (Προσφυγικός Κόσμος 12/6/60).
Η απεργία τους, το κλείσιμο, ήταν όχι μόνο καθολικό, αλλά είχε την άμεση και ενεργό συμπαράσταση των κατοίκων. Οι διάφορες κατηγορίες των παραγκοβίωτων (ρίζες παραφυάδες, βομβόπλητοι, γηγενείς, επαγγελματίες, κλπ) συσπειρώθηκαν κάτω από ένα κοινό παρονομαστή, «επί τόπου αυτοστέγασης για όλους».
«Απόλυτη επιτυχία εσημείωσε η χθεσινή απεργία των καταστηματαρχών της Δραπετσώνας και ο οικισμός παρουσίαζε όψη ημέρας αργίας. Εκτός από τα αρτοποιεία που ήταν ανοιχτά μέχρι τις 10 το πρωί, κανένα άλλο κατάστημα δεν άνοιξε. Οι επαγγελματίαι με την ενθουσιώδη συμπαράσταση των κατοίκων διεδήλωσαν την πλήρη αντίθεση των παραπηγματούχων στο κυβερνητικό σχέδιο για το πέταγμα στο δρόμο 1500 οικογενειών.Επίσης διετράνωσαν την απόφαση τους να συνεχίσουν τον αγώνα για την αυτοστέγαση τους και για τη λήψη μέτρων υπέρ των υπό έξωση καταστηματαρχών.
Στον αγώνα αυτόν είχαν την συμπαράσταση και των επαγγελματιών των γύρω συνοικιών. Στην απεργία έλαβαν μέρος και οι καταστηματάρχαι των Ποντιακών και της οδού Κανελοπούλου, κεντρικής αρτηρίας του συνοικισμού, οι οποίοι επειδή έχουν πάρει τα παραχωρητήρια των έχουν ήδη αναγείρει μόνιμες οικοδομές προ ετών….»(Αυγή 12/8/60)
Η κυβέρνηση θορυβημένη άρχισε να βιάζεται και έστειλε στην αστυνομία κατάλογο με τα ονόματα των πρώτων 499 παραπηγματούχων, που έπρεπε να εγκαταλείψουν τις παράγκες τους μέχρι τις 15 Σεπτεμβρίου για να κατεδαφιστεί ο Συνοικισμός(Περιοχή Αγ. Φανουρίου).
«Στους αγανακτισμένους παραπηγματούχους συμπαραστέκονται όλες οι οργανώσεις του συνοικισμού και την Πέμπτη συγκαλείται δημοτικό συμβούλιο με θέμα την έξωση των 1500 οικογενειών». (Αυγή 9/8/1960)
Στις 16/8 η συντονιστική επιτροπή των σωματείων της συνοικίας κάλεσε ευρεία σύσκεψη 40 αντιπροσώπων και αποφάσισαν μεγάλη συγκέντρωση διαμαρτυρίας για την Κυριακή 21/8 στον Κιν/φο Ολύμπια.
«Ο ενθουσιασμός που κυριάρχησε κατά την σύσκεψη προδικάζει τη μεγαλειώδη επιτυχία της Κυριακής. Εμπρός στην γενική αγανάκτηση οι αρμόδιοι παράγοντες της κυβέρνησης έχουν πανικοβληθεί και προσπαθούν να ματαιώσουν την συγκέντρωση. Αυτή τη στιγμή στη Δραπετσώνα την προσφυγική πολιτική της κυβέρνησης την αποδοκιμάζουν οι δεδηλωμένοι οπαδοί της.
Προχθές Κυριακή συνεδρίασε η τοπική επιτροπή της ΕΡΕ, όπου παρέστησαν και πάρα πολλοί γηγενείς παραπηγματούχοι. Οι αποφάσεις και οι διαπιστώσεις στις οποίες κατέληξαν συμπίπτουν με αυτές των άλλων παραπηγματούχων…..» (Αυγή 17/8/60)
Η συγκέντρωση ήταν καθολική και υπήρξε μεγαλειώδης.
