χρειαζόμαστε δωρεάν Wi-Fi στις πόλεις μας;

Ένα είναι σίγουρο.

Ο πρωθυπουργός Σαμαράς όταν δήλωνε ότι από του χρόνου όλη η Ελλάδα θα έχει ελεύθερη πρόσβαση στο διαδίκτυο (WI-FI) δεν είχε όλα τα πιο κάτω στο μυαλό του. Αλλιώς θα συμπλήρωνε κάποιες εξηγήσεις.

Κι άλλο ένα είναι σίγουρο.

Ο παραλληλισμός της πρότασης με την υπόσχεση του Μητσοτάκη για φτηνά αυτοκίνητα, που οδήγησαν στο περίφημο σύνθημα «καλύτερα παπάκι, παρά τον Μητσοτάκη» είναι εντελώς ατυχής.

Κι ένα τρίτο είναι σίγουρο.

Η ελεύθερη πρόσβαση στο διαδίκτυο είναι εξέλιξη. Για κάποιους στην μακρινή Δύση, αποτελεί μάλιστα «βασικό ανθρώπινο δικαίωμα». Πως λέμε εδώ «το νερό είναι βασικό δημόσιο αγαθό»; Κάπως έτσι το λένε και εκεί. Για το WI-FI.

Στην σημερινή Ελλάδα έχουμε τους μεν που δεν έχουν καταλάβει ακριβώς τι εξαγγέλλουν, και τους δε που δεν έχουν καταλάβει τι ακριβώς ειρωνεύονται.

Κατά τ' άλλα, όλα καλά.

Από το Πόλεις και πολιτικές

  

Το Τορόντο του Καναδά

Γιατί χρειαζόμαστε δωρεάν Wi-Fi στις πόλεις μας;

Άρθρο του Rick Huijbregts από την σελίδα Industry Transformation. 
Τη μετάφραση επιμελήθηκε ο Λάζαρος Αγαπίδης.

Η εφημερίδα National Post δημοσιεύει περιστασιακά μία στήλη που ονομάζεται «όλα όσα χρειάζεται να ξέρεις για ένα περίπλοκο ζήτημα», και τον περασμένο μήνα διάβασα σε αυτή τη στήλη για δωρεάν δημόσιο Wi-Fi.  Όμως, σκέφτηκα ότι δεν υπάρχει τίποτα περίπλοκο σ’ αυτό το θέμα.

Το άρθρο εξετάζει την πρόταση του δημοτικού σύμβουλου Josh Matlow για να εγκατασταθεί δωρεάν Wi-Fi σε δημόσιους χώρους στην πόλη του Τορόντο.  Το άρθρο περιγράφει διάφορες πόλεις που έχουν πειραματιστεί με το δωρεάν Wi-Fi, συμπεριλαμβανομένων της Νέας Υόρκης, Brisbane, Τελ Αβίβ, Έντμοντον και Φρέντρικτον.  Ο δήμαρχος της Φρέντρικτον, ο Brad Woodside, πρωτοπόρος στην δωρεάν και δημόσια παροχή βασικών υπηρεσιών Wi-Fi είχε δίκιο όταν είπε ότι «Εμείς δεν σας χρεώνουμε για να περπατάτε στα πεζοδρόμια μας.  Γιατί να σας χρεώνουμε για τις ευρυζωνικές υπηρεσίες;»
Μια έρευνα που πραγματοποιήθηκε από το Internet Society σε περισσότερους από 10.000 χρήστες του Διαδικτύου σε πάνω από 20 χώρες διαπίστωσε ότι το 83 % των ερωτηθέντων συμφώνησαν με τη δήλωση ότι «η πρόσβαση στο Διαδίκτυο θα πρέπει να θεωρείται ένα βασικό ανθρώπινο δικαίωμα».  Τα αποτελέσματα επίσης δείχνουν ότι δεν θα πρέπει να υπάρχουν παράλογοι περιορισμοί στις συνδέσεις και οι κυβερνήσεις θα πρέπει να εξασφαλίζουν την ευρύ διαθεσημότητα πρόσβασης στο Διαδίκτυο.

