Διαβάστε πώς ανακοίνωσε ο Φ. Κρανιδιώτης την υποψηφιότητά του!

Μας αφορά!
Έρχεται στη Β' Πειραιά και θέλει να σαρώσει τους συνυποψηφίους του.
Όσοι, τέλος πάντων, παρ' ολ' αυτά επιμένετε να ψηφίσετε ΝΔ, τουλάχιστον μην φτάσετε σ' αυτό το σημείο.

από το http://www.tsantiri.gr

Κλαίμε από… συγκίνηση με τα όσα έγραψε ο Φαήλος Κρανιδιώτης στο facebook, ανακοινώνοντας την υποψηφιότητά του με τη Νέα Δημοκρατία. Ο έχων την ιδιότητα μέχρι σήμερα «φίλος της ΝΔ και του Αντώνη Σαμαρά», «αντιμνημονιακός πατριώτης» που μετά από κωλοτούμπα πολιτεύεται σε μνημονιακό ψηφοδέλτιο, έγραψε ένα δακρύβρεχτο status με το οποίο συστήνεται στους ψηφοφόρους και με μια ακόμη ιδιότητα, αυτή του «λαϊκού παιδιού».

O Φαήλος Κρανιδιώτης θα κατέβει στη Β’ Πειραιά. Διαβάστε αναλυτικά το σχόλιό του με το οποίο γνωστοποίησε την υποψηφιότητά του στις επικείμενες εκλογές της 6ης Μαΐου.

Επειδή δεν μπορούσαμε να αντισταθούμε στον πειρασμό, θα σχολιάσουμε εντός του κειμένου του, με μαύρα γράμματα εντός παρενθέσεων.

«Ξεκινάω τον αγώνα στη Β’ Πειραιά.
Από ένα πολιτικό γραφείο στον Άη Γιώργη στον Κορυδαλλό (Β Πειραιά κατεβαίνεις, που θα το άνοιγες; Στην Κηφισιά;) με 200 ευρώ ενοίκιο (με τέτοια κρίση και πιο φθηνό έβρισκες). Χωρίς ασανσέρ, ανεβαίνεις 29 σκαλιά (σιγά το Μπούρτζι ρε μεγάλε, πρώτος όροφος είναι), ας μας συγχωρέσουν οι ηλικιωμένοι για την ταλαιπωρία (να βγάλεις τραπεζάκι στο πεζοδρόμιο), με έπιπλα, κάποια δανεικά και κάποια αγορασμένα (το κομοδίνο της μαμάς και μια βόλτα από το ΙΚΕΑ), μαζί με τις δυο ταμπέλες και κάτι μεγενθυμένες φωτογραφίες, όλα μαζί γύρω στα 1300 ευρώ, συν άλλα 300 για το τηλεφωνικό κέντρο. Στελεχωμένο μόνο με εθελοντές και εθελόντριες (με κορόιδα δηλαδή), με την ανίκητη δύναμη της φιλίας και των Ιδεών της Λαϊκής Πατριωτικής παράταξης (άσε την πατρίδα ήσυχη μνημονιακέ πατριδοκάπηλε, που θα μιλήσεις για πατρίδα εσύ που στηρίζεις τα μνημόνια!). Δεν έχω γραμματέα, επικοινωνιολόγο, έμμισθους συμβούλους (και οι άλλοι που έχουν μήπως θα εκλεγούν νομίζεις;).
Με ελάχιστα χρήματα, γιατί απλούστατα τόσα έχω, με την μικρή βοήθεια φίλων που δεν είναι μπετατζήδες, εκδότες, έμποροι όπλων κλπ. (Μας είπες τι δεν είναι, θα μας πεις τι είναι; Γιατί άνεργοι αποκλείεται). Δεν θα δείτε την φάτσα μου σε 800 πανώ (δεν θα το αντέχαμε εξάλλου). Το φυλλάδιο μου θα το παίρνετε μόνο στα χέρια σας ‘η στην πόρτα και το γραμματοκιβώτιο σας (πώς αλλιώς θα μπορούσαμε να το παίρνουμε;). Θα είναι το μόνο μου όπλο, μαζί με 20.000 μηνύματα που αγόρασα αντί 500 ευρώ (πολύ κακώς! Να έβαζες τους εθελοντές να τα στέλνουν με το χέρι από τα δικά τους κινητά, να ξέρουμε ποιους θα βρίζουμε). Δεν θα σας «βομβαρδίσω», ούτε θα πετάω χαρτάκια στους δρόμους. Θα βγω σε όποιες εκπομπές με καλέσουν, θα συνεχίσω την αρθρογραφία μου και σημειώστε ότι παράλληλα είμαι υποχρεωμένος να συνεχίσω να δουλεύω (έλα ρε μεγάλε! Αλήθεια; Θα κάνεις τέτοια θυσία; Έχεις ακούσει, υποθέτουμε, ότι 1.000.000 κόσμος είναι υποχρεωμένος να μη δουλεύει). Το κωλόπαιδο στην πρώτη φωτογραφία είναι η αφεντιά μου (αυτή είναι η ιδέα που έχεις για τον εαυτό σου;), πάνω στη μηχανή του πρώτου μου ήρωα, του πατέρα μου και το «νταμάρι» πίσω, η γειτονιά μου, Πλαταιών και Αμοργού. Εκεί μένω και τώρα. Έχει αλλάξει πολύ αλλά εξακολουθεί να είναι μια γειτονιά λαϊκών καλών ανθρώπων. Στην δεύτερη φωτογραφία το «μετά».
Δείτε, διαβάστε, ακούστε τι λέω, τι έχω κάνει και στις 6 Μαΐου κάνετε κατά την συνείδηση σας ό,τι θεωρείτε καλό για την Πατρίδα.
Καλό βόλι!»

