Τι να κάνουμε με την Παιδεία --- του Βασίλη Κοντογιαννόπουλου

Μια πρόταση για την Άννα, τη Μαριέττα και την Αρβελέρ

Η Παιδεία αποτελεί το οδυνηρότερο παράδειγμα της αδυναμίας πολιτείας και κοινωνίας να εφαρμόσουν τις επιβαλλόμενες μεταρρυθμίσεις, σε όλους τους τομείς, με συνέπεια τη σημερινή καθολική χρεοκοπία. Με αφορμή τον νόμο για το «νέο» Λύκειο και το «νέο» σύστημα εισαγωγής σε ΑΕΙ και ΤΕΙ αναβιώνουν όλες οι παθογένειες, που ταλανίζουν το εκπαιδευτικό μας σύστημα στα 40 χρόνια της Μεταπολίτευσης.

Τα αίτια

«Το πρόβλημα της παιδείας κατέστη άλυτο στον τόπο μας, γιατί γίνεται και αυτό, όπως όλα τα θέματα, αντικείμενο κομματικών ανταγωνισμών. Γίνεται δηλαδή αντικείμενο δημαγωγίας. Κάθε κυβέρνηση που έρχεται στην εξουσία, εννοεί να κάνει τη δική της εκπαιδευτική μεταρρύθμιση και η εκάστοτε αντιπολίτευση αντιδρά κατά της εκάστοτε μεταρρύθμισης, αναλαμβάνοντας έτσι την υποχρέωση να την ανατρέψει όταν έλθει η ίδια στην εξουσία. Εξαιτίας όλων αυτών δεν κατέστη δυνατή η πάγια εκπαιδευτική πολιτική, που είναι απαραίτητη για την προκοπή του τόπου». Με τη λιτή, όσο και περιεκτική αυτή διατύπωση, ο Κων/νος Καραμανλής συνόψιζε το 1976 τις βασικές αιτίες της χρόνιας υστέρησης του εκπαιδευτικού μας συστήματος.

Η πρώτη μεταρρύθμιση

Η πρώτη και μόνη συναινετική Μεταρρύθμιση της Μεταπολίτευσης Κ. Καραμανλή και Γ. Ράλλη, με τη συναίνεση του Ε. Παπανούτσου, εκτός από τις ιστορικές τομές της καθιέρωσης της δημοτικής, της εννιάχρονης υποχρεωτικής εκπαίδευσης, της διαίρεσης του εξαταξίου Γυμνασίου σε Γυμνάσιο και Λύκειο είχε θέσει δύο σημαντικούς στόχους: πρώτον, την κατάργηση του μονόδρομου της Γενικής Παιδείας και τη στροφή στην Τεχνική – Επαγγελματική εκπαίδευση, με την ίδρυση των Τ.Ε.Λυκείων. Δεύτερον, την αλλαγή του συστήματος εισαγωγής στην τριτοβάθμια εκπαίδευση με την καθιέρωση των Πανελληνίων εξετάσεων στη Β’ και Γ΄ τάξη των Λυκείων, στα τέσσερα μαθήματα των «δεσμών». Με τις διπλές εξετάσεις, η τότε ηγεσία του Υπουργείου Παιδείας πίστευε ότι καταπολεμάτο η ανάγκη προσφυγής στην παραπαιδεία, ενώ μειωνόταν το άγχος των υποψηφίων και ο παράγων τύχης της μιας εξέτασης. Παράλληλα, ο συνυπολογισμός του βαθμού του απολυτηρίου στην τελική βαθμολογία ενίσχυε το ενδιαφέρον των μαθητών για όλα τα μαθήματα του Λυκείου, ώστε να πάψει να λειτουργεί ως προθάλαμος των Α.Ε.Ι.

Η ελληνική πραγματικότητα ακύρωσε τους στόχους της Μεταρρύθμισης, που είχα την ευθύνη εφαρμογής της, ως αρμόδιος Υφυπουργός. Οι διπλές εξετάσεις διπλασίασαν φροντιστήρια και άγχος. Ο συνυπολογισμός του βαθμού του απολυτηρίου καθιέρωσε τη συναλλαγή γονέων και καθηγητών, με συνέπεια την αθρόα «παραγωγή» αριστούχων. Παρόμοια ήταν και η τύχη της στροφής προς την Τεχνική – Επαγγελματική εκπαίδευση. Υπό την πίεση των ιδεοληψιών της Αριστεράς, που θεωρεί ότι η σύνδεση της εκπαίδευσης με την οικονομία και την παραγωγική διαδικασία οδηγεί στην παραγωγή «φτηνού εργατικού δυναμικού για τα ντόπια και ξένα μονοπώλια», ενισχύθηκε το επίπεδο των θεωρητικών μαθημάτων στα Τ.Ε.Λ., σε βάρος των πρακτικών. Αποτέλεσμα, τα «αναβαθμισμένα» Τεχνικά Λύκεια και τα «ανωτατοποιημένα» Τ.Ε.Ι. παράγουν «υποβαθμισμένους» και μη συμβατούς με τις ανάγκες της αγοράς εργασίας, απόφοιτους. Είναι μία από τις αιτίες της διόγκωσης της ανεργίας των νέων και πριν από την κρίση.

Επιστροφή στο παρελθόν

Η σημερινή ηγεσία του Υπουργείου Παιδείας, έπειτα από ένα διαρκές «ράβε-ξήλωνε» 40 χρόνων, επανέρχεται στις ρυθμίσεις του 1976: επιστροφή στα τέσσερα μαθήματα των πανελληνίων εξετάσεων. Επέκταση και στις τρεις τάξεις του Λυκείου εξετάσεων «πανελλήνιου τύπου». Συνυπολογισμός των ενδοσχολικών επιδόσεων. Παράλληλα, η στροφή στην Τεχνική Εκπαίδευση επιδιώκεται με άτολμα μέτρα, όπως η προσθήκη προαιρετικού τέταρτου έτους μαθητείας, χωρίς να αλλάζει ουσιαστικά ο ερμαφρόδιτος χαρακτήρας των ΕΠΑΛ. Ένας ακόμη άστοχος και άσκοπος πειραματισμός, χωρίς κανένα θετικό αντίκρισμα. Μόνες βέβαιες οι αρνητικές επιπτώσεις: πρόκληση αναταραχής στα Λύκεια από τις αλλαγές. Διόγκωση των φροντιστηρίων. Οικονομική αφαίμαξη των οικογενειών. Συναλλαγή για υψηλή βαθμολογία. Κυριαρχία της παπαγαλίας.