Στον Καναδά , ήδη απολαμβάνουμε δωρεάν Wi-Fi στα καταστήματα Tim Horton’s και Starbucks και πολλά άλλα καταστήματα λιανικής πώλησης και τροφίμων σε ολόκληρη τη χώρα.  Και η πρόσβαση στο Διαδίκτυο αναγνωρίζεται όλο και περισσότερο ως δικαίωμα από τους νόμους των διαφόρων χωρών.  Τι είναι αυτό που κάνει αυτό το ζήτημα πολύπλοκο;

Η απάντηση είναι το κόστος!  Για πιο λόγο να ξοδέψει ο δήμος τους ελάχιστους δημόσιους πόρους για να παρέχει μια υπηρεσία που μπορεί το Tim Horton’s και το Starbucks να προσφέρει;  Η πολυπλοκότητα εμφανίζεται όταν την επένδυση αυτή την αντιλαμβανόμαστε ως απλή παροχή πρόσβασης στο Διαδίκτυο.  Οι επικριτές θα επιχειρηματολογήσουν ότι οι δήμοι θα πληρώνουν για ακριβές υποδομές απλώς για να επιτρέπουν κάποιους εφήβους να επισκέπτονται «ροζ» ιστοσελίδες, να παίζουν παιχνίδια, να παρακολουθούν ταινίες και να ενημερώνουν την κατάστασή τους στο Facebook.
Φαντάζομαι ότι ο λόγος για τον οποίο ο Σύμβουλος Matlow και οι συνεργάτες του δέχονται τόσα πυρά είναι αυτή η στενή αντίληψη του «κόστους».  Νομίζω ότι πρέπει να ευρύνουμε λίγο το την αντίληψή μας και να συνειδητοποιήσουμε τις επιχειρηματικές ευκαιρίες. 
Ας εξετάσουμε το πώς ένα δίκτυο Wi-Fi ελεύθερης πρόσβασης δίνει στους πολίτες , επιχειρήσεις και την ίδια την κυβέρνηση μία ευκαιρία να επηρεάσει την πορεία της παραγωγικότητας και της καινοτομίας της χώρας μας σε εθνικό επίπεδο.  Μέσα από μία δημοτική οπτική γωνία,  ένα τέτοιο δίκτυο παρέχει στοιχειώδη ευκαιρίες για την ενθάρρυνση της οικονομικής ανάπτυξης, της μείωσης του κόστους, της δημιουργίας θέσεων εργασίας και της αυξημένης συνεργασίας.

Το Δημοτικό Wi-Fi ελεύθερης πρόσβασης στη συνέχεια δε θα θεωρηθεί ως δαπάνη, αλλά ως οικονομική μηχανή της ανάπτυξης, της τόνωσης της καινοτομίας και της παραγωγής εσόδων.

Φανταστείτε ένα δήμο εξοπλισμένο με ένα Wi-Fi δίκτυο που εκπληρώνει πολλαπλές απαιτήσεις των υπηρεσιών το οποίο μπορεί να χρησιμοποιηθεί από όλους για την πρόσβαση σε δεδομένα και σε υπηρεσίες προστιθέμενης αξίας .

Ένα ενιαίο, θεμελιώδη δίκτυο που υποστηρίζει: υπηρεσίες υποδομής που ωφελούν τις μεταφορές , επιχειρήσεις κοινής ωφέλειας, δημόσια ασφάλεια και την περιβαλλοντική βελτιστοποίηση.   Όλοις οι κόμβοι του Wi-Fi δικτύου συνεργάζονται από κοινού για να προσφέρουν μεγαλύτερη αξία σε μειωμένο λειτουργικό κόστος.  Τα αυτοκίνητα μιλούν με τα φώτα του δρόμου και οι έξυπνες θέσεις στάθμευσης μεγιστοποιούν τα έσοδα της πόλης, μειώνοντας παράλληλα την άσκοπη οδήγηση και την κυκλοφοριακή συμφόρηση.

Επιχειρηματικές υπηρεσίες μπορούν να διατίθενται στο τοπικό εμπόριο. Το Wi-Fi δίκτυο γίνεται μια επέκταση για την πρόσβασή τους στους πελάτες και τους καταναλωτές.  Τοπικά προσαρμοσμένες εφαρμογές οδηγούν τους αγοραστές στους εμπόρους και η εμπειρία αγοράς των πελατών αρχίζει και τελειώνει στην πόρτα του μαγαζιού.

Οι υπηρεσίες του Δήμου παρέχουν δεδομένα και αναλυτική σε πραγματικό χρόνο και προσφέρουν διορατικότητα στους παρόχους δημόσιων υπηρεσιών και στους σχεδιαστές.  Η εξόρυξη δεδομένων (data mining) της πόλης θα γίνεται ολοένα και αναπόσπαστο για τις πόλεις να λειτουργούν πιο ανταγωνιστικά και αποτελεσματικά.