Δεν αντέχουμε… κλαίμε!!!!!!

Και επειδή μας ενέπνευσε με όλα αυτά που έγραψε, είδαμε και τη φωτογραφία του πάνω στο άλογο, του αφιερώνουμε το ακόλουθο τραγούδι:

1 εκ.ευρω για "ενεργό πάρκο" στην Δραπετσώνα

Με καλή είδηση μοιάζει το πιο κάτω ρεπορτάζ από το ιστολόγιο http://www.i-reportergr.com.
Το έργο αφορά στο Καστράκι, ήταν κολλημένο για 2-3 τετραετίες τώρα, πρόσφατα είχε ξεκολλήσει μετά από προσπάθειες του δήμαρχου Λουκά Τζανή για να το εντάξει στο ΕΣΠΑ, αλλά φαίνεται πρόλαβε ο ΟΛΠ και ταχύτερα το ένταξε στο δικό του πρόγραμμα.
Δεν πειράζει καθόλου.
Αρκεί να πάρει υπόψη και τα σχέδια του δήμου μας για την περιοχή.
Εμείς, μπορούμε να αναζητήσουμε άλλο χώρο για ένταξη στο ΕΣΠΑ.

Ένα ακόμα έργο ανάπλασης του συνολικού χώρου της «Πολιτιστικής Ακτής Πειραιά» προχωράει σε άμεση υλοποίηση.
Πρόκειται για το έργο «Πάρκο και Πλατεία μεταξύ Δραπετσώνας και Λιμένος», προϋπολογισμού 1.000.000 Ευρώ, του οποίου τα τεύχη διακήρυξης ενέκρινε το Διοικητικό Συμβούλιο του Ο.Λ.Π. Α.Ε.
Το έργο αυτό αφορά χώρο 20.000 τ.μ. ακριβώς δίπλα στον αρχαιολογικό χώρο των Ηετιώνιων Πυλών, οποίος πριν από 15 χρόνια είχε παραχωρηθεί στον Δήμο Δραπετσώνας, χωρίς ποτέ όμως να διαμορφωθεί σε ενεργό πάρκο.
Για το έργο αυτό είχαν προηγηθεί προμελέτες από τον πρώην Δήμο Δραπετσώνας και στη συνέχεια από τον Ο.Λ.Π. Α.Ε. στα πλαίσια του έργου της Πολιτιστικής Ακτής Πειραιά. Το έργο αυτό αποτελεί τμήμα του επενδυτικού προγράμματος του Ο.Λ.Π. Α.Ε. και εντάχθηκε στο πρόσφατο Μνημόνιο Συνεργασίας το οποίο υπεγράφη μεταξύ της Περιφέρειας Αττικής και του Ο.Λ.Π. Α.Ε.
Το νέο πάρκο θα είναι έτοιμο να παραδοθεί σε χρήση το 2013. Μετά την ολοκλήρωση του θα παραδοθεί εκ νέου στο Δήμο Δραπετσώνας-Κερατσινίου με μακροχρόνια παράταση της υπάρχουσας σύμβασης παραχώρησης βάσει της ισχύουσας νομοθεσίας.
Το έργο αυτό, μαζί με την ανάπλαση του αρχαιολογικού χώρου και τη δημιουργία Μουσείου, Πάρκου και υπογείου γκαράζ στον ευρύτερο χώρο της Πολιτιστικής Ακτής, θα δημιουργήσει νέο πόλο ανάπαυσης και πολιτισμού για τους κατοίκους της Δραπετσώνας.
Το Διοικητικό Συμβούλιο του Ο.Λ.Π. Α.Ε. ενέκρινε επίσης το Μνημόνιο Συνεργασίας για την Πολιτιστική Ακτή Πειραιά, το οποίο έχει επίσης εγκρίνει και η Περιφέρεια Αττικής. Ήδη τρία από τα έργα της Πολιτιστικής Ακτής, η οποία σήμερα αποτελεί το μεγαλύτερο εκτελούμενο έργο του Πειραιά, βρίσκονται σε διαδικασία εκτέλεσης. Τα έργα αυτά είναι :
α) Μετατροπή του παλαιού SILO σε Μουσείο Ενάλιων Αρχαιοτήτων,
β) Πάρκο Δραπετσώνας και
γ) Μετατροπή των δύο Αποθηκών στην Ηετιώνια Ακτή σε Θεματικά Πάρκα.

ο Άκης στη στενή

Σε σύλληψη του Άκη Τσοχατζόπουλου προχωρά η κυβέρνηση, κρίνοντας τον συνυπεύθυνο για την αδυναμία ομαλής χρηματοδότησης των κομμάτων λίγες μέρες πριν τις εκλογές.

Μετά τις αντιδράσεις στη βουλή που τελικά δεν στάθηκαν ικανές να ακυρώσουν την ψήφιση της τροπολογίας με την οποία ρέει μπόλικο χρήμα στα ταμεία της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ κυρίως, αλλά και των άλλων τριών κομμάτων (ΚΚΕ, ΣΥΡΙΖΑ, ΛΑΟΣ) η κυβέρνηση σκέφτηκε να αναζητήσει ευθύνες για αυτή την ανωμαλία.

