Επιστολή διαμαρτυρίας του Θωμά Σίδερη προς την δημοτική αρχή

Από τον εξαίρετο συμπολίτη και φίλο Θωμά Σίδερη, λάβαμε την πιο κάτω επιστολή διαμαρτυρίας του προς τον δήμαρχο με κοινοποίηση στο δημοτικό συμβούλιο.
Μέσα από το δεδομένο εργασιακό και αξιακό μπάχαλο που επικρατεί, προβάλλει έντονα το πολιτικό πρόβλημα στο δήμο μας που ανάμεσα στα τόσα, περιλαμβάνει και τους διωγμούς εργαζομένων, σπατάλη οικονομικών και ανθρώπινων πόρων, ανικανότητα καλυμμένη από αυταρχισμό.
Διαβάστε την. 

Προς:                    Δήμαρχο Κερατσινίου Δραπετσώνας

Κοινοποίηση:        α. Προεδρείο και Μέλη Δημοτικού Συμβουλίου

                             δήμου Κερατσινίου Δραπετσώνας

β. Πρόεδρο και Μέλη Συλλόγου Εργαζομένων δήμου Κερατσινίου Δραπετσώνας

                             γ. Πρόεδρο και Μέλη Δ.Σ. ΔΗΚΕΠΑ

                             δ. Επικεφαλείς δημοτικών παρατάξεων

Κερατσίνι, 17-11-2013

          Αξιότιμε κύριε Δήμαρχε,

          Με την παρούσα επιστολή θα ήθελα να διαμαρτυρηθώ εντόνως διότι όπως καταφανώς αναφέρεται στην υπ. αριθμό 3 / 11-4-2013 Αναμόρφωση του Προϋπολογισμού του δήμου, προβλέπεται δαπάνη από πλευράς του Δήμου της τάξης των 12.000 ευρώ (Κ.Α. 15.6117.0010) προκειμένου να προσλάβετε δημοσιογράφο για την έκδοση μηνιαίου εντύπου του δήμου. 

          Θα ήθελα να σας υπενθυμίσω –αν και είμαι βέβαιος ότι το γνωρίζετε πολύ καλά, αφού επί θητείας σας συνέδραμα στη λειτουργία του Γραφείου Τύπου του Δήμου επί έξι μήνες χωρίς να λάβω την παραμικρή αμοιβή-  ότι είμαι επαγγελματίας δημοσιογράφος, μέλος της Ένωσης Συντακτών Περιοδικού και Ηλεκτρονικού Τύπου (Ε.Σ.Π.Η.Τ) και της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Συντακτών (Π.Ο.Ε.Σ.Υ) με καθημερινή αρθογραφία και ρεπορτάζ στον ελληνικό και διεθνή τύπο. Άλλωστε και εσείς, ως πρόεδρος του Συλλόγου Κοινωνική Πολιτεία, με τιμήσατε το 2003 για τη δημοσιογραφική μου προσφορά μαζί με άλλους έγκριτους συναδέλφους μου.

          Κύριε Δήμαρχε, είναι απορίας άξιον, πώς, ενώ έχετε στη διάθεσή σας έναν επαγγελματία δημοσιογράφο όπως εμένα, εγνωσμένης αξίας και κύρους και με διεθνή βραβεία στο ενεργητικό του, πτυχιούχο Πολιτικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Αθηνών με ειδίκευση στα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, ο οποίος επιπροσθέτως είναι υπάλληλος αορίστου χρόνου της Κοινωφελούς Επιχείρησης, ΝΠΙΔ του δήμου Κερατσινίου Δραπετσώνας, δε με αξιοποιείτε στην έκδοση του περιοδικού που προτίθεστε να εκδώσετε, αλλά στρέφεστε στην ελεύθερη αγορά, προκειμένου να προσλάβετε έναν άλλο δημοσιογράφο, επιβαρύνοντας μάλιστα τον προϋπολογισμό του δήμου με ένα επιπρόσθετο και διόλου ευκαταφρόνητο κονδύλι;