[…]
Στις 7 Σεπτέμβρη επισκέφθηκε τη Δραπετσώνα ο αρχηγός των Φιλελευθέρων Σ. Βενιζέλος, που είχε είδη ταχθεί με δηλώσεις κατά της κυβερνητικής λύσης. Η αστυνομία με τεράστιες δυνάμεις περικύκλωσε το συνοικισμό και τον απομόνωσε για να μην πλησιάσει στον προγραμματισμένο χώρο της ομιλίας. Εν τούτοις ο Βενιζέλος εισήλθε στο συνοικισμό και μίλησε στη γωνία των οδό Δογάνης και Ταπητουργίας Η αστυνομία αρχισε να χτυπα βάναυσα τους συγκεντρωμένους με αποτέλεσμα πολλοι να τραυματισθούν. […]
Μετα από τα παραπάνω γεγονότα η κυβέρνηση θορυβημένη από τη μαζικότητα και το υψηλό φρόνημα των κατοίκων απαγόρευσε τη διοργάνωση συλλαλητηρίου, περιέφερε αστυνομικές ομάδες μεσα στο συνοικισμό και άρχισε να διαμορφώνει χώρο στο καστράκι προκειμένου να εγκαταστήσει λυόμενα για να στεγασθούν πρωσορινά οι πολυμελείς οικογένειες, που δεν εύρισκαν σπίτι για ενοικίαση.
Όμως το μεγαλύτερο μέρος των παραπηγματούχων ηρνείτο να παραδώσει τις παράγκες. Ετσι η κυβέρνηση προετοιμάστηκε για τη μεγάλη έφοδο.
Το πρωί της 14 Νοέμβρη δό8ηκε η αποφασιστική μάχη, η μάχη της παράγκας.
«Τον συνοικισμό απέκλεισαν από τις 7.15 το πρωϊ ισχυρότατες αστυνομικές δυνάμεις με επικεφαλείς τους διοικητές αστυνομίας και ασφαλείας κκ Κοντογιώργο και Ταβουλάρη. Επίσης παρίστστο ο αντιεισαγγελεύς κ Πετρόπουλος.Με ράχη την κεντρική οδό Κανελλοπουλου, 1000 περίπου αστυνομικά όργανα σχημάτισαν μια τεράστια βεντάλια και απέκοψαν από τον υπόλοιπο κόσμο το τμήμα του συνοικισμού όπου θα εγίνοντο οι εξώσεις των προσφυγικών οικογενειών και οι κατεδαφίσεις των παραπηγμάτων τους. Οι αστυνομικοί είχαν ακροβολισθεί γύρω και μέσα στο αποκλεισμένο τμήμα (δυτικά του σταθμού Λαρίσης - Αγ.Δημητρίου, Κανελλοπούλου, Δογάνης και Αγ. Φανουρίου). Δεν υπήρχε σημείο στο οποίο να μην ευρίσκοντο δεκάδες αστυφυλάκων, ενώ αυτοκίνητα με ραδιοτηλέφωνα έπαιρναν συνεχώς διαταγές.
Η αστυνομία κράτησε για πολλή ώρα τους παραπηγματουχους κλεισμένους στα σπίτια τους και δεν τους επέτρεπε να εξέλθουν οιίτε και για τα κοινόχρηστα αποχωρητήρια.
Μετά τις 8 έκανε την εμφάνισί του το συνεργείο κατεδαφίσεως, συνοδευόμενο από δεκάδες αστυφύλακες. Μόλις όμως άρχισε το έργο της κατεδάφισης καμμιά δύναμη δεν μπόρεσε να συγκροτήσει τους παραπηγματούχους.
Οι γυναίκες ιδιαίτερα ξεχύθηκαν στους δρόμους και έτρεξαν να βοηθήσουν τους πρόσφυγες, που άρχισαν να εξώνουν οι αστυνομικοί. Πολλές άρπαξαν πέτρες και ξύλα, αλλά η πάλη ήταν άνιση. Με τα πρώτα επεισόδια εμφανίστηκαν και νέες ενισχύσεις και ενώ εμαίνοντο οι συμπλοκές κατεδαφίστηκαν τέσσερα παραπήγματα εκ των οποίων το πρώτο ήταν της οικογένειας της μνηστής του κ. Κοντόπουλου.
