η απόγνωση των σωληνίστας

Η Γραμματεία της Νομαρχιακής επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ βρέθηκε στη υποχρέωση να αναλάβει την υποστήριξη του Χρήστου Βρεττάκου έναντι του υποψήφιου με τον Ζαχαρία Ζούπη και την Αναγέννηση Τώρα Θανάση Καλογιαντσίδη.

Σημειολογικά, η αναγκαιότητα της υποστήριξης οφείλεται στην θετική ανταπόκριση που έχει η υποψηφιότητα του Θανάση με την Αναγέννηση και στην αδυναμία του Άλλου Δρόμου να πείσει τους ψηφοφόρους του ΣΥΡΙΖΑ ότι αποτελεί λύση για το δημοτικό μας πρόβλημα.

Αυτή η πραγματικότητα φέρνει στο προσκήνιο μια μεγάλη αλήθεια, που τόσο πολύ παραβλέπουν ή υποβαθμίζουν ή αποκρύπτουν τα στελέχη του Άλλου Δρόμου.

Ότι η έκθεση στην αυτοδιοικητική πραγματικότητα, απαιτεί την ύπαρξη αυτοδιοικητικής άποψης. Απαιτεί την ύπαρξη προγράμματος και την δέσμευση τόσο του επικεφαλής όσο και των υποψηφίων σ’ αυτό το πρόγραμμα. Το υπονοούμενο, ότι «το κόμμα ξέρει άρα και εμείς ξέρουμε» παραπέμπει σε ένα παρελθόν που σχεδόν κατέστρεψε την χώρα και που όλοι προσπαθούμε να ξεπεράσουμε, ενώ η επαναφορά του αποτελεί προμήνυμα επανάληψης αποτυχημένων πειραμάτων που κόστισαν πρωτίστως στο λαό και δευτερευόντως στους κομματικούς μηχανισμούς ανεξαρτήτως ταμπέλας και σημαίας.

Το παράδειγμα του αυτοδιοικητικού Θοδωρή Δρίτσα, ο οποίος αν και έχει τόσα χρόνια ενεργή συμμετοχή με το λιμάνι της αγωνίας στον Πειραιά, και πάλι φρόντισε να παρουσιάσει πρόγραμμα στους Πειραιώτες, φαίνεται δεν ακουμπά τον Άλλο Δρόμο.

Ο Θανάσης Καλογιαντσίδης, είναι επικεφαλής μιας δημοτικής κίνησης, της Ανατροπής, η οποία όπως και η Αλλιώτικη Πόλη με επικεφαλής την Μαρία Καραφέρη αποφάσισαν να συνεργαστούν με τον Ζαχαρία Ζούπη και την Αναγέννηση Τώρα. Και όπως αρκετά ακόμη μέλη και στελέχη στην Αναγέννηση Τώρα είναι οπαδοί του ΣΥΡΙΖΑ.

Τι ακριβώς έρχεται να καταγγείλει η Γραμματεία της Νομαρχιακής; Την ιδιότητα του οπαδού του ΣΥΡΙΖΑ; Την ιδιότητα του μέλους του τμήματος περιβάλλοντος του κόμματος τους; Και ποιος τους έθεσε το ερώτημα εκτός μάλλον από την ανήσυχη  λόγω των πενιχρών ενδείξεων για στήριξη από τον κόσμο ηγετική ομάδα του Άλλου Δρόμου; Πιστεύει η γραμματεία ότι εκπροσωπεί ή ακόμη περισσότερο καθοδηγεί τους ψηφοφόρους; Τα οργανωμένα μέλη εκπροσωπεί κι ακόμη από αυτά το μέρος που αντιστοιχεί στον σημερινό εσωκομματικό συσχετισμό δυνάμεων και ισορροπιών. Όπως ακριβώς συμβαίνει σε όλα τα κόμματα.

Η ανυπαρξία όμως προγράμματος, τοπικής γνώμης και γνώσης, κάποτε αποκαλύπτεται όσο κι αν κρύβεσαι πίσω από τις κομματικές σημαίες, όσο κι αν αντί ολοκληρωμένων απόψεων κυκλοφορείς τον συμπαθέστατο κατά τα άλλα βουλευτή σου κάνοντας τον γαϊτανάκι στους δρόμους.

Και τότε αρχίζεις να αναζητάς τους αόρατους εχθρούς.

Εχθρός σας «σύντροφοι» είναι η γύμνια στις απόψεις σας.

Εχθρός σας είναι η αλαζονεία με την οποία μετράτε τα «κουκιά» των εθνικών εκλογών, και θεωρώντας ότι έχετε στο τσεπάκι το απεγνωσμένο πόπολο τα προσμετράτε σαν δικά σας, ακόμη κι όταν δεν έχετε να πείτε τίποτα παραπάνω από τα χιλιοειπωμένα γενικής χρήσης κλισέ.