Οι υπηρεσίες για τους πολίτες επιτρέπουν στους πολίτες να συμμετέχουν στην ασφάλεια και την προστασία ενός δήμου (με την καταγραφή σπασμένων φώτων και λακκούβες στο δρόμο) και παρέχουν ένα κανάλι για εικονικές συνομιλίες με αξιωματούχους της πόλης και των δημοτικών ηγετών, καθώς και την ευρύτερη κοινότητα.  Αυτό θα επαναπροσδιορίσει το πώς οι έξυπνες κοινότητες λειτουργούν και τελικά θα τους διακρίνει από τα αναλογικά αντίστοιχά τους.

Τώρα , προσθέστε σε όλα αυτά την ενοποίηση των «small cells»  που προσφέρουν την δυνατότητα στους παρόχους υπηρεσιών, που αγωνίζονται για την οικοδόμηση και ανάπτυξη δικτύων κινητής τηλεφωνίας που μπορούν να αντέξουν την αύξηση του αριθμού των συνδεδεμένων συσκευών, την ευκαιρία να απαλλαγούν από κίνηση δεδομένων στα δίκτυα κινητής τηλεφωνίας.

Είναι μία συλλογική προσπάθεια μεταξύ των πόλεων, των παρόχων υπηρεσιών και των δημοτικών εταίρων που θα βοηθήσει την παραγωγικότητα και την καινοτομία για την κοινότητα και τη χώρα στο σύνολό της.

Συμπερασματικά: μπορεί το Wi-Fi ελεύθερης πρόσβασης να μετατρέψει μια κοινότητα;  Ναι!  Είναι πραγματικά ένα σύνθετο ζήτημα;  Όχι!  Ήρθε η ώρα να αγωνιστούμε για μία αυξητική αξία σήμερα για έναν πιο έξυπνο και συνδεδεμένο Καναδά.

Μια απλή ματιά, μια διεκδικητική πρόταση.

Το αναρτώ από το μπλογκ της Αλλιώτικης Πόλης

Ας παραβρεθούμε νοερά σε μια «καφενειακή» συζήτηση περί δημοτικής αρχής.

Τι ζητά ο μέσος ψηφοφόρος από τον δήμαρχο του;

Ο ηλικιωμένος ζητά να λειτουργεί καλά το ΚΑΠΗ του και να τον πηγαίνει εκδρομές.

Ο μέσος κάτοικος ζητά τους δρόμους και τις πλατείες καθαρές, τα πεζοδρόμια προσβάσιμα.

Τα νέα ζευγάρια εργαζομένων ζητούν να υπάρχουν θέσεις στους παιδικούς σταθμούς.

Οι πιο ευαισθητοποιημένοι θέλουν ενίσχυση στους πολιτιστικούς και αθλητικούς φορείς της πόλης.

Οι επαγγελματίες, να έρχεται κάποιο ευρωπαϊκό πρόγραμμα τοπικής ανάπτυξης.

Και όλοι μαζί συγκλίνουν στο κεντρικό, στην ανεργία, στην φτώχια, ίσως και στους παράνομους μετανάστες κατά περιοχή -τι κάνει ο δήμος τους γι αυτά.

Ένας δήμαρχος και η δημοτική αρχή του που χαρακτηρίζονται έντιμοι και ουσιωδώς ορθολογιστές, αυτά λίγο πολύ –πλην του τελευταίου- θα τα καταφέρουν μέσα από τις συμπληγάδες της γραφειοκρατίας, της πολυνομίας, των ελάχιστων πόρων.

Στην πράξη είναι πολύ λίγοι αυτοί που το καταφέρνουν, γιατί στην πράξη είναι πολύ λίγοι όσοι έχουν αυτά τα χαρακτηριστικά (έντιμοι και ουσιωδώς ορθολογιστές). Όμως υπάρχουν, τους ξέρουμε, και χαλούν την πιάτσα των υπολοίπων που τους φταίνε τα πάντα εκτός από τον τρόπο με τον οποίο διαχειρίζονται την εξουσία τους.

Υπάρχουν αυτοί οι άνθρωποι, υπάρχουν σε εύρος ιδεολογιών και παρατάξεων και μπορούμε να τους συναντήσουμε.

Είναι αρκετό αυτό;

Θα έλεγα όχι, για δυο λόγους.