Ιδιαίτερη σφοδρότητα έλαβε η πάλη κατά την κατεδάφιση του παραπήγματος Μωυσιάδου. Οι αστυνομικοί απωθούσαν, κτυπούσαν και έβριζαν τις γυναίκες.
Στα επεισόδια πρωτοστατούσε ο ίδιος ο διοικητής του τμήματος Δραπετσώνας κ. Τσάλτας. Οι τραυματιοθείσες γυναίκες έφθασαν τις 20 περίπου από τις οποίες 8 είναι σοβαρώτερα. Πολλές φέρουν μώλωπες ή υπέστησαν νευρική κρίσι και ελιποθύμησαν.
Μόλις οι παραπηγματούχοι απέκτησαν μια ευχέρεια κινήσεων έσπέυσαν προς τα λίγα τηλέφωνα που υπάρχουν στο συνοικισμό και άρχισαν να απευθύνουν τηλεφωνικές εκκλήσεις για βοήθεια προς κάθε κατεύθυνσι.
Πράγματι λίγη ώρα μετά κατέφθασαν πολιτευτές και βουλευτές της αντιπολιτεύσεως και μεταξύ άλλων η δις Ελένη Μπενά, οι κ.κ. Καρακσυ- λουξής, Αράπης, Παϊνέζης, Βουλόδημος κ.α. Επί αρκετή ώρα οι αστυνομικοί δεν επέτρεπαν στους βουλευτές να εισέλθουν στην αποκλεισμένη περιοχή και παράλληλα συνέλαβαν φωτογράφους και τους κατέσχον τα φιλμς.
Οι βουλευτές επικοινώνησαν με τον εισαγγελέα του Αρείου Πάγου κ Κιουσόπουλο και τον προϊστάμενο της εισαγγελίας Πειραιώς κ Ευγενικό από τους οποίους ζήτησαν να σταματήσουν οι παράνομες εξώσεις, διότι είχαν εκδοθείβάσει της 11/60 ΠΥΣ η οποία δεν έχει εισέτι κυρωθεί από τη βουλή. Οι δύο εισαγγελείς μετά από συζήτηση παρεδέχθησαν την άποψι και ο κ. Ευγενικός διέταξε την αναστολή των εξώσεων. Η διαταγή του ·όμως όλως περιέργως έφθασε στους αστυνομικούς με αρκετή καθυστέρηση.
Ενώ δηλαδή οι πρόσφυγες το είχαν πληροφορηθεί οι αστυνομικοί την αγνοούσαν και συνέχιζαν τις κατεδαφίσεις.
Με την αναστολή των εξώσεων όλος ο κόσμος ξεχύθηκε στους δρόμους με φωνές χαράς.
Οι αστυνομικές δυνάμεις συμπτύχθηκαν αμέσως και αποσύρθηκαν σε διάφορα σημεία υπό τις αποδοκιμασίες του πλήθους. Στο μεταξύ εισήλθαν στο συνοικισμό οι βουλευτές, ο δήμαρχος Δραπετσώνας κ Κοσκινάς με πολλούς δημοτικούς συμβούλους, καθώς και αντιπροσωπεία της Ε.Ε. του Συνεδρίου Προσφύγων και της Ομοσπονδίας με επικεφαλής τους κκ Τζιτζή, Χατζήμπεη και Μιχαλόπσυλο.
Οι πρόσφυγες κατήγγειλαν τις τρομοκρατικές ενέργειες της αστυνομίας καθώς και επίσης ότι τις τραυματισμένες γυναίκες δεν τις εδέχοντο τα νοσοκομεία μόλις εγίνετο γνωστό ότι προήρχοντο από τη Δραπετσώνα.
Σε ένδειξη διαμαρτυρίας για όλα αυτά οι πρόσφυγες ύψωσαν μαύρες σημαίες. Οι γυναίκες ανέσυραν από τα μπαούλα τους τα μαύρα τσεμπέρια, εξοικονόμησαν κοντάρια και μια πολυπληθής ομάδα με τις αυτοσχέδιες αυτές σημαίες ξεκίνησαν πορεία προς το υπουργείο Προνοίας Πειραιώς.