Και κατέληξε στον Τσοχατζόπουλο.

Διότι είναι προφανές, αν δεν έκανε του κόσμου τις ακροβασίες (έτσι λέγονται νόμιμα) όταν διαχειριζόταν δημόσιο χρήμα, δεν θα υπήρχαν τώρα αντιδράσεις στην χρηματοδότηση του θεάρεστου έργου των κομματικών μηχανισμών.

Λίγο πριν τις εκλογές, με τα κανάλια διψασμένα για ζεστό χρήμα και έτοιμα για όλα, δεν δικαιούνται να εκθέτουν τις κομματικές ηγεσίες τους μερικοί βουλευτές αρνούμενοι ψήφο και με την έωλη δικαιολογία ότι θα τους κράξουν.

Και ο Άκης, που από παλιά φαινόταν ότι κοιτάει μόνο την πάρτη του, συγκέντρωσε πάνω του όλο τον θυμό.

Δεν ξέρω αν η σύλληψη του θα έχει έξτρα χρέωση από τα κανάλια, τα οποία θα κληθούν να στηρίξουν την πανηγυρική ολοκλήρωση της ηθικο-νομικής κάθαρσης του πολιτικού προσωπικού, σίγουρα πάντως τα 250 εκατομμύρια ευρώ, θα αναθερμάνουν την αγορά εικονικής πραγματικότητας και θα τέρψουν τα ξαναμμένα ένστικτα των απατημένων ψηφοφόρων.

Από την εκδήλωση της ΔΗΜΑΡ στο "Μελίνα Μερκούρη"

Οι ομιλίες των δυο υποψηφίων στη Β' Πειραιά, Γεράσιμου Γεωργάτου και Μαρίας Καραφέρη στην εκδήλωση στις 4 Απριλίου με "διαιτητή" τον Χρήστο Χωμενίδη

του Γεράσιμου Γεωργάτου

Τετάρτη, 4 Απριλίου 2012. Ξεχωρίζω από τη σημερινή ειδησεογραφία:
• Αυτοκτονία 77χρονου συνταξιούχου στο Σύνταγμα
• Γαλλική ΜΚΟ προσφέρει ανθρωπιστική βοήθεια στο Πέραμα, όπου η ανεργία αγγίζει το 80%
• 2 εκατομμύρια ευρώ διασπάθισε σκανδαλωδώς το συνδικάτο της ΓΕΝΟΠ ΔΕΗ
• 92 ρουσφετολογικές τροπολογίες κατατέθηκαν από βουλευτές πριν κλείσει η Βουλή για τις εκλογές.

Ισχυρίζομαι ότι τα δύο πρώτα δεν θα είχαν συμβεί, εάν δεν υπήρχαν τα δύο δεύτερα. Αν δεν υπήρχε δηλαδή το σύμπλεγμα πελατειακών σχέσεων πολιτικής εξουσίας – συνδικαλιστικών προνομιακών συμφερόντων - κρατικοδίαιτης επιχειρηματικότητας. Αυτό ευθύνεται για την τεράστια και ολέθρια κατασπατάληση πόρων οι οποίοι αποστερούνται από τις πιο αδύναμες κοινωνικές ομάδες. Και αυτό είναι το πρώτο που πρέπει να αλλάξει.

Χρειάζεται άμεση ανανέωση και αναδιάταξη του ίδιου του πολιτικού συστήματος. Και αυτός είναι ο στόχος της ΔΗΜΑΡ σε αυτές τις εκλογές: να αναδειχθεί σε ισχυρή και καθοριστική δύναμη, για να συμβάλλει στην αναδιάταξη του πολιτικού συστήματος και να προωθήσει αποτελεσματικά μεταρρυθμίσεις με κοινωνικό πρόσημο. Μεταρρυθμίσεις δηλαδή που θα ωφελούν τους πολλούς, αντί για τις ισχυρές συντεχνίες, που θα ωφελούν κυρίως τους πιο αδύναμους και τα πιεζόμενα μεσαία στρώματα. Πρέπει να απαλλαγούμε το ταχύτερο από την πελατειακή και συντεχνιακή κατασπατάληση πόρων, για να μπορέσει η χώρα να ανακάμψει, για να μην έχουμε αυτοκτονίες, να μη χρειαζόμαστε ανθρωπιστική και επισιτιστική βοήθεια, για να μπορέσουμε να ανακτήσουμε τη χαμένη αξιοπρέπειά μας. Πρέπει να φύγουμε από την αντίληψη ότι μόνο το κράτος έχει λεφτά και οι κοινωνικές ομάδες και τα άτομα ανταγωνίζονται ποιος θα αποσπάσει τα περισσότερα.