Ο κύκλος των χαμένων «μεταρρυθμίσεων»

Συνεχίζεται αδιάπτωτα η παρέλαση των «μεταρρυθμιστών» Υπουργών, που επιμένουν να ανακαλύψουν τον εκπαιδευτικό τροχό που θα φέρει το όνομά τους. Χωρίς να διδάσκονται από τα λάθη προκατόχων τους, τα οποία και επαναλαμβάνουν. Χαρακτηριστικά, υπενθυμίζω ότι τα τέσσερα μαθήματα των πανελληνίων εξετάσεων του 1980 αυξήθηκαν σε 13 επί Αρσένη, για να μειωθούν σε εννέα επί Ευθυμίου, και σε έξι επί Γιαννάκου. Σήμερα, επανερχόμαστε και πάλι στα τέσσερα, με την εξωφρενική μάλιστα δήλωση του αρμόδιου Υπουργού ότι «η μείωση της εξεταστέας ύλης… ενισχύει την κριτική σκέψη»!

Καταλύτης

Το εκπαιδευτικό μας σύστημα πρέπει να αναμορφωθεί εκ βάθρων. Όχι μόνο ως προς το οργανωτικό του σχήμα, στο οποίο έχουν αναλωθεί, ανεπιτυχώς, όλες οι μεταρρυθμιστικές απόπειρες, αλλά, κυρίως, ως προς το περιεχόμενό του. Οι Έλληνες μαθητές φορτώνονται με άχρηστες γνώσεις από ακατάλληλα προγράμματα και βιβλία που δεν επιτρέπουν καμία αυτενέργεια και πρωτοβουλία στους εκπαιδευτικούς. Μνημείο συγκεντρωτισμού και γραφειοκρατικής αντίληψης, οι 120 σελίδες, με τις λεπτομερειακές ρυθμίσεις, του νόμου για τα Λύκεια.

Καταλύτης για μια συνολική μεταρρύθμιση της Παιδείας είναι το σύστημα πρόσβασης από τη δευτεροβάθμια στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. Αυτό επηρεάζει αρνητικά ολόκληρο το οικοδόμημα της εκπαίδευσης. Και προς τα κάτω, τα Λύκεια παραμένουν προθάλαμος των ΑΕΙ. Και προς τα πάνω, τα Πανεπιστήμια υποδέχονται, σε μεγάλο βαθμό, ακατάλληλους σπουδαστές. Οι αλλεπάλληλες αλλαγές του ιδίου, κατά βάση, συστήματος δεν επέφεραν καμία βελτίωση στις χρόνιες στρεβλώσεις της δημόσιας εκπαίδευσης. Κρίσιμο σημείο η γενικευμένη σύγχυση μεταξύ της έννοιας του Διαγωνισμού και της Εξέτασης, διαγνωστικής του επιπέδου γνώσεων.

Στοn Διαγωνισμό στόχος δεν είναι η επίδοση σε σχέση με ένα ορισμένο επίπεδο γνώσεων. Στόχος είναι η καλύτερη επίδοση σε σχέση με αυτή των συνυποψηφίων. Στην απλή εξέταση στόχος είναι η απόδειξη κατοχής του απαιτούμενου επιπέδου γνώσεων. Όσο οι εισαγωγικές εξετάσεις έχουν τον χαρακτήρα διαγωνισμού, (συναγωνισμός περισσότερων υποψηφίων για λιγότερες θέσεις), οι δυσπλασίες της παιδείας (φροντιστήρια, παπαγαλία κ.λπ.) δεν πρόκειται να εκλείψουν. Αντλώ το παράδειγμα από τον αθλητισμό. Στους προκριματικούς αγώνες ο αθλητής αγωνίζεται να φτάσει το επίπεδο του ορίου πρόκρισης. Στους τελικούς αγωνίζεται να ξεπεράσει τους συναθλητές του. Και μπορεί να βγει νικητής με επίδοση κατώτερη των προκριματικών, εάν οι συναθλητές του επιτύχουν χειρότερες επιδόσεις. Γι’ αυτό και η προσφυγή στα αναβολικά αποτελεί κανόνα. Στις εισαγωγικές εξετάσεις το φροντιστήριο είναι το «αναβολικό».

Γι’ αυτό ο χαρακτήρας των εισαγωγικών εξετάσεων πρέπει να αλλάξει. Δεν χρειάζεται να επανεφεύρουμε την πυρίτιδα, το δικό μας, ελληνικό σύστημα. Ας υιοθετήσουμε επιτέλους ένα από τα επιτυχημένα συστήματα ευρωπαϊκών χωρών, προσαρμοσμένο στην ελληνική πραγματικότητα. Σύμφωνα με την εμπειρία μου αυτό συνεπάγεται:

    Αξιόπιστο τίτλο πρόσβασης από το Λύκειο στο Πανεπιστήμιο που να πιστοποιεί την επάρκεια του υποψηφίου για ανώτερες σπουδές.
    Ελεύθερη αλλά και αδιάβλητη επιλογή από κάθε ΑΕΙ και ΤΕΙ εκείνων των υποψηφίων που ανταποκρίνονται στα κριτήρια που το ίδιο έχει θέσει.
    Αναδιάταξη των πανεπιστημιακών σπουδών σε προπτυχιακό, πτυχιακό και μεταπτυχιακό κύκλο. Η αξιολόγηση των σπουδαστών από κύκλο σε κύκλο θα γίνεται μέσα στα πανεπιστημιακά ιδρύματα από τους ίδιους τους πανεπιστημιακούς δασκάλους τους. Παντού «γέφυρες» ώστε ο κάθε σπουδαστής να μπορεί να αλλάζει προσανατολισμό είτε μέσα στο ίδιο πανεπιστημιακό ίδρυμα είτε από πανεπιστήμιο σε πανεπιστήμιο.