Πρώτο, αυτά τα αιτήματα-δηλώσεις-συνθήματα τα χρησιμοποιούν περισσότεροι του ενός, ανεξάρτητα από το τι προτίθενται να κάνουν, πώς να τα κακοποιήσουν.

Δεύτερο, δεν είναι αρκετά από μόνα τους, για να κρατήσουν την αυτοδιοίκηση όρθια, επομένως ικανή να πραγματοποιήσει ακόμη και έναν τέτοιο λογικό σχεδιασμό παροχών.

Υπάρχουν έντονα θεσμικά προβλήματα που καθιστούν αδύνατη την συλλογική προσπάθεια της κάθε  δημοτικής αρχής, και εγκαταλείπουν την πιο πάνω ορθή διαχείριση, στην ατομική και μόνο προσπάθεια.

Βασικά αιτήματα, που διαφοροποιούν μια ορθολογική δημοτική παράταξη  από όσους επαγγέλλονται την λύση ή την διατήρηση λύσεων σε αυτές τις υπηρεσίες, είναι:

-      Η μείωση του δημαρχοκεντρικού συστήματος που τροφοδοτεί το φαινόμενο της αδιαφάνειας, της αλαζονείας, της αδιαφορίας προς την νομιμότητα.

-      Ο επαναπροσδιορισμός της ελεγκτικής και ρυθμιστικής θέσης του δημοτικού συμβούλιου, η αποσαφήνιση της ίδιας της βαρύτητας που έχει το ποσοστό της πλειοψηφίας.  Στο δήμο μας πχ αυτή τη στιγμή η δημοτική αρχή λειτουργεί με ποσοστό περίπου 30% επί των δημοτικών συμβούλων. Και λειτουργεί. Γιατί το ερώτημα που δεν προβλέπει σήμερα ο Νόμος είναι, χάνει ποτέ την δεδηλωμένη ο δήμαρχος; Ο έλεγχος νομιμότητας των πράξεων της διοίκησης, είναι τόσο πλημμελής που παρά την αυστηρότητα του Καλλικράτη στην πράξη ο δήμαρχος μπορεί να κάνει ό,τι θέλει.

-      Η άμεση αξιολόγηση των τμημάτων και των θέσεων εργασίας καθώς και η αξιολόγηση του προσωπικού. Και τέλος το σημαντικότερο,

-      Η οικονομική αυτοτέλεια των δήμων. Όχι κατ’ ανάγκη η αύξηση των επιδοτήσεων, αλλά η αυτοτέλεια των δήμων. Αυτοτέλεια μέσα από μεταφορά ή μετατροπή φόρων οι οποίοι θα αποδίδονται αυτοματοποιημένα στον κάθε δήμο χωρίς την παρέμβαση της κεντρικής διοίκησης.

Η δημοτική αρχή πρέπει να είναι η προέκταση των επιθυμιών των κατοίκων της περιοχής, στην οποία εκχωρούν το δικαίωμα να βρίσκει τρόπους για να ζουν καλά. Οι ίδιοι οι πολίτες πρέπει να γνωρίζουν -και με κάποιο τρόπο αυτό πρέπει να είναι αληθινό- ότι η αποδοχή ή η απόρριψη της εγκατάστασης πχ μιας παραγωγικής μονάδας στην περιοχή τους, ανταποδίδεται με την λειτουργία ενός ακόμη παιδικού σταθμού. Σημαίνει την αύξηση των εσόδων του δήμου τους. Κάτι που δεν συμβαίνει σήμερα ενώ θα ‘πρεπε. Επομένως οι ίδιοι οι κάτοικοι πρέπει να βρουν την ισορροπία ανάμεσα στην ανάπτυξη και στην ποιότητα ζωής, στο βαθμό που η ποιότητα ζωής αντιστρατεύεται την ανάπτυξη. Αυτό μόνο με αυτοτελή απόδοση φόρων μπορεί να συμβεί, με ταυτόχρονη απαγόρευση της παροχής άλλων ενισχύσεων πέρα από κάποιο Εθνικό Σχέδιο απόδοσης πόρων. Σήμερα είναι σκοτεινή η έκτακτη ενίσχυση δήμων. Όσοι την λαμβάνουν,  επικαλούνται τις δυσκολίες και όλοι οι υπόλοιποι κάνουν τα στραβά μάτια ελπίζοντας κάτι να πάρουν και οι ίδιοι.

