Αυτό ζήτησε ο πρόεδρος της Δημ. Αρ. από τον πρόεδρο της ΓΕΝΟΠ ΔΕΗ αναφορικά με "τη συμπεριφορά του συνδικάτου" και "για όλα εκείνα για τα οποία θέλουν να κρίνουν και να αξιολογούν την ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ".
Αυτό, ο πρόεδρος της ΓΕΝΟΠ το αντιλήφθηκε ως "Η Δημοκρατική Αριστερά στο πλευρό της ΓΕΝΟΠ/ΔΕΗ"
Μπορεί και να χει δίκιο.
Γι αυτή την περίπτωση ας διατυπωθεί "Η Δημοκρατική Αριστερά στο πλευρό της ΓΕΝΟΠ/ΔΕΗ εκτός του Μανώλη"
Έχει ιδιαίτερη σημασία αποκλειστικά και μόνον για τους φίλους μου.
Δευτέρα 9 Μαΐου 2011
Ο Έλληνας «πατέρας» του Μπίν Λάντεν, αλλά και της Χούντας
.....Ας ξετυλίξουμε λοιπόν ένα κουβάρι στου οποίο την άκρη βρίσκεται ένας Ελληνικής καταγωγής πρώην πράκτορας της CIA και στην άλλη άκρη ο Μπίν Λάντεν. Γιατί ο γιός των φτωχών Ελλήνων μεταναστών από την Πασαντένα, ο Gust Avrakotos Laskaris, γνωστός στην υπηρεσία του με τα προσωνύμια Dr. Dirty και Dr. Death είναι το πρόσωπο που ανακάλυψε, εκπαίδευσε και έστειλε τον Οσόμα Μπιν Λάντεν να πολεμήσει τους Σοβιετικούς στο Αφγανιστάν, ως Μουτζαχεντίν.....
....«O Avrakotos τοποθετήθηκε στην Ελλάδα. Ως παιδί Ελλήνων μεταναστών ένοιωσε αυτή την αποστολή ως κάλεσμα της μοίρας. Και στην Ελλάδα ο ψυχρός πόλεμος είχε αρχίσει, την θεωρούσαν ως έναν πολύ σημαντικό σταθμό με ήδη 142 πράκτορες σε υπηρεσία. Μετά το πραξικόπημα των συνταγματαρχών ο Gust είχε τον ελληνικό στρατό να «τρώει φαγητό απο το χέρι του»,....
Εδώ ολόκληρο το ενδιαφέρον άρθρο από το Protagon
....«O Avrakotos τοποθετήθηκε στην Ελλάδα. Ως παιδί Ελλήνων μεταναστών ένοιωσε αυτή την αποστολή ως κάλεσμα της μοίρας. Και στην Ελλάδα ο ψυχρός πόλεμος είχε αρχίσει, την θεωρούσαν ως έναν πολύ σημαντικό σταθμό με ήδη 142 πράκτορες σε υπηρεσία. Μετά το πραξικόπημα των συνταγματαρχών ο Gust είχε τον ελληνικό στρατό να «τρώει φαγητό απο το χέρι του»,....
Εδώ ολόκληρο το ενδιαφέρον άρθρο από το Protagon
Παρασκευή 6 Μαΐου 2011
Η Δευτέρα είναι κοντά
ΜΕΜΟ:
Μην ξεχάσετε την Δευτέρα.
Στις 8 το απόγευμα, στο δημαρχείο της Δραπετσώνας θα τα πούμε για την ανάπλαση.
Και για τις παράνομες εργασίες που γίνονται εκεί.
κι όταν λέμε παράνομες, εννοούμε επιπέδου ΣΔΟΕ.
ο πολιτισμός των διαμαρτυρόμενων
Μια ωραία μουσική διαμαρτυρία οργανώνουν οι εργαζόμενοι στο υπουργείο πολιτισμού και στην ραδιοφωνία τηλεόραση.
Οι ορχήστρες που συμμετέχουν, μοναδικές:
Εθνική Λυρική Σκηνή
Κρατική Ορχήστρα Αθηνών
Ορχήστρα Σύγχρονης Μουσικης ΕΡΤ
Εθνική Συμφωνική Ορχήστρα της ΕΡΤ
Χορωδίες της ΕΡΤ
Κι όλα αυτά, κάτω από την Ακρόπολη.
Αξίζει να συμπαρασταθούμε.
ΥΓ. υπεύθυνος οργάνωσης ο γνωστός Γ.Α.
Αυτός έφυγε νωρίς!
Από τη σελίδα του Γιώργου Τσιρίδη:
Κηδεύτηκε ο Γιώργος Αραβιάδης.
Έφυγε ειρηνικά και ήσυχα.
Τελείωσε με τα βάσανα και τις μικροχαρές.
Οι δικοί του που έμειναν πίσω είναι δυστυχείς.
Γιατί έχασαν έναν καλόν άνθρωπο.