Ακούμε για το ΕΣΠΑ. Όμως, χωρίς αναδιάταξη και ανανέωση του πολιτικού συστήματος οι πόροι του θα κατασπαταληθούν, όπως συνέβη με τα ΜΟΠ, με το Β΄και Γ΄ΚΠΣ, με τα πακέτα Σαντέρ και Ντελόρ.
Ακούμε για λύσεις που θα έλθουν από την Ευρώπη. Όμως, και πάλι, χωρίς την αναδιάταξη και την ανανέωση του πολιτικού συστήματος, η όποια αναθέρμανση της ευρωπαϊκής οικονομίας με επενδύσεις σε πανευρωπαϊκά δίκτυα, θα έχει για μας περιορισμένο όφελος.
Ακούμε για ανάπτυξη. Όμως, χωρίς την αναδιάταξη και ανανέωση του πολιτικού συστήματος και χωρίς εξυγίανση, δεν πρόκειται να υπάρξει ανάπτυξη. Ουδείς επενδύει –όσο κι αν μειωθεί το εργατικό κόστος– σε μια χώρα διεφθαρμένη με ασαφείς και μεταβαλλόμενους κανόνες, με γρηγορόσημα στις εφορίες, με χρωστούμενες επιστροφές ΦΠΑ 3 δις από το κράτος σε ιδιωτικές επιχειρήσεις.

Όλο αυτό το εγχείρημα της ανανέωσης του πολιτικού συστήματος και η προώθηση των αναγκαίων μεταρρυθμίσεων πρέπει να ξεκινήσει άμεσα, εδώ και τώρα, μέσα στο δύσκολο και ασφυκτικό περιβάλλον που ορίζεται από το μνημόνιο μέτρων και τη δανειακή σύμβαση. Εμείς λέμε ότι υπάρχει ελπίδα. Ακόμα και το ίδιο το μνημόνιο εμπεριέχει όχι μόνο περικοπές αλλά και μεταρρυθμίσεις. Όμως, το εγκλωβισμένο στις πελατειακές του σχέσεις πολιτικό σύστημα έδωσε προτεραιότητα στις περικοπές και μάλιστα με τρόπο οριζόντιο, με τρόπο δηλαδή εξ ορισμού άδικο. Οι μεταρρυθμίσεις παραπέμπονται στο μέλλον, μετά δυσκολίας και με το σταγονόμετρο.

Ποιος εχέφρων πολίτης θα είχε αντιρρήσεις για τον φορολογικό έλεγχο των προσώπων υψηλού πλούτου, για τη δημοσίευση στο διαδίκτυο της απόδοσης των Εφοριών, για τον ετήσιο έλεγχο των περιουσιακών στοιχείων των εφοριακών, για τη δημιουργία ενιαίας ηλεκτρονικής πλατφόρμας για τις δημόσιες προμήθειες,;
Ποιος θα είχε αντιρρήσεις για την ενοποίηση και τη βιωσιμότητα των ασφαλιστικών ταμείων, τη μείωση του κέρδους των χονδρεμπόρων φαρμάκων κάτω από το 5%, για το κλείσιμο άχρηστων οργανισμών και φορέων του δημοσίου, για τη δημιουργία πλήρους κτηματολογικού μητρώου, τη μείωση των εξοπλιστικών δαπανών ή την κατάργηση της μισθοδοσίας των κληρικών από το κράτος;
Έχει σημασία εάν κάποια τέτοια μέτρα περιλαμβάνονται ή όχι στο Μνημόνιο; Είναι αυτό που θα τα χαρακτηρίσει νεοφιλελεύθερα ή σοσιαλιστικά;

Γι’ αυτό εμείς λέμε, ότι η επιχειρούμενη πόλωση σε μνημονιακές και αντιμνημονιακές δυνάμεις είναι ήδη ξεπερασμένη και παραπλανητική. Αποτελεί δίκη του παρελθόντος. Και δεν το λέμε για να αθωώσουμε το Μνημόνιο. Εξάλλου το καταψηφίσαμε. Και το καταψηφίσαμε ακριβώς για όσα άδικα και σκληρά μέτρα προβλέπει και γιατί εκτιμήσαμε αυτό που επιβεβαιώνεται, δηλαδή ότι η συνταγή δεν βγαίνει.
Το ουσιαστικό λοιπόν παραμένει η αναδιάταξη και ανανέωση του πολιτικού συστήματος και οι μεταρρυθμίσεις. Και αυτό πρέπει να είναι το κρίσιμο ερώτημα στις επικείμενες εκλογές. Όχι το παραπλανητικό «με το μνημόνιο ή ενάντια στο μνημόνιο», αλλά «με τις μεταρρυθμίσεις ή ενάντια στις μεταρρυθμίσεις», «με τις μεταρρυθμίσεις ή με τη στασιμότητα». Γι’ αυτό αποκρούουμε τις αδιέξοδες επαναστατικές αλλά και ακροδεξιές αντιμνημονιακές κορώνες που οδηγούν εκτός ευρώ, στην κατάρρευση και στο χάος. Γι’ αυτό αρνούμαστε την υποταγή και τον συντηρητικό συμβιβασμό του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ. Γι’ αυτό αρνούμαστε τους εκβιασμούς και τα ψεύτικα διλήμματα περί ακυβερνησίας και αυτοδυναμίας με τα οποία επιδιώκουν να αναπαράγουν το φθαρμένο παλιό πολιτικό σκηνικό. Γι’ αυτό επιλέγουμε και επιμένουμε σε ένα πρόγραμμα προοδευτικών κοινωνικών μεταρρυθμίσεων που θα είναι και το κριτήριό μας για τις όποιες μετεκλογικές συμπολιτευτικές ή αντιπολιτευτικές συμπράξεις.
Ο καλύτερος τρόπος για να μην κυβερνήσει ή να μην συγκυβερνήσει η Δεξιά είναι η υπερψήφιση και η ισχυροποίηση της ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ.
Για όλα αυτά είμαστε εδώ, για να τα συζητήσουμε και να μας ανακρίνετε.