Μπορεί να εκδίδετε αναθέματα, εμείς όμως που συνεργαζόμαστε με τον Θανάση Καλογιαντσίδη, εμείς που όλοι μαζί στύψαμε τα μυαλά μας για να παρουσιάσουμε ένα πρόγραμμα εφικτό, ανθρώπινο, ορθολογικό, χωρίς υπερφίαλες υποσχέσεις αλλά γεμάτο ανθρώπινες δεσμεύσεις, μπορούμε να πούμε ότι γνωρίσαμε ένα άλλο πρόσωπο ανθρώπων του ΣΥΡΙΖΑ, συμβατό με τις γήινες ανάγκες του τόπου μας.

Εμείς αυτό κρατάμε από τον ΣΥΡΙΖΑ των φίλων μας, εσείς κρατήστε τα αναθέματα ως άλλοι ιεροεξεταστές.

Τόσο απλά προς την πολιτική εντροπία;

Λίγες μέρες, τέσσερεις-πέντε ακόμη, πριν φτάσουμε στις κάλπες.

Έχοντας μικρή ή μεγάλη συμμετοχή σε όλες ανεξαιρέτως τις δημοτικές εκλογές της μεταπολίτευσης, μπορώ να βεβαιώσω τους νεότερους και να υπενθυμίσω στους παλιούς, ότι δεν υπήρξε εκλογική αναμέτρηση χωρίς σύγκρουση μεταξύ φίλων, γνωστών, ομοϊδεατών. Γιατί μπορεί μια ιδεολογία να είναι κοινή μεταξύ ανθρώπων, να ασπάζονται την ίδια κοσμοθεωρία, να βλέπουν με συναντίληψη εθνικές διεξόδους, όταν όμως σ’ αυτό τον καμβά κάνεις ζουμ στο τοπικό, τότε οι λεπτές αποχρώσεις γίνονται έντονες, συχνά γίνονται κόκκινες γραμμές.

Ακόμη και σήμερα που όλα είναι μπερδεμένα, που το αζιμούθιο της αρχής και του τέλους της κάθε κόκκινης γραμμής μετακινείται από μόνο του, και πάλι στον χώρο που αποκαλούμε δημοκρατική παράταξη, δημοκρατικό τόξο, υπάρχουν ευδιάκριτα κοινά σημεία αναφοράς.

Υπάρχουν;

Με τρόμαξε η αναφορά στο δήμο μας και στους υποψήφιους του, η ανάρτηση του .indymedia που υποσημειώνω πιο κάτω.

Δυστυχώς, πρέπει να ξανατοποθετούμαστε στα αυτονόητα.

Γιατί η προσφορά μέσω της πολιτικής συμμετοχής, δεν είναι καταναγκαστικό έργο. Δεν είναι αυτοσκοπός. Μπορεί να σε καλύπτει μια παρέα, μια συλλογικότητα και να συμμετάσχεις, μπορεί να μείνεις μόνος και απλά να μη συμμετέχεις. Δεν ισχύει το «η δουλειά ντροπή δεν έχει» γιατί δεν πρόκειται για τον βιοπορισμό μας, αλλά για το «ευ ζην» μας, όπως το αντιλαμβάνεται ο καθένας μας.

Και βρίσκω παράλογες τις συνάξεις νέων παρεών απέναντι σε παλιές, όταν στις νέες συνυπάρχουν αλλοπρόσαλλες επιδιώξεις.

Φίλοι, Λάκη, Σταύρο, Άννα, Κώστα, Κική, Ξένια, Τάσο, Σόνια, Βάσω, Θανάση…

είμαστε αντίπαλοι σ’ αυτές τις εκλογές, οι λεπτές διαφορές μας στο τοπικό ζουμ μεγεθύνθηκαν και μας έβαλαν σε διαφορετικές όχθες. Πόσο μεγάλες όμως είναι ώστε να χρειάζεστε την συμμαχία των προσώπων που περιγράφονται στην λεπτομερή ανάρτηση του .indymedia για να αντιπαλέψετε;

Συνειδητοποιήσατε το τίμημα;

Ο επικεφαλής προφανώς το ζύγιασε και το βρήκε συμφέρον.

Εσείς όμως;

Που θα είστε και αύριο εδώ, γιατί εδώ μένετε και που είμαι σίγουρος ότι δεν θέλετε να προσπερνάτε με το κεφάλι χαμηλωμένο.

Είναι πολύ άβολες, πολύ στενάχωρες αυτές οι σκέψεις.

Καλύτερα όμως να έχουν ειπωθεί τώρα, λίγες μέρες πριν τις εκλογές.

Καλύτερα να μην υπάρξει η βολική δικαιολογία της άγνοιας μετά, γιατί μετά θα είναι αργά, γιατί μετά έτσι κι αλλιώς μας περιμένουν δύσκολες μέρες όλους, γιατί το μετά, χτίζεται τώρα.

Σκεφτείτε το τώρα. 

 Φασιστοειδή σε εκλογικούς συνδυασμούς στο Κερατσίνι.

 

Η φωτογραφία από το αφιέρωμα του dimart στο κάψιμο των βιβλίων.  

Στις 10 Μαϊου ήταν η επέτειος.