Το τρίγωνο της «αμαρτίας»

Τα δύο άλλα σκέλη του «αμαρτωλού» εκπαιδευτικού τριγώνου, Αριστερή Αντιπολίτευση και Συνδικαλιστικές ηγεσίες, συνεχίζουν αμετανόητες τον καταστρεπτικό τους ρόλο στο δράμα της ελληνικής εκπαίδευσης. Χρησιμοποιούν τα υπαρκτά προβλήματα της παιδείας με μοναδικό στόχο την εξυπηρέτηση κομματικών και συντεχνιακών συμφερόντων. Ναρκοθετούν το μέλλον των παιδιών του ελληνικού λαού, που προσφεύγουν στη δημόσια εκπαίδευση, υπέρ της οποίας δήθεν κόπτονται. Πριμοδοτούν την ιδιωτική εκπαίδευση και την παραπαιδεία εναντίον των οποίων, υποτίθεται, μάχονται. Ποιος γονιός σήμερα, εφόσον είχε την οικονομική δυνατότητα, δεν θα επέλεγε για τα παιδιά του ένα ιδιωτικό σχολείο ή ένα ξένο πανεπιστήμιο;

Πεδίο βολής

Λύκεια και Πανεπιστήμια έχουν μετατραπεί σε «πεδία βολής» όπου ασκούνται εκκολαπτόμενα κομματικά στελέχη. Γι’ αυτά το μέλλον δεν είναι ο επαγγελματικός στίβος. Είναι οι κομματικοί μηχανισμοί και ενδεχομένως ο υπουργικός ή και πρωθυπουργικός θώκος. Δεν είναι τυχαίο ότι ηγέτης της Αριστερής Αξιωματικής Αντιπολίτευσης και «εν αναμονή» Πρωθυπουργός είναι ο εκφραστής της γενιάς των καταλήψεων. Το υπενθύμισε ο ίδιος με την ομιλία του στους μαθητές στο ΕΠΑΛ Νέας Ιωνίας. Τους υποκίνησε σε καταλήψεις, προκειμένου να γίνει ο ίδιος Πρωθυπουργός. Είναι η τέχνη που έμαθε σε όλη τη διάρκεια της φοίτησής του.

Ραντεβού στα γουναράδικα

Στην καρδιά της οικονομικής κρίσης, με τις ελληνικές οικογένειες γονατισμένες από τις οικονομικές αφαιμάξεις και την ανεργία, Αριστερή αντιπολίτευση και Συνδικαλιστές, σε διατεταγμένη κομματική αποστολή, κλείνουν σχολεία και πανεπιστήμια. Στέλνουν τους μαθητές στους δρόμους και τα φροντιστήρια. Ετοιμάζονται για την προαναγγελθείσα φθινοπωρινή επίθεση κατά των «θερινών ανακτόρων».

«Χωρίς περίσκεψιν, χωρίς λύπην, χωρίς αιδώ» η ηγεσία της ΟΛΜΕ, με επιστολή της καλεί τους μαθητές σε «ανένδοτο αντιμνημονιακό αγώνα για να πέσει η κυβέρνηση». Πρόκειται για πρωτοφανή και απροκάλυπτη πολιτική ενέργεια, που «απάδει όχι μόνο προς συμπεριφορά εκπαιδευτικού λειτουργού», αλλά αντιβαίνει και αυτή ακόμη του συνδικαλιστή. Με συνθήματα όπως «η ιστορία γράφεται με ανυπακοή» στη γραμμή του «ή αυτοί ή εμείς», αποκαλύπτουν ότι στερούνται το εκπαιδευτικό και δημοκρατικό ήθος για να είναι δάσκαλοι των παιδιών του ελληνικού Λαού. Εάν η δημοκρατική πολιτεία δεν θέλει να καταλήξει όπως η Δημοκρατία της Βαϊμάρης, οφείλει να επέμβει εφαρμόζοντας τη νομιμότητα.

Καταλήψεις

Προβλέποντας ότι η πλειοψηφία των εκπαιδευτικών, παρά τη δεινή θέση στην οποία έχουν περιέλθει, δεν θα στέρξουν να εμπλακούν σε πολιτικούς τυχοδιωκτισμούς, ΣΥΡΙΖΑ και κομματικοί συνδικαλιστές καταφεύγουν στους μαθητές. Τους υποκινούν σε καταλήψεις. Τα σχολεία θα κλείνουν όχι από τους απεργούς καθηγητές, αλλά από τους καταληψίες μαθητές. Έτσι τα ημερομίσθια δεν θα χάνονται, ενώ θα αυξάνονται τα φροντιστήρια και τα ιδιαίτερα.

Στην αγκαλιά των νεοναζί

Οι οδυνηρές συνέπειες της κομματικοποίησης της παιδείας είναι ορατές. Αποσύνθεση της εκπαιδευτικής διαδικασίας και της σχολικής ζωής. Αποστείρωση της εκπαίδευσης από αρχές και αξίες. Αναίρεση της συνταγματικής επιταγής για διαμόρφωση ελεύθερων, υπεύθυνων και δημοκρατικών πολιτών. Η εφιαλτική άνοδος της επιρροής του νεοναζιστικού μορφώματος στον χώρο της νεολαίας (έχει υπερβεί την επιρροή της Ν.Δ.) είναι το επίτευγμα κομμάτων και συνδικάτων. Προηγήθηκε ο οπαδικός χουλιγκανισμός των ποδοσφαιρικών γηπέδων, αλλά και ο πολιτικός χουλιγκανισμός της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς. Με την ανοχή ή και τη σύμπραξη της κοινοβουλευτικής Αριστεράς. Αλλά και τη συνενοχή μερίδας πανεπιστημιακών που, όπως επί χούντας συμβιβάστηκαν με τη βία των δικτατόρων, σήμερα έχουν συμβιβαστεί με την ανομία, την ασυδοσία, την πολιτική αλητεία με την οποία και συναλλάσσονται. «Δεν ανέχομαι τη βία. Απλώς δίνω ανοχή στις μειοψηφίες», - της βίας προσθέτω, - δήλωσε ανερυθρίαστα ο πρύτανης του Πανεπιστημίου Αθηνών.

Τελευταία ευκαιρία
Η κρίση είναι η τελευταία ευκαιρία προκειμένου η Ελλάδα να γίνει «κανονική» χώρα. Μια χώρα όπου ισχύουν οι στοιχειώδεις κανόνες κοινωνικής συμβίωσης. Θεσμοί που λειτουργούν και νόμοι που ισχύουν έναντι πάντων. Η κρίση δεν αντιμετωπίζεται με λύσεις συμβατικές. Απαιτούνται υπερβάσεις. Η Συγκυβέρνηση, αποτελούμενη, με ελάχιστες εξαιρέσεις, από τα υπολείμματα των δύο πάλαι-ποτέ κομμάτων εξουσίας πασχίζει. Είναι γεγονός. Καταφέρνει όμως πολύ λίγα και πολύ αργά. Ακόμη κι αν επιτύχει τους δημοσιονομικούς στόχους, που είναι το έλασσον, αδυνατεί να επιτύχει τις βαθιές μεταρρυθμίσεις, που είναι το μείζον. Είναι χαρακτηριστική η περίπτωση της Παιδείας. Ο σημερινός Υπουργός, αφού συμβιβάστηκε με τις πανεπιστημιακές συντεχνίες, ψαλίδισε το νόμο Διαμαντοπούλου, που είχε ψηφισθεί από 250 βουλευτές. Επέτρεψε στους Πελεγρίνηδες να μεθοδεύουν την ακύρωσή του. Με τον νόμο για τα Λύκεια κάνει άλλη μια τρύπα στο εκπαιδευτικό τέλμα.