της Μαρίας Καραφέρη

Από την ανάγνωση και μόνο του θέματος της εκδήλωσης καθίσταται σαφές ποια θέση στο τρίπτυχο καταλαμβάνουμε ως Δημάρ ή ποιά επιθυμούμε να καταλάβουμε.

Γιατί τόσο η ανατροπή όσο και η υποταγή διαθέτουν αυθεντικότερους εκφραστές στο υφιστάμενο πολιτικό σύστημα. Από την μια μεριά, το πασοκ, η νδ και το λαός, φωτογραφίζουν ακριβώς την υποταγή. Και μάλιστα, ορισμένες φορές γίνονται καρικατούρες, ψηφίζοντας νόμους που στην πραγματικότητα δεν εφαρμόζουν, αποπειρώμενοι και τους κουτόφραγκους να κοροιδέψουν και στις συντεχνείες να κλείσουν το μάτι, ότι εδώ είναι βαλκάνια, δεν είναι παίξε γέλασε.

Από την άλλη μεριά, η ανατροπή ή ρήξη βρίσκει αυθεντικούς εκφραστές στο ΚΚΕ και το Σύριζα, όπως επίσης και ποικίλες ευφάνταστες στρατηγικές για την επίτευξη τους. Πρακτικές που ταυτίζουν το χουλιγκανισμό με την πολιτική έκφραση.

Επομένως, ο χώρος που φιλοδοξούμε να καταλάβουμε είναι ο χώρος της μεταρρυθμιστικής αριστεράς.

Το δεύτερο σημείο στο οποίο θα ήθελα να σταθώ, αναφορικά με το θέμα της σημερινής εκδήλωσης, είναι η θέση του μνημονίου μπροστά από τις κάλπες. Λες και το θέμα συνοψίζεται στο δεχόμαστε ή αρνούμαστε το μνημόνιο. Στη δική μου οπτική το δίλημμα αυτό, το οποίο από ότι φαίνεται ανάγεται σε κεντρικό πολιτικό ζήτημα, είναι απλουστευτικό και δεν αντιμετωπίζει την πραγματικότητα που βιώνουμε όλοι καθημερινά τα τελευταία χρόνια.

Σε ένα απλό παιχνίδι λογικής, αφού το μνημόνιο φταίει για όλα τα δεινά, αν δεν υπήρχε το μνημόνιο όλα θα ήταν μια χαρά. Είναι όμως προφανές ότι και πριν την ψήφιση του μνημονίου το κράτος λειτουργούσε με απολύτως πελατειακούς όρους, ότι οι συντεχνίες βασίλευαν, ότι το ασφαλιστικό σύστημα όδευε προς κατάρρευση, ότι οι συναλλαγές με τη δημόσια διοίκηση υπάκουαν στον κανόνα 4-4-2 και ότι λεφτά δεν υπήρχαν ή όσα υπήρχαν ήταν δανεικά.

Τη ζοφερή κατάσταση που βιώνουμε δεν την προκάλεσε το μνημόνιο. Προυπήρχε. Και το να συμπυκνώνουμε όλη τη ρητορική μας στο υπέρ ή κατά του μνημονίου, πραγματικά αδικεί τη νοημοσύνη του μέσου πολίτη, αν υποτεθεί ότι αυτή η κατασκευή υπάρχει. Ο οποίος, ίσως για πρώτη φορά, αλλάζει συνείδηση. Γιατί έχει γίνει κοινή συνείδηση το “δεν πάει άλλο”, κάτι πρέπει να γίνει, να αλλάξει.

Βέβαια η αναγκαιότητα της συνείδησης βρίσκεται μάλλον σε πρωτόλεια μορφή. Να αλλάξει κάτι, πάντα για τους άλλους. Να ανοίξουν τα κλειστά επαγγέλματα των άλλων. Να παταχθεί η φοροδιαφυγή, αλλά εγώ δεν παίρνω απόδειξη. Να παταχθεί η εισφοροδιαφυγή, αλλά δουλεύω μαύρα και τσοντάρω το εισόδημα με το επίδομα του ΟΑΕΔ. Και ο κατάλογος είναι μακρύς. Η στάση βέβαια αυτή δεν είναι αδικαιολόγητη. Είναι η ενστικτώδης αντίδραση σ’ ένα κράτος απόν ή τουλάχιστον ελάχιστα ανταποδοτικό.

Για να βάλουμε τα πράγματα στις διαστάσεις τους, το μνημόνιο είναι ένας νόμος πλαίσιο. Υπό την έννοια αυτή, προβλέπει συγκεκριμένους δημοσιονομικούς στόχους που πρέπει να επιτευχθούν. Στόχους πραγματικά υπερφίαλους, η επίτευξη των οποίων σε ασφυκτικά χρονικά πλαίσια σε ένα αποδιοργανωμένο κράτος, τους καθιστά περίπου ανέφικτους. Σύμφωνοι.

Πλην όμως, σε καμία περίπτωση, δεν προβλέπει ποιες πολιτικές είναι αυτές που θα οδηγήσουν στην επίτευξη αυτών των στόχων.

Επομένως το θέμα είναι η υπέρβαση των θεωριών συνωμοσίας, που θέλουν τους κακούς Ευρωπαίους δανειστές μας, που κάποιο λόγο θα έχουν να μας φθονούν, να θέλουν να μας εξοντώσουν, να μας απομυζήσουν την αξιοπρέπεια.