Βγήκαν από το συνοικισμό και έφθασαν μέχρι τον Ηλεκτρικό Σταθμό, όπου διελύθησαν από ισχυρές αστυνομικές δυνάμεις.
Οι εκπρόσωποι των προσφύγων Κοντόπουλος, Μιχαλόπουλος, Χονδροματίδης φεύγοντας από τον συνοικισμό μετέβησαν στο εισαγγελέα κ Ευγενικό και του εζήτησαν να επιτρέψει την ανοικοδόμησι των κατεδαφισθέντων σπιτιών. Ο εισαγγελέας συμφώνησε και οι εκπρόσωποι των προσφύγων επανήλθαν στο συνοικισμό και ανακοίνωσαν τη διαταγή συστήνοντας να βοηθήσουν όλοι για να ξαναχτιστούν τα παραπήγματα.
Αμέσως δεκάδες πρόσφυγες έτρεξαν να βοηθήσουν. Όμως ξαφνικά εμφανίστηκε ισχυρή αστυνομική δύναμη υπό τον κ Τσάλτα και επεχείρησε να εμποδίσει τις εργασίες. Απειλήθηκαν νέα επεισόδια τα οποία τελικά3ς απεφεύχθησαν, αφού διευκρινίσθη τηλεφωνικώς η σχετική εντολή του κ Ευγενικού. Από τα τέσσερα σπίτια ανοικοδομήθηκαν τα παραπήγματα της Κορνηλίας Μωυσιάδσυ, της Μπέμπας Τσαρόγλου και της Χριστίνας Λόκου.». […]
(Αυγή, Έθνος, Ανεξάρτητος Τύπος, Νέα, Ελευθερία, Ακρόπολις)
Το ξέσπασμα ενάντια στη βία, αλλά και το πείσμα για τη διεκδίκηση μιας προοπτικής κόντρα στον οικοπολιτιστικό σωβινισμό της κυβέρνησης, για μια λύση σύμφωνη με τους πόθους και την αισθητική των ανθρώπων της Δραπετσώνας, αφηνε εκπληκτη την κοινή γνώμη.
Μόλις βρήκε διέξοδο, το χρόνιο αίσθημα της αδικίας και της καταπίεσης, παρέσυρε τους εργολάβους και τους αυτόκλητους πολιτισμικούς κηδεμόνες , που θέλησαν να
φυλακίσουν το όνειρο και τη φωτεινή, πολύχρωμη ψυχή τους.
Μίκης Θεοδωράκης (για τη σύνδεση της "Δραπετσώνας"):"Θυμάμαι, πήγαινα προς την "Κολούμπια" για ηχογράφηση, όταν μου ήρθε ξαφνικά η μελωδία. Φρέναρα αμέσως μπροστά στο “Καλουτά" για να σημειώσω στο πεντάγραμμο τη μουσική. 0 αδελφός μου ο Γιάννης, δημοσιογράφος στην "Αυγή”, μου είχε μιλήσει για τον αγώνα που έκαναν οι πρόσφυγες να σώσουν τις παράγκες τους στη Δραπετσώνα. Τηλεφώνησα στο Λειβαδίτη το ίδιο απόγευμα για να του παίξω στο πιάνο τη μελωδία και εκείνος έγραψε τους στίχους.Σε μια βδομάδα το ηχογράφησα με το Μπιθικώτση". (“Καθημερινή 9/11/97).
Μετά τα γεγονότα, ο νομάρχης Αττικής επέβαλε τρίμηνη αργία στο δήμαρχο της Δραπετσώνας.
Ή αυτοστέγαση σήμαινε για τους Δραπετσωνίτες την πιο λογική και πιο οικεία διαδικασία...
Το αίτημα πάντως των κατοίκων της Δραπετσώνας του 1960 είχε να κάνει περισσότερο με πολιτισμικές και πολιτικές επιλογές και πολύ λιγότερο με άμεσα οικονομικές.