Η Εθνική επιδότηση πρέπει να περιοριστεί στην μισθοδοσία των δηλωμένων κατόπιν αξιολόγησης και συμβατών με μια εθνική αξιολόγηση τμημάτων και θέσεων εργασίας, και όλες οι άλλες εισροές πρέπει να προέρχονται από άμεση και αυτόνομη μεταφορά υπαρχόντων φόρων ανά δήμο.

Με λίγα λόγια ο δημότης να ξέρει ότι αν όλος ο δήμος του είναι πάρκο, δεν θα έχει παιδικούς σταθμούς, ούτε ΚΑΠΗ, ούτε συσσίτια εκτός αν τα πληρώνει άμεσα από την τσέπη του. Αν υπάρχουν κάποιες επαγγελματικές δραστηριότητες, ο δήμος του θα διαθέτει πόρους. Η σημερινή λογική -δεν θέλω τίποτα που να ενοχλεί στο δήμο μου, θέλω το κράτος να μου δίνει όλα τα λεφτά- πρέπει να αντικατασταθεί με την λογική, -ο δήμος μου βγάζει λεφτά και περνάμε καλά.

Θα μπορούσε αυτό να θεωρηθεί «αντιλαϊκό», (υπό το βάρος μιας περιβαλλοντικής λαϊκιστικής» αντιπαράθεσης),  με συνέπειες στην εκλογική διαδικασία;

Ο χειρισμός του κρύβει την επιτυχία και την διαφοροποίηση μιας σύγχρονης προοδευτικής δημοτικής παράταξης από τις προηγούμενες αποτυχημένες λύσεις.

Εάν δώσουμε κίνητρο ώστε να εγκατασταθεί μια επιχείρηση στον δήμο μας και όχι σε άλλον, τότε μπορούμε να πετύχουμε πέρα από την εισροή χρημάτων μέσω της φορολογίας, μέσω του ποσοστού επί του ΦΠΑ που εκχωρείται στο δήμο κλπ και την συμφωνημένη συνεργασία της επιχείρησης για την πρόσληψη προσωπικού από τον τοπικό ΟΑΕΔ ανακουφίζοντας τον τοπικό πληθυσμό. Οι εξαιρετικά υψηλοί δείκτες ανεργίας, παρέχουν υψηλό ποσοστό και εξειδικευμένου διαθέσιμου προσωπικού κατά τόπους σήμερα, χωρίς ιδιαίτερη ανάγκη προσφυγής της κάθε επιχείρησης ανώνυμα στην ευρύτερη περιοχή για την αναζήτηση του. Σήμερα μπορεί να το ζητά αυτό από τις τοπικές επιχειρήσεις μια δημοτική αρχή, έχει όμως την μορφή της φιλανθρωπίας και όχι ζωτικής για την ίδια.

Νομίζω, το αίτημα για την πλήρη οικονομική αυτονομία της τοπικής αυτοδιοίκησης από τα δεσμά της κεντρικής διοίκησης, είναι ακρογωνιαίος λίθος, είναι πολύ σοβαρότερο, πολύ πιο ουσιαστικό και αναπτυξιακό, από το αίτημα μείωσης των γραφειοκρατικών ελέγχων –κι αυτό είναι σοβαρό αλλά έπεται- τους οποίους προβλέπει ο Καλλικράτης στην δράση των δημοτικών αρχών. Έτσι κι αλλιώς ο νόμος παραβιάζεται ασύστολα, και οι πιθανές συνέπειες για όσους δεν έχουν την πολιτική και διοικητική συγκάλυψη των πράξεων τους είναι τόσο μακροχρόνιες, ώστε οι παραβιάσεις αυτές αποτελούν το σημερινό πάγιο καθεστώς. Συνήθως εις βάρος των πολιτών και της Πολιτείας. Η μη εφαρμογή των νόμων δεν είναι πρόβλημα του Καλλικράτη, είναι πολύ ευρύτερο.

" Η Δημοκρατική Αριστερά να πει ΝΑΙ στον διάλογο"

Στην διάρκεια της συνόδου της Κ.Ε. της ΔΗΜΑΡ αυτό το Σαββατοκύριακο, 310 περίπου μέλη και στελέχη του κόμματος κατέθεσαν την πιο κάτω έκκληση συμμετοχής του κόμματος στην πρόταση διαλόγου για την κεντροαριστερά, την γνωστή «έκκληση των 58»

Η Δημοκρατική Αριστερά να πει ΝΑΙ στον διάλογο

Η δημιουργία του τρίτου πόλου αποτελεί εξ αρχής για τη Δημοκρατική Αριστερά βασική στρατηγική επιλογή, στην οποία εμμένει σταθερά, ανεξάρτητα από συγκυριακούς συσχετισμούς δυνάμεων.