Το θέμα είναι να δοθεί το προβάδισμά στην πολιτική να αντιμετωπίσει την οικονομική κρίση. Και ποιες είναι εκείνες οι πολιτικές δυνάμεις, που μπορούν να υπερβούν τον εαυτό τους και να συνδιαμορφώσουν λύσεις που να ανταποκρίνονται στην πολυπλοκότητα των προβλημάτων. Με άλλα λόγια το μνημόνιο δεν θα ήταν μονόδρομος, αν το πολιτικό σύστημα είχε υπερβεί τις παθογένειες του και χωρίς τη δαμόκλειο σπάθη της χρεοκοπίας και του μνημονίου είχε προχωρήσει σε διαρθωτικές αλλαγές στο φορολογικό σύστημα, στην δημόσια διοίκηση, στο ασφαλιστικό, στην παιδεία, στην υγεία.

Το κατεστημένο πολιτικό σύστημα την έχασε αυτή την ευκαιρία και ταυτόχρονα αποδόμησε συνολικά την εμπιστοσύνη του πολίτη στην πολιτική. Στην πραγματικότητα, οι πολιτικοί δεν στάθηκαν στο ύψος των περιστάσεων, δεν έσπασαν αβγά, δεν προχώρησαν σε καμία απολύτως μεταρρύθμιση. Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα των ταξί, που μετά αλλαγή τριών υπουργών, ανοίγει για τέταρτη φορά!

Ο ρεαλισμός επιβάλλει να δεχθούμε ότι η σημερινή κατάσταση της οικονομίας επιβάλλει επείγουσες, βαθιές και αναπόφευκτα επώδυνες μεταρρυθμίσεις: για την εξισορρόπηση και εξυγίανση των δημοσίων οικονομικών, την εξυγίανση του δημοσίου τομέα, την αύξηση της ανταγωνιστικότητας της οικονομίας μας και τη δρομολόγηση μιας νέας αναπτυξιακής πορείας.

Επ’ αυτού η μεταρρυθμιστική αριστερά δεν θα μπορούσε να διαφωνήσει. Οι μεταρρυθμίσεις όμως έχουν πολιτικό προσανατολισμό.

Η επιλογή της ραγδαίας δημοσιονομικής προσαρμογής μέσω λιτότητας, η αύξηση της ανταγωνιστικότητας μέσω της συμπίεσης του εργατικού κόστους, η χωρίς σχεδιασμό συρρίκνωση του κράτους, μεταφράστηκαν στην άνευ προηγουμένου περικοπή αποδοχών του συνόλου των εργαζομένων και των συνταξιούχων, στην εκτίναξη των δεικτών της ανεργίας, στην επί της ουσίας κατάργηση του εργατικού δικαίου, στην διάλυση της δημόσιας διοίκησης. Πρόκειται με δυο λόγια για μια πλήρως αδιέξοδη πολιτική, για μη επιλογή. Ήδη άλλωστε, χάρη σε αυτή την πεφωτισμένη πολιτική έχουμε “σωθεί” δυο φορές και ενδέχεται να χρειαστεί να ξανασωθούμε!

Η δική μας αριστερά μιλάει για άλλου τύπου μεταρρυθμίσεις. Μιλάει για λογική. Αυτό που όλοι ψιθυρίζουμε ότι κάτι πρέπει να αλλάξει. Μιλάει για αλλαγή του παραδείγματος. Γιατί οι λύσεις δεν πρόκειται να έρθουν ουρανοκατέβατες, ούτε από το θεό, ούτε από καμία πεφωτισμένη ηγεσία. Ούτε από τους γνωστούς πολιτικούς σωτήρες, τους ιδρυματοποιημένους του βαθέως πασοκ και της λαϊκής δεξιάς, ούτε από τους απολίτικους τεχνοκράτες. Πρέπει να υπερβούμε τον εαυτό μας, να μιλήσουμε, να συναποφασίσουμε ως κοινωνία ότι το κράτος δεν αποτελεί απλή άθροιση μονάδων, αλλά λειτουργικό σύνολο.

Τώρα το ερώτημα είναι αν πείθει η δική μας αριστερά ότι το θέλει, το πιστεύει και το μπορεί. Είναι αν η Δημοκρατική Αριστερά μπορεί να αλλάξει εργαλεία, στόχευση και συσχετισμό δυνάμεων. Αν μπορεί να θέσει στο κέντρο της ρητορικής της, την αλλαγή των δομών, την διαφάνεια και τον έλεγχο. Αν μπορεί να μας πείσει ότι το κράτος δεν είναι της δεξιάς ή της αριστεράς, αλλά ότι το κράτος είμαστε εμείς και μας αφορά όλους.

Η απάντηση στο ερώτημα αυτό δεν είναι αυτονόητη.

Από την μια δικαιούμαστε να λέμε ότι έχουμε καθαρά χέρια, γιατί ποτέ δεν κυβερνήσαμε, δεν διαχειριστήκαμε εξουσία και δημόσιο χρήμα.

Από την άλλη, στο πρώτο μάθημα του Ποινικού Δικαίου στην Νομική Σχολή μάθαμε ότι τα εγκλήματα τελούνται είτε με πράξεις είτε με παραλήψεις. Και η αριστερά μετείχε όλα αυτά τα χρόνια στο παιχνίδι με την σιωπή της, την ανοχή της και την εσωστρέφεια της. Δια παραλείψεως.