Πολιτισμικές γιατί αφορούσε τη μέθοδο που οι ίδιοι είχαν οικειοποιηθεί επί μισό αιώνα μέσα από τις πιο αντίξοες συνθήκες και μέσα από τη συνεχή σύγκρουση στον τρόπο ζωής τους.
O γραφειοκρατικός χαρακτήρας και η έλλειψη προγραμμάτων, η απάθεια για τα προβλήματα των χαμηλών στρωμάτων και η "σκληρή” αντιμετώπισή τους, η μόνιμη αποτυχία των πλάνων φτιάχναν ένα πρόσωπο κεντρικής εξουσίας εντελώς αφερέγγυο.
Aπό την άλλη ο κόσμος της Δραπετσώνας από τον μεσοπόλεμο κιόλας, αλλά ιδιαίτερα μετά τον εμφύλιο είχε πια ξεκάθαρα τοποθετηθεί στο άλλο στρατόπεδο."
(Ν. Μπελαβίλα. Διάλεξη 7/7/84).
Η κυβέρνηση βέβαια δεν υποχωρούσε, γιατί προφανώς δεν στόχευε μόνο να λύσει το στεγαστικό, αλλά να κάνει την πολιτική της πάνω στο συνοικισμό. Μια πολιτική αλλοίωσης των χαρακτηριστικών του.
Έτσι το Νοέμβρη του 1962 με ρυθμό χελώνας, άρχισε τη κατασκευή 120 διαμερισμάτων σε 9 τετραόροφες πολυκατοικίες. Κωλυσιεργώντας έπαιρνε την εκδίκησή της από τις 3371 παραπηγματούχες οικογένειες της Δραπετσώνας που τους έκθετε την επιλογή. Γιατί κανείς βέβαια δεν ισχυρίστηκε, πως οι παράγκες τους ήταν ότι καλύτερο.
Παράλληλα απαλλοτριώθηκε η παραγκούχα περιοχή (ΦΕΚ 106.22.8.62) για να αποδο8εί στο δημόσιο, ώστε αυτό να αποκαταστήσει τους δικαιούχους κατά το δοκούν. Δηλαδή των δικών του πολιτικών και πολιτισμικών επιλογών.
Οι κάτοικοι της Δραπετσώνας κατάγγειλαν πως η κυβέρνηση επιδίωκε ναεξοικονομήσει χώρους για λογαριασμό του Μποδοσάκη του ΟΛΠ και των ΣΕΚ.
Και πράγματι, στις 5/3/63 ο ΟΛΠ συνέταξε κτηματολογικό πίνακα γιααπαλλοτρίωση υπέρ αυτού 12.066, 5 στρεμ. και τα ακίνητα του Καστρακίου. Αλλά μετά τη βίαιη ισοπέδωση του συνοικισμού το 1967 και την πολιτική και νομική ασυδοσία της δικτατορίας δεν χρειάστηκε ούτε αυτή.
Η αλλαγή της πολιτικής κατάστασης και η άνοδο της Ένωσης Κέντρου έκαναν το αίτημα της στεγαστικής αποκατάστασης όλων ανεξαιρέτως των παραπηγματούχων, αναντίρρητο, αλλά διαιρεμένο σε αυτούς που ζητούσαν αυτοστέγαση και σε εκείνους που συμβιβάζονταν μ ένα μικτό επιλεκτικό σύστημα, δηλαδή αυτοστέγαση για τις προσφυγικές ρίζες και πολυκατοικίες για τους παραφυάδες και γηγενείς.
Στους τελευταίους είχε προσχωρήσει και η Δημοτική Αρχή, ενώ στους πρώτους ανήκε το κίνημα της Αναγέννησης , που ίδρυσε, για τη διεκδίκηση μαζικότατο προσφυγικό σύλλογο.
Όμως μετά την επιβολή της δικτατορίας ο δρόμος πολιτικά στρώθηκε και η Δραπετσώνα κουράστηκε. Έτσι υποτάχτηκε και συνθηκολόγησε στις όποιες γνωστές επιλογές.
Από το μπλογκ: http://olaeinedromos.blogspot.gr
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)