Η χώρα χρειάζεται κυβέρνηση Εθνικής Ανασυγκρότησης. Κυβέρνηση ολιγομελή, αποτελούμενη από προσωπικότητες με κύρος, ήθος, εμπειρία και διάθεση προσφοράς. Μείγμα άφθαρτων και πεπειραμένων πολιτικών με διακεκριμένες προσωπικότητες του επιστημονικού, πνευματικού και επιχειρηματικού κόσμου. Μόνο μια κυβέρνηση του ευρωπαϊκού κοινοβουλευτικού τόξου, υπεράνω και πέρα από κόμματα μπορεί, απερίσπαστη από κομματικές σκοπιμότητες, να ανορθώσει και να ανασυγκροτήσει το κράτος. Κύριο εμπόδιο για την υπερβατική λύση είναι οι εκτός τόπου και χρόνου φιλοδοξίες και η δίψα για την εξουσία ανεπαρκών πολιτικών.

Γνωρίζοντας πρόσωπα και πράγματα, τη μεταρρύθμιση της παιδείας θα την εμπιστευόμουνα σε τρεις γυναίκες. Την Άννα Διαμαντοπούλου και τη Μαριέτα Γιαννάκου, που έχουν αποδείξει ότι διαθέτουν τα κότσια να συγκρουσθούν με τις κομματικές και συνδικαλιστικές συντεχνίες. Με το διεθνές κύρος και εμπειρία μιας Ελένης Αρβελέρ, μπορούν να κινητοποιήσουν το υγιές πανεπιστημιακό και εκπαιδευτικό προσωπικό, εσωτερικού και εξωτερικού σε μια προσπάθεια αναγέννησης της ελληνικής παιδείας.

*Ο Βασίλης Κοντογιαννόπουλος είναι πρώην υπουργός Παιδείας.
από το http://www.protagon.gr

Αυτοδιοικητικό, μεταρρυθμιστικό κίνημα δημιουργεί η «Πρωτοβουλία των Πέντε» δημάρχων

Αυτοδιοικητικό, μεταρρυθμιστικό κίνημα δημιουργεί η «Πρωτοβουλία των Πέντε» που συναντήθηκε σήμερα στο δημαρχιακό Μέγαρο του δήμου Αθηναίων. Ο δήμαρχος Αθηναίων Γιώργος Καμίνης, ο δήμαρχος Θεσσαλονίκης Γιάννης Μπουτάρης, ο δήμαρχος Πατρέων Γιάννης Δημαράς, ο δήμαρχος Βόλου Πάνος Σκοτινιώτης και ο δήμαρχος Ιωαννιτών Φίλιππος Φίλιος συναντήθηκαν σήμερα για περισσότερο από δύο ώρες και κατέληξαν στη δημιουργία κίνησης στο χώρο της Τοπικής Αυτοδιοίκησης.

Με πολιτική αφετηρία τον κεντρο-αριστερό χώρο και προσδοκία προσέλκυσης ανεξάρτητων πολιτικών φωνών, η «Πρωτοβουλία των Πέντε» επιδιώκει να αρθρώσει πολιτικό λόγο στην τοπική διακυβέρνηση με κύρια αιτήματα την αλλαγή στη νοοτροπία τρόπου διοίκησης, τη διαφάνεια, την εξοικονόμηση πόρων.

Η «Πρωτοβουλία των Πέντε» θέτει ως προτεραιότητες τη μεταρρύθμιση στην Τοπική Αυτοδιοίκηση με στόχο τη διοικητική και οικονομική αυτοτέλεια, την ενίσχυση της ανάπτυξης και τη δημιουργία νέων θέσεων εργασίας, την Κοινωνική Πολιτική, τη βελτίωση της ποιότητας της προσφοράς υπηρεσιών προς τον πολίτη και την ενθάρρυνση της συμμετοχής του δημότη στις τοπικές αποφάσεις και δραστηριότητες.

Με βάση αυτές τις προτεραιότητες διοργανώνονται πέντε ημερίδες στις έδρες των αντίστοιχων δήμων. Η πρώτη θα διεξαχθεί στο Βόλο στις 30 Οκτωβρίου με θέμα την Κοινωνική Πολιτική.

Νωρίτερα, σήμερα, ο δήμαρχος Αθηναίων συναντήθηκε με τον Κώστα Σημίτη στο γραφείο του πρώην πρωθυπουργού στη Βουλή. Κατά τη συνάντηση, που έγινε στο πλαίσιο των τακτικών επαφών των δύο ανδρών, συζητήθηκαν θέματα της Αθήνας.