Εμείς, η Δημοκρατική Αριστερά, είμαστε ένα καινούριο κόμμα, αλλά δεν προερχόμαστε από παρθενογένεση. Έχουμε μια πορεία στο χρόνο. Και συνεχώς διευρυνόμαστε εμπλουτίζοντας την παλέτα μας και με άλλες αποχρώσεις.

Η εναλλακτική μας πρόταση διαπνέεται από λιγότερη έμφαση στη λιτότητα και μεγαλύτερη στην απασχόληση και την ανάπτυξη. Διαπνέεται από τη μέριμνα για κοινωνικά δίκαιη κατανομή των βαρών, ενώ προβλέπει και την δημιουργία δομών κοινωνικής προστασίας για την ολοένα αριθμητικά διογκούμενη τάξη των νεόπτωχων. Θέτει στο επίκεντρο την εξυγίανση και τον εξορθολογισμό του κράτους, αλλά όχι συρρίκνωσή του.

Οι προτάσεις και οι πρακτικές μας που μας διαφοροποιούν τόσο από τις δυνάμεις που δηλώνουν «αναγκασμένες» λόγω μνημονίου να προσυπογράψουν και να εφαρμόσουν εξουθενωτικές για τους εργαζόμενους πολιτικές, όσο και από τις δυνάμεις εκείνες που πίσω από την αντιμνημονιακή ρητορική κρύβουν την απόλυτη άρνηση τους απέναντι σε αναγκαίες – ανεξαρτήτως μνημονίου – μεταρρυθμίσεις.

Και η πρωτοτυπία της δικής μας πρότασης εδράζεται ακριβώς στο ρεαλισμό της. Το πρόγραμμα μας δεν είναι εφαρμόσιμο στην μετά θάνατο ζωή, στην Ελλάδα εκτός Ευρωπαϊκής Ένωσης ή στο πλαίσιο μιας μη παγκοσμιοποιημένης οικονομίας. Η πρόταση μας, δεν αφορά αυτούς που ψηφίζουν κάποιο κόμμα για να εκφράσουν την αγανάκτηση τους, επιθυμώντας στην πραγματικότητα να κυβερνήσει κάποιο άλλο. Γιατί αυτή η αριστερά φιλοδοξεί να είναι και κυβερνώσα.
Υπό αυτό το πρίσμα, το αν τελικά είμαστε το «άλλο κόμμα» της αριστεράς μένει να αποδειχθεί, μετά τις εκλογές.

Εκλογές στο σωματείο εργαζομένων δήμου Κερατσινίου-Δραπετσώνας

Εκλογές σήμερα στο ενιαίο πια σωματείο των εργαζομένων στον Δήμο μας.

Και δεν έλειψε η ευχάριστη έκπληξη από το αποτέλεσμα. Ευχάριστη για μένα, αλλά είμαι σίγουρος ότι στο μέλλον θα διαπιστωθεί ότι είναι ευχάριστη και για το σύνολο των εργαζομένων.

Αναδείχτηκε δεύτερη δύναμη στο σωματείο με μόλις 10 ψήφους διαφορά από το πρώτο, το Ενιαίο Ψηφοδέλτιο επικεφαλής του οποίου είναι ο Στέφανος Σαβόπουλος.

Χαρακτηρίζω ευχάριστη έκπληξη το αποτέλεσμα, γιατί το ψηφοδέλτιο προέρχεται κυρίως από τον μικρότερο Δήμο της Δραπετσώνας, όπου η συμμετοχή του σε εργαζόμενους ήταν περίπου το 25% επομένως οι προερχόμενοι από αυτόν συνδικαλιστές ξεκινούσαν με ένα μειονέκτημα.

Όμως η έντονη προσωπικότητα του φίλου μου του Στέφανου, ο επικοινωνιακός χαρακτήρας του, η καθαρός και λογικός πολιτικός του προσδιορισμός, πρόλαβαν να γίνουν γνωστά στον χρόνο που πέρασε από την ενοποίηση και να φέρουν αυτό το αποτέλεσμα.

Δεν γνωρίζω πρόσωπα και πράγματα από τα άλλα ψηφοδέλτια, γνωρίζοντας όμως άριστα τον Σαβόπουλο, άπειρα χρόνια τώρα, είμαι βέβαιος ότι δεν υπήρχε ισάξιος του, και αυτό θα φανεί στην πορεία.

Τα πλήρη αποτελέσματα έχουν ως εξής:

1. ΔΑΣ 158 ψήφοι 4 έδρες
2. Ενιαίο ψηφοδέλτιο 148 ψήφοι 4 έδρες
3. Ενωτική κίνηση 119 ψήφοι 3 έδρες και
4. ΣΕΚΕ 73 ψήφοι 2 έδρες.

Να σημειώσω ότι εκτός από τον Στέφανο Σαβόπουλο, από το ενιαίο ψηφοδέλτιο εκλέχτηκαν και οι καλοί φίλοι επίσης, Ασπασία Αντωνίου, Ηρακλής Πετράκης και Ζωή Σκια-Παπουτσάκη. Δεν έχω μάθει ακόμη ποιοι εκλέγονται από τα άλλα ψηφοδέλτια.

Η ανάδειξη του προέδρου και του προεδρείου υποθέτω θα είναι το θέμα των διαβουλεύσεων τις επόμενες μέρες.