Σε μια εποχή πρωτόγνωρης αναδιάταξης του πολιτικού σκηνικού, αλλά και ισοπεδωτικής απαξίωσης του πολιτικού συστήματος και συλλήβδην του πολιτικού προσωπικού (με συνέπεια την επικίνδυνη για τη δημοκρατία αναβίωση της φασιστικής ακροδεξιάς), η ανασυγκρότηση του χώρου του δημοκρατικού σοσιαλισμού, της σοσιαλδημοκρατίας, της κεντροαριστεράς —αλήθεια, πόση σημασία έχει η ταμπέλα;— δεν μπορεί να γίνει με όρους του χθες· δεν μπορεί να γίνει με αρνήσεις και ετεροπροσδιορισμούς, με ηγεμονισμούς ή με βραχυπρόθεσμους τακτικούς υπολογισμούς.

Η έκκληση / πρόσκληση των 58 για την έναρξη διαλόγου των ευρύτερων δυνάμεων του δημοκρατικού σοσιαλισμού εντάσσεται στη στρατηγική επιδίωξη του κόμματός μας για την ανασυγκρότηση του χώρου. Η a priori απόρριψη αυτού του διαλόγου έρχεται σε αντίφαση με τις βασικές επιλογές της Δημοκρατικής Αριστεράς, αλλά και με τον ίδιο τον χαρακτήρα μιας μη φοβικής αριστεράς, μιας αριστεράς τής ανανέωσης, του διαλόγου, της συμμετοχής.

Ζητάμε από το κόμμα μας, τη Δημοκρατική Αριστερά, με δεδομένη σε κάθε περίπτωση την πολιτική και οργανωτική της αυτονομία, υπηρετώντας ακριβώς τη δική της στρατηγική του τρίτου πόλου, να ανταποκριθεί καλόπιστα και με ανοιχτό πνεύμα στην πρόσκληση σε διάλογο για την ανασυγκρότηση του χώρου, με στόχο την υπέρβαση του νέου δικομματισμού αλλά και τον απεγκλωβισμό από το στείρο δίλημμα μνημόνιο / αντιμνημόνιο χωρίς δεσμεύσεις και προαπαιτούμενα, χωρίς εκ των προτέρων αποκλεισμούς, να συνεισφέρει τις προτάσεις της, το πρόγραμμά της, το πολύτιμο παράδειγμα συνεργασίας· να προτείνει, πιστή στις προγραμματικές της αρχές, την πλατφόρμα που θα αντικαταστήσει τις ασκούμενες πολιτικές· να συνδιαμορφώσει μια στρατηγική για την ευρωπαϊκή πολιτική της χώρας, σε μια εποχή ιδιαίτερα κρίσιμη για την πορεία της ευρωπαϊκής ενοποίησης· να χαράξει αυτόνομα τη στρατηγική των συνεργασιών της με βάση την αποδοχή ή όχι των θέσεών της, αφού πρώτα τις θέσει σε γόνιμη συζήτηση· να συμβάλει θετικά και καίρια στη διαμόρφωση ενός σχεδίου εθνικής ανασυγκρότησης· να ανοιχτεί, να ακούσει και να ακουστεί.

Τα μέλη της Δημοκρατικής Αριστεράς που θέλουν να συνυπογράψουν το κείμενο μπορούν να στείλουν το όνομά τους και τη νομαρχιακή στην οποία ανήκουν στο: ypografesdimar@gmail.com

Σε μια κουταλιά νερό πνίγεται το κολυμβητήριο.

Παρακολουθώντας το χτεσινό δημοτικό συμβούλιο διαπίστωσα άλλη μια φορά το μαρτύριο του δήμου μας. Και ο Μάιος είναι αφάνταστα μακριά.

Το κεντρικό θέμα η παραχώρηση της λειτουργίας του κολυμβητηρίου σε ΚΟΙΝΣΕΠ, διήρκεσε 4 ώρες και μόλις εξαντλήθηκε η συζήτηση …αποσύρθηκε. Την στιγμή που θα άρχιζε η ψηφοφορία, η οποία από τις τοποθετήσεις της πλειοψηφίας των δημοτικών συμβούλων ήταν φανερό ότι θα χανόταν για την διοίκηση.