Αλλιώτικη Πόλη: Εκδήλωση-προβολή ταινίας

Για μία αποτελεσματικότερη αυτοδιοίκηση ---της Μαρίας Ηλιοπούλου

Η οικονομική κρίση στην Ελλάδα, εκτός των άλλων, ανέδειξε και τα μεγάλα προβλήματα της Τοπικής Αυτοδιοίκησης. Την αυθαίρετη διόγκωση των δομών της, τη γραφειοκρατία, τη συγκρότησή της με βάση τα πελατειακά κριτήρια αλλά και την έλλειψη σεβασμού στον πολίτη και τα προβλήματά του. 
Δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία ότι η μείωση των ΚΑΠ αποδυναμώνει και εντείνει τη δυσλειτουργία της Τ.Α. Αυτό όμως δεν μπορεί να αποτελεί δικαιολογία για όλες τις παθογένειές της. Δεν φταίνε για όλα οι περιορισμένοι πόροι. Την εποχή της αφθονίας και της πλαστής ευμάρειας ήταν που διογκώθηκαν και τα ελλείμματα και η αναποτελεσματικότητα. Ζωντανό παράδειγμα μπροστά μας ότι υπάρχει, ακόμα και εν μέσω κρίσης, δυνατότητα για ορθολογικότερη και αποτελεσματικότερη λειτουργία της Τ.Α αποτελεί ο δήμαρχος Αθηναίων Γ. Καμίνης όπου με 60% λιγότερες εισροές πόρων κατορθώνει να κρατά το δήμο σε εύρυθμη λειτουργία συγκριτικά με το παρελθόν, αλλά και να μειώνει ταυτόχρονα τα τεράστια χρέη προηγούμενων χρήσεων. Εύλογα λοιπόν αναρωτιέται κανείς, πώς θα μπορούσε η Τ.Α. στις σημερινές συνθήκες να εκσυγχρονιστεί έτσι ώστε να είναι αποτελεσματική και αποδοτική και κυρίως χρήσιμη για τους πιο αδύναμους, γιατί αυτοί έχουν σήμερα περισσότερο την ανάγκη της. 
Παρά τις αντιστάσεις σε οποιαδήποτε αλλαγή που οι άκριτα αντιπολιτευόμενοι σπεύδουν να την χαρακτηρίζουν «νεοφιλελεύθερη», πρώτο και βασικό εγχείρημα είναι η αξιολόγηση των δομών και των νομικών προσώπων των δήμων. Η κατάρτιση νέων οργανογραμμάτων, με τη συγχώνευση υπηρεσιών περιορισμένων δραστηριοτήτων και τη μετακίνηση του πλεονάζοντος προσωπικού σε κενές θέσεις υπηρεσιών όπου κρίνεται αναγκαία η διατήρησή τους, είναι από τα ελάχιστα προαπαιτούμενα για τη βελτίωση της σχέσης υλικών και ανθρώπινων πόρων με την αποδοτικότητα. Δεν πρόκειται απλά για τεχνοκρατικό μέτρο, αλλά βαθύτατα πολιτικό, ιδίως σε μια χώρα σαν την Ελλάδα όπου ο ορθολογισμός και η αποτελεσματικότητα δεν είναι από τα κύρια χαρακτηριστικά «της φυλής». 
Δεύτερο και σημαντικό βήμα, είναι ο περιορισμός της γραφειοκρατίας. Εδώ είναι αναγκαία η πλήρης αυτοματοποίηση των υπηρεσιών και οι σαφείς θεσμικοί και νομικοί κανόνες ώστε να εξασφαλίζεται το απρόσωπο της εξυπηρέτησης και να αποτρέπεται η προσφυγή «στον δικό μας άνθρωπο για να κάνουμε τη δουλειά μας». Μια λειτουργία δηλαδή ανεξάρτητη από υπηρεσιακούς ή πολιτικούς παράγοντες, εν ολίγοις αντιπελατειακή. Εδώ υπεισέρχεται υποστηρικτικά η καθολική μηχανογράφηση των υπηρεσιών και η online εξυπηρέτηση των δημοτών. 
Καθοριστικό όμως ρόλο σε οποιαδήποτε βελτιωτική διαδικασία έχει εν τέλει το έμψυχο δυναμικό. Διαρκής επιμόρφωση λοιπόν του ανθρώπινου δυναμικού των δήμων όχι μόνο στις νέες τεχνολογίες και τις νέες μεθόδους διοίκησης, αλλά και σε μια προσπάθεια αλλαγής νοοτροπίας των εργαζομένων που συχνά αρνούνται να μεταβάλουν κατ` ελάχιστο τη μέθοδο και το ρυθμό εργασίας τους σε μια εποχή που αλλάζει ραγδαία. Και υπάρχουν τέτοιοι επιμορφωτικοί θεσμοί, χωρίς αναγκαστικά να επιβαρύνεται ο προϋπολογισμός των δήμων. Επί παραδείγματι, το Εθνικό Κέντρο Δημόσιας Διοίκησης και Αυτοδιοίκησης. Είναι διατεθειμένοι οι εργαζόμενοι να θυσιάσουν ένα μέρος από τον ελεύθερο χρόνο τους για το συλλογικό αλλά και το προσωπικό όφελος; Τα εκλεγμένα συλλογικά τους όργανα και οι εκλεγμένες διοικήσεις των δήμων έχουν εδώ πρωτεύοντα ρόλο να διαδραματίσουν ώστε να τους πείσουν για κάτι τέτοιο, αν βεβαίως και οι ίδιοι έχουν αντιληφθεί τις απαιτήσεις των καιρών και μπορούν να σταθούν στο ύψος των περιστάσεων. Γι` αυτό έχει ιδιαίτερη σημασία η επιλογή προσώπων και παρατάξεων στις αυτοδιοικητικές εκλογές. Να απεμπλακούμε από «το όλοι ίδιοι είναι» που αφήνει τα πράγματα όπως είναι. Κάποιοι δεν είναι ίδιοι και θέλουν να προσπαθήσουν. 
Η οικονομική κρίση εκτός από δεινά δημιουργεί και ευκαιρίες. Αρκεί να υπάρχει η πολιτική βούληση να σταματήσουμε να γκρινιάζουμε γι` αυτά που χάσαμε, γιατί τίποτα δεν θα ξαναγίνει όπως πριν, και να δημιουργήσουμε όλοι μαζί το καινούργιο, προς όφελος των πολιτών και των εργαζομένων.

από το http://stagona4u.gr/

Έτσι να εκλέγουμε δημάρχους ---του Σπύρου Δανέλλη

Από τα χρόνια της ευμάρειας του φτηνού δανεικού χρήματος - που θεωρούσαμε μάλλον και αγύριστο - λίγοι διαφωνούσαν πως ο μεγάλος ασθενής είναι η δημόσια διοίκηση. Μια δημόσια διοίκηση που κοστίζει πανάκριβα, είναι ανορθολογικά δομημένη, κάνει δύσκολη τη ζωή του πολίτη, είναι αντιπαραγωγική και αδυνατεί να παρακολουθήσει τις εξελίξεις και τις απαιτήσεις των καιρών. Πολύ δε πριν τη χρεοκοπία και τα μνημόνια με τις απαιτήσεις τους, κάθε φωνή λογικής και προόδου συνηγορούσε πως η πρώτη μεγάλη μεταρρύθμιση που οφείλουμε στους εαυτούς μας, τη χώρα και το μέλλον ήταν η διοικητική.