Εύκολα βρίσκεις έναν πρώην δήμαρχο, δύσκολα ένα καλόν άνθρωπο!
Όσοι μείναμε εδώ, θα πάρουμε τον ίδιο δρόμο κάποια μέρα κι εμείς.
Αμετάκλητα!
Κηδεύτηκε ο Γιώργος Αραβιάδης.
Έφυγε ειρηνικά και ήσυχα.
Τελείωσε με τα βάσανα και τις μικροχαρές.
Οι δικοί του που έμειναν πίσω είναι δυστυχείς.
Γιατί έχασαν έναν καλόν άνθρωπο.
Εύκολα βρίσκεις έναν πρώην δήμαρχο, δύσκολα ένα καλόν άνθρωπο!
Όσοι μείναμε εδώ, θα πάρουμε τον ίδιο δρόμο κάποια μέρα κι εμείς.
Αμετάκλητα!
Τετάρτη 4 Μαΐου 2011
Καλό το εγώ αλλά με το ΕΜΕΙΣ γνωρίζεις κόσμο!
Από το athens voice της Astrid Ζωή Okland
Ανήκω στη γενιά της Άπνοιας. Εμείς διαδεχτήκαμε τη γενιά του «Όπου Φυσάει ο Άνεμος». Ξεκινήσαμε ως η γενιά των € 800 επί Σημίτη· πέσαμε στα € 600 επί Κωστάκη· επί Mind the GAP, είμαστε στα € 400 (με κάτω –σύνηθες φαινόμενο στις μέρες μας– όριο τα € 0)....
ΥΓ. H Astrid Ζωή Okland είναι μέλος της Επιτροπής Νέων της ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ
Ανήκω στη γενιά της Άπνοιας. Εμείς διαδεχτήκαμε τη γενιά του «Όπου Φυσάει ο Άνεμος». Ξεκινήσαμε ως η γενιά των € 800 επί Σημίτη· πέσαμε στα € 600 επί Κωστάκη· επί Mind the GAP, είμαστε στα € 400 (με κάτω –σύνηθες φαινόμενο στις μέρες μας– όριο τα € 0)....
ΥΓ. H Astrid Ζωή Okland είναι μέλος της Επιτροπής Νέων της ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ
τέλος καλό...
Λοιπόν, νομίζω ο δήμαρχος Λουκάς Τζανής προσωπικά είχε μια επιτυχία στο θέμα της τοποθέτησης πινακίδων στα όρια του δήμου.
Σε ένα τόσο απλό θέμα, κατάφερε να εκμεταλλευτεί την αντιπάθεια που τρέφει στο πρόσωπο του η αντιπολίτευση -η αξιωματική- η οποία ξεκίνησε με την βεβαιότητα οτι κάτι άλλο κρύβει στο πίσω μέρος του κεφαλιού του.
Τον κατήγγειλε για επεκτατισμό μέσω φιλικού της blog, ενώ δεν είχε τέτοιες προθέσεις και του έδωσε το δικαίωμα να απαντά για «ενδοτισμό» της αντιπολίτευσης.
Αντιμετώπισε ψύχραιμα τις αντιδράσεις από τον δήμο Νίκαιας, και όπως ανακοίνωσε στο τελευταίο δημοτικό συμβούλιο πρόκειται να μπούμε κατά πάσα πιθανότητα σε μια συζήτηση με τον δήμο Νίκαιας για "ανταλλαγή εδαφών".
Κάτι που έπρεπε να έχει γίνει πολλά χρόνια πριν.
Σε ένα τόσο απλό θέμα, κατάφερε να εκμεταλλευτεί την αντιπάθεια που τρέφει στο πρόσωπο του η αντιπολίτευση -η αξιωματική- η οποία ξεκίνησε με την βεβαιότητα οτι κάτι άλλο κρύβει στο πίσω μέρος του κεφαλιού του.
Τον κατήγγειλε για επεκτατισμό μέσω φιλικού της blog, ενώ δεν είχε τέτοιες προθέσεις και του έδωσε το δικαίωμα να απαντά για «ενδοτισμό» της αντιπολίτευσης.
Αντιμετώπισε ψύχραιμα τις αντιδράσεις από τον δήμο Νίκαιας, και όπως ανακοίνωσε στο τελευταίο δημοτικό συμβούλιο πρόκειται να μπούμε κατά πάσα πιθανότητα σε μια συζήτηση με τον δήμο Νίκαιας για "ανταλλαγή εδαφών".
Κάτι που έπρεπε να έχει γίνει πολλά χρόνια πριν.
Πάει κι αυτή η πρωτομαγιά...
...όπως πέρασαν τόσες άλλες.
Ούτε σ’ αυτήν «συμμετείχα», κοινώς πήγα σε κάποια συγκέντρωση να δω κανέναν παλιό γνωστό, να πω κανένα καλαμπούρι, να γκρινιάξω, να εκτονωθώ λιγάκι.
Η αλήθεια είναι ότι βαριέμαι και τις δημόσιες σχέσεις.