Γιατί θα χανόταν;

Γιατί οι περισσότεροι δημοτικοί σύμβουλοι θα ψήφιζαν κατά της πρότασης της διοίκησης;

Όλοι κάνουν δίκη προθέσεων, και το βρίσκω πολύ φυσιολογικό. Πως αλλιώς θα διερευνήσεις τις ανομολόγητες προθέσεις. Μόνο εκτιμώντας και προσαρμόζοντας τες στον δικό σου τρόπο σκέψης.

Κάνοντας λοιπόν και εγώ δίκη προθέσεων, ξεκινώ λίγο νωρίτερα, διερευνώ τις προθέσεις της δημοτικής αρχής πέρα από τις δηλώσεις της ίδιας. Γιατί οι δηλώσεις της εξαντλούνται στο τετριμμένο «φταίει η τρόικα», «φταίει η γραφειοκρατία». Είναι γνωστό ότι η τρόικα φταίει, όμως υπάρχει ζωή παρά τις ευθύνες της. Υπάρχουν δήμοι που επιβιώνουν καλά, ακόμη κι αν δεν ευημερούν, που καταφέρνουν να εξυπηρετούν τους δημότες τους, ακόμη κι αν θα μπορούσαν καλύτερα υπό διαφορετικές συνθήκες.  

Δεν είναι θέμα «εμπειρίας» ή «ερασιτεχνισμού», όπως αρέσκεται να δηλώνει η δημοτική αρχή όποτε αποδεικνύεται το κάθε λάθος της. Είναι θέμα σοβαρότητας με την οποία εξαντλεί τη διερεύνηση κάθε προβλήματος και ικανότητας να επιλέξει την ορθολογική λύση.

Η «γραφειοκρατία» από την άλλη, δεν είναι εφεύρεση των τελευταίων χρόνων. Πάντα υπήρχε, ήταν και είναι το πραγματικά μακρύ χέρι του πελατειακού κράτους. Χωρίς γραφειοκρατία ο νεποτισμός θα ήταν πολύ πιο δύσκολος. Και δεν αντιμετωπίζεται με την παρανομία. Η παρανομία είναι κι αυτό δικό της προνόμιο, όποιος αγκιστρώνεται στην παρανομία γίνεται μέρος της κρατικής γραφειοκρατίας.

Τι φταίει; Ανυπαρξία σοβαρότητας και ικανότητας από την μια ή τρόικα και γραφειοκρατία από την άλλη;

Θα μπορούσαμε να κάνουμε την σύνθετη πρόβλεψη, όταν η τρόικα και η γραφειοκρατία συναντούν την έλλειψη σοβαρότητας και το περίσσευμα ανικανότητας, τότε οι δημότες δεν έχουν ελπίδες.

Το κολυμβητήριο μας δεν λειτουργεί για 2^ο χρόνο.

Ακόμη κι όταν εμφανίστηκαν οι πρώτες βασικές αδυναμίες λόγω των γνωστών προβλημάτων της ΔΗΚΕΠΑ που οδήγησε  κάθε πολιτιστική και αθλητική δραστηριότητα του δήμου στο σημείο μηδέν, όταν δηλαδή και το κολυμβητήριο αντιμετώπιζε οξύ πρόβλημα εξειδικευμένου αθλητικού προσωπικού, η δημοτική αρχή προτιμούσε να κρατά τους υπαλλήλους με επιστημονική κατάρτιση στο δήμο να ασχολούνται με την γραφειοκρατία που επικαλείται ως εχθρό του ο δήμαρχος, αντί να τα προωθήσει στην φυσική τους θέση στο κολυμβητήριο.

Το κολυμβητήριο είχε σοβαρές εισπράξεις ανά μήνα, κατ’ εκτίμηση της τάξης των 40 με 50 χιλιάδων ευρώ στην άσχημη εποχή του, ποσόν που κάλυπτε σημαντικό μέρος των εξόδων του. Η διαχείριση τους όμως παραμένει άγνωστο σημείο των πράξεων της διοίκησης.

Ως εδώ κυριαρχούν η ανικανότητα και η έλλειψη σοβαρότητας. Κι αυτό δεν αφορά μόνον τον δήμαρχο αλλά ολόκληρο τον ηγετικό πυρήνα της δημοτικής αρχής.

Σήμερα έχουμε εξελίξεις. Ο δήμαρχος θέλει την επαναλειτουργία του κολυμβητηρίου.

Τι κάνει γι αυτό;

Ένα αίτημα προς την περιφέρεια για έγκριση πρόσληψης προσωπικού, το οποίο συντάσσεται λάθος και απορρίπτεται.