Μια γενναία και ουσιαστική μεταρρύθμιση ξεκινά από την αναγκαιότητα μετεξέλιξης του κράτους σε ένα σφικτό και αποτελεσματικό σύστημα. Ό,τι σχετίζεται με τις πολιτικές και τις υπηρεσίες που αφορούν στην καθημερινότητα του πολίτη και στην τοπική ανάπτυξη πρέπει να περάσει στην αυτοδιοίκηση. Μια αυτοδιοίκηση όμως με δομές και λειτουργίες που δεν αντιγράφουν το κεντρικό γραφειοκρατικό κράτος. Οι δύο φιλόδοξες μεταρρυθμιστικές τομές που άλλαξαν τον χάρτη της πρωτοβάθμιας αυτοδιοίκησης, τα σχέδια «Καποδίστριας» και «Καλλικράτης» από τους τολμηρούς μεταρρυθμιστές Αλέκο Παπαδόπουλο και Γιάννη Ραγκούση συνάντησαν τεράστιες αντιστάσεις από τις ποικιλώνυμες δυνάμεις της συντήρησης και της αδράνειας.

Έμειναν όμως ημιτελείς γιατί δεν ακολουθήθηκαν από την αναγκαία ριζική αλλαγή του δημοσιοϋπαλληλικού κώδικα, καθώς και τη δημιουργία όρων και προϋποθέσεων αποδέσμευσης της αυτοδιοίκησης από τους γνωστούς μηχανισμούς επιρροής, που δεν επιτρέπουν στις υγιείς δυνάμεις της κοινωνίας των πολιτών να ενεργοποιηθούν σε έναν αγώνα που φαίνεται ότι διεξάγεται με σημαδεμένη τράπουλα.

Για τον νεαρό θεσμό της αιρετής περιφέρειας, βασικό πρόβλημα αποτελεί η υιοθέτηση του μοντέλου λειτουργίας και αντίληψης πολιτικού σχεδιασμού των παλιών Νομαρχιών, που παράλληλα με τον κρατικό συγκεντρωτισμό, τις καθιστούν άνευρες και αναποτελεσματικές στη διεκδίκηση του ρόλου μιας ολοκληρωμένης αναπτυξιακής ενότητας κατά τα ευρωπαϊκά πρότυπα.

Βέβαια, καθοριστικής σημασίας όρος για να ανταποκριθεί η αυτοδιοίκηση και των δύο βαθμών στις ολοένα και αυξανόμενες ανάγκες και απαιτήσεις των δημοτών για παροχή υψηλής ποιότητας υπηρεσιών σε τομείς της καθημερινότητας, όπως και για να σχεδιάζει και να υλοποιεί έργα, είναι η ριζική διαφοροποίηση των οικονομικών της. Η οικονομική καχεξία που την υποχρεώνει στη διαχείριση μιας αδιέξοδης μιζέριας, που την απαξιώνει και παράλληλα υποβαθμίζει την ποιότητα ζωής των δημοτών, αντιμετωπίζεται μονάχα από μια τολμηρή φορολογική μεταρρύθμιση που, όπως συμβαίνει στη λοιπή Ευρώπη, θα καταστήσει τους ΟΤΑ αποδέκτες μέρους της άμεσης φορολογίας των πολιτών. Αυτό θα τους καθιστούσε πραγματικά αυτοτελείς και αυτοδύναμους οικονομικά, αλλά θα λειτουργούσε θεαματικά και θα προωθούσε αποφασιστικά και τα θέματα της διαφάνειας και ελέγχου εκ μέρους των φορολογουμένων, της διαχείρισης των δημοσίων οικονομικών.

Παρά το ότι στις σημερινές συνθήκες της αγωνιώδους προσπάθειας δημοσιονομικής εξυγίανσης και επίτευξης των ασφυχτικών οικονομικών στόχων, κάτι τέτοιο δεν φαίνεται εφικτό, πιστεύω ότι θα βοηθούσε σημαντικά στην προσπάθεια σταθεροποίησης και ανασύνταξης της χώρας.

Όμως αυτό που φαίνεται απολύτως ρεαλιστικό είναι η δημιουργία προϋποθέσεων για την αποδέσμευση των αυτοδιοικητικών αρχών από το σφιχταγκάλιασμα των κομματικών μηχανισμών και την απελευθέρωση των τοπικών κοινωνιών από τη δουλεία εξαρτήσεων σογιών, συντεχνιών και λοιπών ομάδων επιρροής.

Η δυνατότητα των πολιτών να εκλέγουν τον Δήμαρχο της επιλογής τους και χωριστά τους άριστους από το σύνολο των υποψηφίων Δημοτικών Συμβούλων, θα είναι λυτρωτική για τους πολίτες και θα αναβαθμίσει θεαματικά την ποιότητα των δημοτικών συμβουλίων. Βέβαια επαφίεται στην ωριμότητα των πολιτών η εκλογή των άριστων και όχι των μιντιακά προβεβλημένων. Θα υποχρεώσει τους Δημάρχους σε πιο δημοκρατική, συλλογική και διάφανη λειτουργία. Θα περιοριστούν φαινόμενα αλαζονείας, αυταρχισμού αλλά και διαφθοράς, καθώς επίσης θα γίνει ένα μεγάλο βήμα χειραφέτησης της αυτοδιοίκησης και άσκησης γοητείας προς την κοινωνία των πολιτών. Εξάλλου όλοι διαπιστώνουμε τις στρεβλώσεις του δημαρχοκεντρικού σημερινού συστήματος.

Όσο για το επιχείρημα περί αδυναμίας λειτουργίας μιας δημοτικής αρχής που δεν θα ελέγχει απολύτως ο Δήμαρχος, θεωρώ ότι γρήγορα θα αποκτηθεί η κουλτούρα της συνεργασίας με γνώμονα το κοινό καλό - που δεν έχει, βεβαίως, κομματικό χρώμα.

Η κυβέρνηση, έστω και την ανάγκη φιλοτιμία ποιούμενη, πρέπει να τολμήσει αυτή τη μεγάλη τομή που αποτελεί σημαντική ψηφίδα στο παζλ της μεγαλύτερης από τις μεταρρυθμίσεις που έχει ανάγκη ο τόπος.

* Ο Σπύρος Δανέλλης είναι μέλος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου - Βρυξέλλες 2013
από το http://www.protagon.gr/

**επίσης ο Σπύρος Δανέλλης ως άνθρωπος με υψηλή αισθητική είναι παντρεμένος με δραπετσωνίτισα.

θρησκειο-παραλογικά...

«Πηγαίνετε σε καμία εκκλησία την Κυριακή να κάνετε κανένα σταυρό»,

συνέστησε ο βουλευτής Αργύρης Ντινόπουλος στον εκπρόσωπο τύπου της ΔΗΜΑΡ Ανδρέα Παπαδόπουλο με αφορμή συζήτηση για την αντικατάσταση του μαθήματος θρησκευτικής κατήχησης με μάθημα θρησκειολογίας.