          Κύριε δήμαρχε, σας υπενθυμίζω ότι είμαι απλήρωτος τους τέσσερις τελευταίους μήνες του 2011 και όλο το 2012, σύμφωνα και με το επίσημο έγγραφο που κατατέθηκε από πλευράς της ΔΗΚΕΠΑ ενώπιον του Μονομελούς Πρωτοδικείου Πειραιώς κατά την εκδίκαση της αγωγής μου κατά της Κοινωφελούς για τη μη καταβολή των δεδουλευμένων μου. Επιπροσθέτως, εκκρεμούν οι μηνυτήριες αναφορές της τοπικής υπηρεσίας της Επιθεώρησης Εργασίας για τη μη καταβολή των δεδουλευμένων των υπαλλήλων αορίστου χρόνου της ΔΗΚΕΠΑ.

          Η έως σήμερα συμπεριφορά σας καταδεικνύει καταφανώς ότι πολύ απλά θέλετε να με εκτοπίσετε από την υπηρεσία αλλά μέχρι αυτή τη στιγμή δεν έχετε βρει τον τρόπο, παρά την επιστράτευση γενικών γραμματέων, νομικών και πάσης φύσεως συμβούλων και φυσικά εθελοντών – εργαζομένων, φανερών και αφανών, ακροβολισμένων σε διάφορες υπηρεσίες, ακόμα και σε γραφεία αντιδημάρχων. Σας υπενθυμίζω ότι πολλάκις κατά το παρελθόν έχετε τοποθετηθεί δημοσίως ότι δεν υφίσταται η εργασιακή μου σχέση με τη ΔΗΚΕΠΑ και όταν ακόμα προέβην σε επίσχεση εργασίας, ο νυν πρόεδρος της ΔΗΚΕΠΑ αρνήθηκε στο αρμόδιο κλιμάκιο του τοπικού ΟΑΕΔ ότι είμαι υπάλληλος της Κοινωφελούς, στερώντας μου έτσι για πολλούς μήνες το μοναδικό μέσο επιβίωσης, ήτοι το επίδομα επίσχεσης. Πώς είναι δυνατόν μια δημοτική αρχή να αρνείται συλλήβδην ότι είμαι υπάλληλος αορίστου στον ΟΑΕΔ και μετά από ένα χρόνο να προσκομίζει ενώπιον των δικαστικών αρχών ότι είμαι υπάλληλος με τη συγκεκριμένη εργασιακή σχέση, για το παρόν και για το προγενέστερο χρονικό διάστημα; Όταν μάλιστα δε σας προέκυψε η εκδοχή ότι δεν είμαι υπάλληλος αορίστου, πολύ απλά αλλάξατε version και σταματήσατε να με πληρώνετε, προσδοκώντας εναγωνίως την κατάργηση της θέσης μου από τον κεντρικό κρατικό μηχανισμό.

          Κύριε δήμαρχε, η μέχρι σήμερα προσπάθειά σας κάμψης του ηθικού μου δεν είχε ομολογουμένως κανένα αποτέλεσμα. Στην περίπτωση που το δημοτικό συμβούλιο ψηφίσει την πρόσληψη δημοσιογράφου θα σας καταγγείλω ονομαστικά στην Επαγγελματική μου Ένωση, στην Πανελλήνια Ομοσπονδία και στην Παγκόσμια Ένωση Συντακτών Τύπου, αφού ενώ έχετε στη διάθεσή σας επαγγελματία δημοσιογράφο, τον οποίο έχετε απλήρωτο για τουλάχιστον 18 μήνες, προβαίνετε στην πρόσληψη έτερου δημοσιογράφου τον οποίον θα τον πληρώνετε κανονικά, σύμφωνα με το εισηγητικό αναμόρφωσης προϋπολογισμού, που φέρει την υπογραφή σας.