Γραφειοκρατία, λέει.

Ανικανότητα, λέμε.

Σκοπιμότητα, εκτιμούν άλλοι.

Σκοπιμότητα ή ανικανότητα ή συνδυασμός των δυο, οδηγούν την δημοτική αρχή στο συμπέρασμα ότι για να λειτουργήσει το κολυμβητήριο πρέπει να δοθεί σε ΚΟΙΝΣΕΠ.

Παρένθεση. Τι είναι ΚΟΙΝΣΕΠ;

Στην ουσία είναι ένας αστικός συνεταιρισμός με κοινωνικό σκοπό και διαθέτει εκ του νόμου την εμπορική ιδιότητα. Μια επιχείρηση δηλαδή που μπορεί να κάνει τα πάντα, αρκεί να έχει «κοινωνικό σκοπό» Η οποία αν έχει κέρδη μέχρι ποσοστό 35 % το διαθέτει στους εργαζόμενους της και τουλάχιστον το 60% το επανεπενδύει. Δεν μοιράζει δηλαδή κέρδη στους εταίρους της, εκτός αν είναι και εργαζόμενοι της. Δεν την εμποδίζει όμως τίποτα να έχει απεριόριστα έξοδα τα οποία θα μειώνουν ή θα εξανεμίζουν εντελώς τα προσδοκώμενα κέρδη.

Έχει κι άλλα χαρακτηριστικά μια ΚΟΙΝΣΕΠ. Πχ. «…Στο πλαίσιο της επιδοτούμενης δράσης για τις ΚοινΣΕπ, θα επιχορηγηθούν 500 νέοι ηλικίας 18 έως 29 ετών, προκειμένου να προχωρήσουν στη σύσταση τέτοιων επιχειρήσεων. Οι ενδιαφερόμενοι που θα ενταχθούν θα λάβουν 15.000 ευρώ για ένα έτος…» Αλλά και πολλά πλεονεκτήματα για την συμμετοχή σε επιδοτήσεις, χρηματοδοτήσεις, ενισχύσεις, ενώ «Πέραν του ποσού που καταβάλλει για απόκτηση της συνεταιριστικής μερίδας, το μέλος της Κοιν.Σ.Επ. δεν έχει καμία άλλη ευθύνη έναντι των δανειστών της.» Αυτό το τελευταίο δεν είναι σημαντικό, γιατί με τους ρυθμούς που κινείται η δικαιοσύνη και η δημοτική αρχή στην ουσία δεν υπολογίζει ως ρίσκο την ευθύνη της από την κακή διαχείριση του δημόσιου χρήματος.

Γιατί κατά την δημοτική μας αρχή, η παραχώρηση του κολυμβητηρίου σε ΚΟΙΝΣΕΠ στην οποία προεδρεύει ένας δικός της δημοτικός σύμβουλος (ο κ. Βενέτης) είναι η μόνη λύση για την λειτουργία του;

Γιατί η δημοτική αρχή δεν έχει την δυνατότητα να συλλάβει, ότι η χρήση ενός κολυμβητηρίου δεν είναι απλά άσκηση με την οποία περνούν την ώρα τους και είναι ευχαριστημένοι οι δημότες. 

Είναι αυτό, και ταυτόχρονα είναι αθλητισμός. Και αθλητισμός σημαίνει αθλητικά σωματεία. Όχι για άλλους λόγους, αλλά γιατί μόνον αυτά έχουν το δικαίωμα του αγωνίζεσθαι. Και η νεολαία έχει ανάγκη τον αγωνιστικό αθλητισμό, την εκτόνωση μέσα από την προσπάθεια της νίκης. 

Καμιά προσπάθεια όμως δεν έγινε ούτε γίνεται από την δημοτική μας αρχή προς αυτή την κατεύθυνση, της επικοινωνίας με τα αθλητικά σωματεία που ενδιαφέρονται για την λειτουργία του χώρου.

Άλλο κολυμβητήριο, άλλο δημόσια πισίνα. Ψιλά γράμματα θα μου πείτε.

Η τρόικα και η γραφειοκρατία κρατούν θέση στην άκρη της κερκίδας του κολυμβητηρίου μας.

Στις διακεκριμένες θέσεις κάθονται παρέα, η ανικανότητα και η σκοπιμότητα.

Γιατί δεν είναι και άσχημη δουλειά να έχεις μια ΚΟΙΝΣΕΠ.