Η αλήθεια είναι, ότι δεν έχει να μου προσφέρει και τίποτα ο θεσμός της υπενθύμισης που οι διοργανωτές της ελάχιστη σχέση έχουν με τον θεσμό.
Δεν είναι τόσο ότι δεν έχω επισήμως σχέση εξαρτημένης εργασίας, δεν έχω αφεντικό. Λέω επισήμως, γιατί ανεπισήμως η σχέση μου με την εργασία είναι απολύτως εξαρτημένη, αλλά δεν αναγνωρίζεται ως τέτοια.
Αλλά ποιοι έχουν αφεντικό σήμερα;
Μόνο οι εργαζόμενοι στον ιδιωτικό τομέα, και οι περισσότεροι από τους μικροεργοδότες.
Ας μη διαχωρίζω και διασπώ όμως το υπέροχο μέτωπο της εργασίας, μέρες που είναι.
Πως μπορούν να εκφράσουν οι περίφημοι ομιλητές των εκδηλώσεων όλων των αποχρώσεων (και των δυο σωστότερα, εδώ βασιλεύει ο διπολισμός) τους εργαζόμενους στον ιδιωτικό τομέα;
Γίνεται σφαγή εδώ έξω.
Από πού προέρχεται το επίσημο 15% της ανεργίας;
Που έχουν περικοπεί οι μισθοί έως και 40%;
Που, η ακόμη μεγαλύτερη περικοπή έχει την μορφή του «ρεπό»;
Και που αλλού, οι ίδιοι οι εργαζόμενοι ξέρουν και βλέπουν ότι κύριος υπεύθυνος γι αυτή την εξέλιξη δεν είναι ο εργοδότης αλλά οι πολυαγαπημένες μας κυβερνήσεις και οι ακόμη περισσότερο αγαπημένοι μας θεσμοί κριτικής και ελέγχου των κυβερνήσεων;
Τι μπορούν να πουν οι φωνακλάδες ομιλητές στους σιωπηλούς;
Τίποτα.
Γιατί η σιωπή αυτών των εργαζομένων –κι ας είναι πια οι μισοί άνεργοι- λέει όλη την ιστορία όσων «οργανώνουν», όσων «αγανακτούν», όσων «εκφράζουν», όσων έχουν τις λύσεις στο τσεπάκι τους.
Ούτε σ’ αυτήν «συμμετείχα», κοινώς πήγα σε κάποια συγκέντρωση να δω κανέναν παλιό γνωστό, να πω κανένα καλαμπούρι, να γκρινιάξω, να εκτονωθώ λιγάκι.
Η αλήθεια είναι ότι βαριέμαι και τις δημόσιες σχέσεις.
Η αλήθεια είναι, ότι δεν έχει να μου προσφέρει και τίποτα ο θεσμός της υπενθύμισης που οι διοργανωτές της ελάχιστη σχέση έχουν με τον θεσμό.
Δεν είναι τόσο ότι δεν έχω επισήμως σχέση εξαρτημένης εργασίας, δεν έχω αφεντικό. Λέω επισήμως, γιατί ανεπισήμως η σχέση μου με την εργασία είναι απολύτως εξαρτημένη, αλλά δεν αναγνωρίζεται ως τέτοια.
Αλλά ποιοι έχουν αφεντικό σήμερα;
Μόνο οι εργαζόμενοι στον ιδιωτικό τομέα, και οι περισσότεροι από τους μικροεργοδότες.
Ας μη διαχωρίζω και διασπώ όμως το υπέροχο μέτωπο της εργασίας, μέρες που είναι.
Πως μπορούν να εκφράσουν οι περίφημοι ομιλητές των εκδηλώσεων όλων των αποχρώσεων (και των δυο σωστότερα, εδώ βασιλεύει ο διπολισμός) τους εργαζόμενους στον ιδιωτικό τομέα;
Γίνεται σφαγή εδώ έξω.
Από πού προέρχεται το επίσημο 15% της ανεργίας;
Που έχουν περικοπεί οι μισθοί έως και 40%;
Που, η ακόμη μεγαλύτερη περικοπή έχει την μορφή του «ρεπό»;
Και που αλλού, οι ίδιοι οι εργαζόμενοι ξέρουν και βλέπουν ότι κύριος υπεύθυνος γι αυτή την εξέλιξη δεν είναι ο εργοδότης αλλά οι πολυαγαπημένες μας κυβερνήσεις και οι ακόμη περισσότερο αγαπημένοι μας θεσμοί κριτικής και ελέγχου των κυβερνήσεων;
Τι μπορούν να πουν οι φωνακλάδες ομιλητές στους σιωπηλούς;
Τίποτα.
Γιατί η σιωπή αυτών των εργαζομένων –κι ας είναι πια οι μισοί άνεργοι- λέει όλη την ιστορία όσων «οργανώνουν», όσων «αγανακτούν», όσων «εκφράζουν», όσων έχουν τις λύσεις στο τσεπάκι τους.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)