Δεν αναφέρομαι καθόλου σε ιδεολογικές κατευθύνσεις των ψηφοδελτίων, γιατί δεν είναι αυτό το ζητούμενο.

Νομίζω.

Υποταγή, ανατροπή, ή μεταρρυθμίσεις; Η εκδήλωση

"Τετάρτη, 4 Απριλίου 2012. Ξεχωρίζω από τη σημερινή ειδησεογραφία:
• Αυτοκτονία 77χρονου συνταξιούχου στο Σύνταγμα
• Γαλλική ΜΚΟ προσφέρει ανθρωπιστική βοήθεια στο Πέραμα, όπου η ανεργία αγγίζει το 80%
• 2 εκατομμύρια ευρώ διασπάθισε σκανδαλωδώς το συνδικάτο της ΓΕΝΟΠ ΔΕΗ
• 92 ρουσφετολογικές τροπολογίες κατατέθηκαν από βουλευτές πριν κλείσει η Βουλή για τις εκλογές.

Ισχυρίζομαι ότι τα δύο πρώτα δεν θα είχαν συμβεί, εάν δεν υπήρχαν τα δύο δεύτερα."

Έτσι ξεκίνησε την ομιλία του ο Γεράσιμος Γεωργάτος στην χτεσινή εκδήλωση στο Κερατσίνι, για να δώσει λίγο αργότερα τον λόγο στην Μαρία Καραφέρη, η οποία τόνισε ανάμεσα στα άλλα «…στο πρώτο μάθημα του Ποινικού Δικαίου στην Νομική Σχολή οι φοιτητές μαθαίνουν ότι τα εγκλήματα τελούνται είτε με πράξεις είτε με παραλήψεις. Και η αριστερά μετείχε όλα αυτά τα χρόνια στο παιχνίδι με την σιωπή της, την ανοχή της και την εσωστρέφεια της. Δια παραλείψεως...».
Και ενώ περιμέναμε να ακούσουμε τον τρίτο ομιλητή, τον Χρήστο Χωμενίδη, εκείνος προτίμησε να κάνει ερωτήσεις στους άλλους δυο, επί των ομιλιών τους, προκρίνοντας την ιδιότητα του δημιουργού.
Καλό και πρωτότυπο του βγήκε, και το ευχαριστηθήκαμε όλοι.
Γιατί έθεσε μια σειρά από «… καλά το είπατε, αλλά πως θα το κάνετε;…» που σε γενικές γραμμές ικανοποίησε το ακροατήριο, το οποίο παίρνοντας θάρρος έθεσε με την σειρά του μια σειρά από σκληρά ερωτήματα.
Κοινός παρανομαστής, η εμπεδωμένη συνείδηση όλων ότι η λογική άρχισε να επικρατεί στην Αριστερά, την δική μας Αριστερά, και ήρθε ο καιρός να απαντήσει σε δύσκολα πολιτικά ερωτήματα χωρίς την σιγουριά της καταγγελίας, αλλά με τις αβεβαιότητες της εφαρμοσμένης πολιτικής.
Η εκδήλωση κράτησε περίπου 2,5 ώρες ενώ η αίθουσα του πολιτιστικού κέντρου «Μελίνα Μερκούρη» ήταν σχεδόν γεμάτη μέχρι το τέλος της, κάτι σπάνιο για την περιοχή μας που συνήθως σνομπάρει της πολιτικές εκδηλώσεις και ειδικά τις κομματικές.

Υποταγή, ανατροπή, ή μεταρρυθμίσεις; (νεότερη έκδοση με χάρτες)

Αρχίζει η αλλαγή!!!

Με μια μοναδική σε σχεδιασμό επιχείρηση σκούπα, σήμερα το πρωί στις 10.οο ακριβώς, συνελήφθησαν 15 πρώην υπουργοί και υφυπουργοί, ανάμεσα τους και πρόσωπα που πρωταγωνίστησαν στην πολιτική ζωή του τόπου, με την κατηγορία της δωροληψίας και του ξεπλύματος μαύρου χρήματος.

Η επιχείρηση οργανώθηκε από μεικτό επιτελείο νεοδημοκρατών και πασοκικών στελεχών της ασφάλειας και της ΚΥΠ, οι οποίοι δήθεν κατευθύνθηκαν αρχικά προς την Ομόνοια για να θολώσουν τα νερά, είχε δε την έγκριση τόσο του Γιώργου Παπανδρέου όσο και του Κώστα Καραμανλή οι οποίοι ειδοποιήθηκαν, σύμφωνα με πληροφορίες, κυρίως για να μην κυριευθούν από πανικό.

Υψηλά ιστάμενες πηγές του υπηρεσίας δίωξης οικονομικού εγκλήματος άφησαν να διαρρεύσει η πληροφορία ότι βρίσκονται σε στενή επαφή και διαβούλευση με συνεργαζόμενο με την ΔΗΜΑΡ πολιτικό πρόσωπο, ώστε να εκπονηθεί ένα σχέδιο κράτησης των κρατουμένων σε ακατοίκητη βραχονησίδα, μέχρι την διεξαγωγή της δίκης των.

Ο λόγος που κρίνεται απαραίτητη η απομάκρυνσης τους από το κέντρο, είναι ο φόβος απελευθέρωσης και διάχυσης τους στο κέντρο των Αθηνών πέριξ της Ομόνοιας από συνεργάτες τους εκ του βαθέως ΠΑΣΟΚ και της λαϊκής δεξιάς.