Σας διαβεβαιώνω ότι δεν πρόκειται να εγκαταλείψω τη μάχη και αυτή είναι η διαφορά του μάχιμου από τον κρατικοδίαιτο δημοσιογράφο. Όσον αφορά τώρα στα 12.000 ευρώ που προτίθεστε να καταβάλετε στον επαγγελματία –υποθέτω- δημοσιογράφο που επιθυμείτε να προσλάβετε, παρακαλώ θερμά να τα διαθέσετε άμεσα στους συναδέλφους μου – άτομα με αναπηρίες της ΔΗΚΕΠΑ.

Με εκτίμηση

Θωμάς Σίδερης

Αλλιώτικη Πόλη Δημοτική Κίνηση Κερατσινίου - Δραπετσώνας Ενημερωτικό Δελτίο Μαϊου

Αλλιώτικη Πόλη - Δημοτική Κίνηση Κερατσινίου— Δραπετσώνας by Manos Gl

Mια απεργία κατασκευασμένη ακριβώς για να ηττηθεί ---του Φώτη Γεωργελέ

Πες ότι είναι μια δουλειά, αυτή η εφημερίδα ας πούμε. Που χρειάζεται 100 ανθρώπους για να βγαίνει. Και παίρνουμε ένα χιλιάρικο ο καθένας. Αλλά έχω και κάτι συγγενείς και φίλους να βολέψω, όχι πολλούς, άλλους 30 που μπαίνουν στο μισθολόγιο. Ο μισθός μας γίνεται 700 ευρώ. Πολλοί είμαστε, περισσεύουμε, φτιάχνουμε ωραίους κανονισμούς εργασίας, γράφουμε 16 με 21 ώρες τη βδομάδα, μαζί με τα «διοικητικά» δεν είμαστε στα γραφεία πάνω από 30 ώρες. Η δουλειά όμως δεν βγαίνει, οι φίλοι και συγγενείς κάπου έχουν χαθεί σε πιο πολυτελείς δραστηριότητες, πολιτιστικές εκδηλώσεις, γραφεία δημοσίων σχέσεων, φτιάχνουν τη βιβλιοθήκη της εφημερίδας, ένα γυμναστήριο, ένα εκκλησάκι, γιατί πώς να ζήσει ο άνθρωπος αν δεν καλλιεργήσει την ψυχή του.

Προσλαμβάνουμε για να βγει η δουλειά άλλους 20 ωρομίσθιους, να γράφουν άρθρα με το κομμάτι. Ο μισθός μας πάει στα 500 ευρώ. Χωρίζουμε και τη δουλειά σε στάδια, αμειβόμενα ξεχωριστά, επίδομα διόρθωσης άρθρου, επίδομα επιτήρησης έκδοσης πριν το τύπωμα του φύλλου. Τα έσοδα είναι ίδια πάντα, ο μισθός μας πάει τώρα στα 400 ευρώ. Δεν βγαίνουμε και πολλοί από μας αρχίζουν να πουλάνε ιδιωτικώς άρθρα, στήνουν τα προσωπικά τους μπλογκ και εισπράττουν απευθείας, συνήθως χωρίς να πληρώνουν ΦΠΑ, εφορίες και άλλες τέτοιες αηδίες. Τα έσοδα πέφτουν, λεφτά για υπολογιστές δεν υπάρχουν, τα γραφεία είναι εγκαταλελειμμένα, εικόνα διάλυσης. Η εφημερίδα απαξιώνεται συνεχώς, οι αναγνώστες την εγκαταλείπουν, χάνουμε τη δουλειά μας. Δεν χάνουμε απλώς τους μισθούς μας, πληρώνουμε κι από πάνω φόρους, «χαράτσια» της ΔΕΗ, για να αναπληρώσουμε τους φόρους που δεν πληρώνουμε όταν κάνουμε ιδιαίτερα προσωπικά μπλογκ.

Αν πεις σ’ έναν κανονικό άνθρωπο αυτό το παράδειγμα, θα σου απαντήσει, ε, ναι, τι δεν καταλαβαίνεις; Το περίεργο είναι ότι πολλοί δεν το καταλαβαίνουν, ιδίως αυτοί που δεν έχουν καν το άλλοθι του εργοδότη που θέλει κέρδη. Αυτοί που εργοδότης τους είναι ο ελληνικός λαός ο οποίος πληρώνει με τους φόρους του. Μέχρι το 2009, ακόμα και μέχρι σήμερα, για μεγάλο μέρος των συμπολιτών μας, το κράτος ήταν μια μηχανή που τύπωνε λεφτά και εμείς οφείλαμε απλώς να θέλουμε περισσότερα. Ότι κάποιοι πλήρωναν πάντα αυτά τα λεφτά, κανέναν δεν απασχολούσε.