Είναι καλό να ακούς και τον τελευταίο πολιτικό δημαγωγό τι λέει, τα συμπεράσματα πάντα είναι χρήσιμα.

Ο ανόητος εξυπνακισμός του Ντινόπουλου όμως δεν είναι σίγουρα αποδοτικός. Γιατί αν πας στην εκκλησία και κάνεις ένα σταυρό, δεν είναι εξασφαλισμένο ότι θα βγεις και θα είσαι υπέρ της διατήρησης του μαθήματος. Για να μεταστραφείς πρέπει να συμβούν άλλα πράγματα. Να σου την πέσουν από κοντά άνθρωποι του εκκλησιαστικού κατεστημένου, να σου εξηγήσουν τι οφέλη θα έχεις στην πολιτική σου σταδιοδρομία αν υποστηρίξεις την δική τους επιθυμία, τέτοια. Τα οποία δεν τα δήλωσε ευθαρσώς ο Ντινόπουλος, ίσως και σε μια λογική, μη μάθουν όλοι τα κόλπα.

Έχουν ένα πολύ χαρακτηριστικό επιχείρημα οι οπαδοί της διατήρησης του μαθήματος ως έχει. Συνδέουν την ιστορία της νεώτερης Ελλάδας με την Ορθοδοξία, τον καθοριστικό ρόλο της στην διαμόρφωση της σημερινής εικόνας της πατρίδας μας.

Σωστό.

Χωρίς να μπαίνω καθόλου σε μια συζήτηση θετικών και αρνητικών ενεργειών και δράσεων της εκκλησίας έναντι της Ελλάδας, θέλω να παρατηρήσω ότι αυτό ακριβώς το επιχείρημα, ενισχύει την άποψη της θρησκειολογίας ή και της διδασκαλίας του ιστορικού ρόλου της Ορθοδοξίας στον ελλαδικό γεωγραφικό χώρο και όχι της κατήχησης.

Πέρα απ’ αυτό, για τους αγανακτισμένους ντινόπουλους να πω ακόμη το εξής.

Ένας μορφωμένος νέος ακόμη και με ένα απολυτήριο Λυκείου έχει προφανώς, όλοι το ξέρουμε και το ζούμε, περισσότερες πιθανότητες επαγγελματικής αποκατάστασης, να ζήσει την ζωή του υπό καλύτερες συνθήκες από έναν αμόρφωτο νέο που παρέμεινε με ένα απολυτήριο δημοτικού.

Όμως, αυτός ο μορφωμένος νέος και μόνον επειδή τέλειωσε το λύκειο, σε καμιά περίπτωση δεν μπορεί να χαρακτηριστεί πιο ηθικός, πιο ενάρετος, πιο ανθρωπιστής ή φιλάνθρωπος από τον αμόρφωτο νέο, αν και έχει στην «φαρέτρα» του μερικές εκατοντάδες ώρες διδασκαλίας στο μάθημα των θρησκευτικών. Το μάθημα των θρησκευτικών δεν εξασφαλίζει την απόδοση στην κοινωνία ηθικότερων ανθρώπων, συγκρινόμενοι με αυτούς που δεν έλαβαν την μάθηση.

Υπάρχουν λοιπόν μαθήματα, που οδηγούν ένα παιδί σε συμπεριφορές και γνώσεις ενταγμένες στο κοινωνικό του περιβάλλον που το βοηθούν στην επιβίωση μέσα στην κοινωνία έχοντας χαρακτηριστική απόσταση από το άλλο παιδί που δεν τις έλαβε, και υπάρχουν μαθήματα όπως τα θρησκευτικά που κανένα ρόλο δεν παίζουν ούτε καν της ηθικής εναρμόνισης με το περιβάλλον.

Τι εξυπηρετούν επομένως;

Αποκλειστικά και μόνο την διατήρηση όχι της θρησκευτικής πίστης, αλλά της εξουσίας της εκκλησίας πάνω στην πολιτεία. Και οι εξουσίες είναι ανθρώπινα κατασκευάσματα. Δεν εξυπηρετούν κανέναν θεό, αλλά μόνον τους αντιπροσώπους του. Και οι αντιπρόσωποι για να συντηρήσουν την εξουσία τους, έχουν απόλυτη ανάγκη ενός ευρέος φάσματος ντινόπουλων να μεταβιβάζουν με το αζημίωτο (ψήφους, μισθούς) την υποδόρια αναγκαιότητα υποταγής στις προσταγές τους, εφευρίσκοντας ανόητα επιχειρήματα γιατί τα αληθινά εκθέτουν.

Εξαφάνιση 502 παιδιών Αλβανών Ρομά από κρατικό ίδρυμα!!!

Μόλις χτες έμαθα το περιεχόμενο της ερώτησης που κατέθεσε στη Βουλή από τον Ιούλιο η βουλευτίνα Β’ Πειραιά της ΔΗΜΑΡ Μαρία Γιαννακάκη, και έχω πάθει σοκ.

Διαβάστε την προσεκτικά και διαβάστε και το σημερινό ρεπορτάζ από το http://www.newsit.gr

ΕΡΩΤΗΣΗ ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ κ.κ. ΥΠΟΥΡΓΟΥΣ

ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ, ΔΙΑΦΑΝΕΙΑΣ & ΑΝΘΡΩΠΙΝΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ
ΕΞΩΤΕΡΙΚΩΝ

 Θέμα: «Ατιμωρησία για εξαφάνιση 502 παιδιών Αλβανών Ρομά από κρατικό ίδρυμα»



Την 1 Ιουνίου 2012, η Επιτροπή του ΟΗΕ κατά των Βασανιστηρίων (CAT) στις Καταληκτικές Παρατηρήσεις για την Ελλάδα ανέφερε μεταξύ άλλων:

 «Υπόθεση Αγίας Βαρβάρας. 27. Η Επιτροπή επαναλαμβάνει την προηγούμενη ανησυχία της η οποία αφορά την περίπτωση των 502 από τα 661 Αλβανών Ρομά παιδιών του δρόμου, τα οποία σύμφωνα με πληροφορίες εξαφανίστηκαν, αφού τοποθετήθηκαν την περίοδο 1998-2002 στο ελληνικό ίδρυμα για παιδιά Αγία Βαρβάρα και ιδιαίτερα ανησυχεί για το γεγονός ότι αυτές οι περιπτώσεις δεν διερευνήθηκαν από τις αρχές του κράτους –μέλους (άρθρα 2 και 12). Η Επιτροπή ζητάει επειγόντως από το κράτος μέλος να συνεργαστεί με τις αλβανικές αρχές με στόχο να δημιουργηθεί άμεσα ένας αποτελεσματικός μηχανισμός για να διερευνηθούν αυτές οι περιπτώσεις, έτσι ώστε να βρεθούν τα αγνοούμενα παιδιά, σε συνεργασία με τους Συνηγόρους του Πολίτη των δύο κρατών και με σχετικές οργανώσεις της κοινωνίας των πολιτών, καθώς και να καταλογισθούν οι πειθαρχικές και ποινικές ευθύνες των εμπλεκομένων, πριν η πάροδος του χρόνου δημιουργήσει δυσκολίες στην εξακρίβωση των γεγονότων. Η Επιτροπή συστήνει επίσης στο κράτος μέλος να υιοθετήσει μια ολοκληρωμένη πολιτική για να καταπολεμήσει τις παραβιάσεις των δικαιωμάτων των παιδιών του δρόμου, ώστε να προλάβει επανάληψη (τέτοιων περιστατικών) στο μέλλον.»

 Την ίδια ημέρα, στις Καταληκτικές Παρατηρήσεις της για την Αλβανία, η Επιτροπή ανέφερε μεταξύ άλλων:

 «Αγνοούμενα παιδιά Ρομά. 24. Η Επιτροπή ανησυχεί για την πληροφορία πως 502 από τα 661 Αλβανά Ρομά παιδιά του δρόμου σύμφωνα με πληροφορίες εξαφανίστηκαν, αφού τοποθετήθηκαν την περίοδο 1998-2002 στο ίδρυμα για παιδιά Αγία Βαρβάρα στην Ελλάδα. Η Επιτροπή ιδιαίτερα ανησυχεί για την απουσία αποτελεσματικών προσπαθειών από τις αρχές του κράτους μέλους να ζητήσει άμεση διερεύνηση των περιπτώσεων αυτών φερόμενης εξαφάνισης παιδιών Ρομά από τις αρμόδιες αρχές της Ελλάδας (άρθρα 2, 11, 12 και 14). Η Επιτροπή ζητάει επειγόντως από το κράτος μέλος να συνεργαστεί αμέσως με τις ελληνικές αρχές με στόχο να δημιουργηθεί άμεσα ένας αποτελεσματικός μηχανισμός για να διερευνηθούν αυτές οι περιπτώσεις, έτσι ώστε να βρεθούν τα αγνοούμενα παιδιά, σε συνεργασία με τους Συνηγόρους του Πολίτη των δύο κρατών και με σχετικές οργανώσεις της κοινωνίας των πολιτών, καθώς και να καταλογισθούν οι πειθαρχικές και ποινικές ευθύνες των εμπλεκομένων, πριν οι κατηγορίες παραγραφούν.»


Κατά τις συνεδριάσεις της Επιτροπής που προηγήθηκαν, στις 10 Μαΐου 2012, η ελληνική αντιπροσωπεία με επικεφαλής το Γενικό Γραμματέα του Υπουργείου Δικαιοσύνης και συμμετοχή στελεχών του Υπουργείου Εξωτερικών δήλωσε για το θέμα αυτό:

 «Τον Απρίλιο 2004, δημοσιεύθηκε έκθεση για την εξαφάνιση περίπου 500 παιδιών Ρομά αλβανικής καταγωγής που είχαν τοποθετηθεί στο ίδρυμα «Αγία Βαρβάρα» και το 2007 όλα τα έγγραφα και πληροφορίες για την υπόθεση προωθήθηκαν στις δημόσιες αρχές για τις ενέργειές τους. Όμως, πρέπει να αναγνωρισθεί ότι έκτοτε δεν έγινε καμιά ενέργεια.»




Ερωτώνται οι αρμόδιοι Υπουργοί



Σε ποιες ενέργειες προέβησαν μετά τη συνεδρίαση της Επιτροπής του ΟΗΕ το Μάιο 2012 κατά την οποία παραδέχθηκαν επίσημα την αδράνεια των αρχών σχετικά με την εξαφάνιση από κρατικό ίδρυμα 502 παιδιών Ρομά από την Αλβανία ώστε, σε συνεργασία με τις αλβανικές αρχές, να υλοποιηθούν οι συστάσεις της Επιτροπής του ΟΗΕ με σκοπό να βρεθούν τα αγνοούμενα παιδιά και να καταλογισθούν οι πειθαρχικές και ποινικές ευθύνες των εμπλεκομένων;





Η ΕΡΩΤΩΣΑ ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ

Μαρία Γιαννακάκη
 

Εδώ το ρεπορταζ του  http://www.newsit.gr

Δεν είναι βόας, δεν είναι κροταλίας….

Είμαστε η γενιά των κασκαντέρ (η γενιά των 50 και πάνω).

Από την παιδική ή την εφηβική ανέχεια, στην καλοπέραση –έστω με δανεικά, όχι δικά μας, των αρχόντων μας- και ξανά στην ανέχεια.

Η ζωή μας κάνει σέρφιγκ σε τσουνάμι.

Έχουμε όμως σταθερές. Τον πολιτιστικό μας δείκτη.

Πίσω από την ταμπέλα η πραγματικότητα, πάνω στην ταμπέλα το όνειρο. Δεν γουστάρουμε να συμβαδίσουν, δεν γουστάρουμε το ένα να είναι συνέχεια του άλλου.

Ελεύθερη παραλία λοιπόν.

Ελεύθερο σέρφιγκ στο λιμάνι κι άσε τους καπετάνιους να καρδιοχτυπούν.

Ελεύθερο κάμπιγκ. Πάρτε το σκηνάκι σας –όχι τροχόσπιτο παρακαλώ- και χαρείτε τον έρωτα βλέποντας τα κρουαζιερόπλοια και τα επιβατηγά και τα εμπορικά και τα πετρελαιοφόρα και τα κονεξάδικα και τα ρυμουλκά και τα πιλοτικά.

Πάρτε βαθιές ανάσες το ξημέρωμα, την ώρα που περνά το ψεκαστικό του δήμου κι όλα θα αλλάξουν. Κι αν δεν το προλάβετε, καμιά ανησυχία. Η δημοτική αρχή, σε συνεργασία με την ΜΚΟ «Ψεκασμοί κατ’ οίκον» είναι έτοιμη με ένα τηλεφώνημα να έρθει στο χώρο σας. Δωρεάν.