Με την πρόσφατη απεργία στις πανελλαδικές, αναπτύχθηκαν δύο αντιδράσεις. Η μία, η «θυμωμένη», που λέει, πληρώστε επιτέλους κι εσείς κάτι, οι καλομαθημένοι, που τινάζετε στον αέρα τα νεύρα 100 χιλιάδων παιδιών γιατί πρέπει να δουλέψετε 24 λεπτά τη μέρα παραπάνω. Και η άλλη, η «αγαπησιάρικη», που επαναλαμβάνει τα γνωστά, για τις δυσκολίες του επαγγέλματος, για τις μειώσεις των μισθών. Νομίζω ότι και οι δύο δεν βοηθάνε τους εκπαιδευτικούς. Ιδίως αυτή που υποτίθεται ότι τους υπερασπίζεται. Γιατί στην πραγματικότητα δεν υπερασπίζεται αυτούς. Αλλά το πελατειακό κράτος το οποίο κρύβεται βάζοντας τους εκπαιδευτικούς μπροστά.

Η απεργία μέσα στις πανελλαδικές εξετάσεις μοιραία θα ηττηθεί. Γιατί είναι προκλητική απέναντι στην υπόλοιπη κοινωνία που έχει δεχτεί να υποστεί πολύ περισσότερα. Το χειρότερο όμως είναι ότι ήταν μια απεργία κατασκευασμένη ακριβώς για να ηττηθεί. Η κορυφή της πυραμίδας του πελατειακού κράτους διατηρεί όσα προνόμια μπορεί να κρατήσει και αφήνει πια τη βάση εκτεθειμένη. Χωρίς τα δανεικά, δεν υπάρχουν πια λεφτά για όλους. Οι υπόλοιποι χάνουν και οι παράλογες απεργίες σαν κι αυτή έχουν ως μόνο στόχο μια ακόμη παραπλάνηση: Δεν φταίμε εμείς που χάνετε, αλλά η Μέρκελ, τα μνημόνια, οι νεφελίμ.

Όμως πριν τις συζητήσεις για τα ωράρια των εκπαιδευτικών, έχουμε συζητήσει πολλά άλλα πράγματα. Ο χώρος της εκπαίδευσης ήταν ένα προνομιακό πεδίο πελατειακών σχέσεων. Με τον πολλαπλασιασμό των ειδικοτήτων τα τελευταία 20 χρόνια, το σύστημα πέτυχε να διοχετεύει στο κράτος υπεράριθμους, να το φουσκώνει και να το αδειάζει με γρήγορες συνταξιοδοτήσεις για να το γεμίσει ξανά. Από το 1993 ως το 2013 οι πανεπιστημιακές σχολές διπλασιάστηκαν με μόνο στόχο τη βιομηχανική παραγωγή πτυχίων κατάλληλων μόνο για τη μοριοδότηση στο δημόσιο. Σχολές Κοινωνικής Θεολογίας και Κοινωνικής Εκπαιδευτικής Πολιτικής φύτρωσαν σε κάθε πόλη. Εφηύραμε ένα νέο επάγγελμα, του «αδιόριστου καθηγητή», οποιοσδήποτε Έλληνας πολίτης ανώτερης και ανώτατης εκπαίδευσης ήταν εν δυνάμει εκπαιδευτικός.

Οι υπάλληλοι αυτοί αμέσως μετά εξαφανίζονταν στους αχανείς διαδρόμους του δημοσίου, σε κόμματα, σε δήμους, στην Αρχιεπισκοπή, σε βουλευτικά γραφεία, σε βιβλιοθήκες και ιδρύματα. Ακόμα και σήμερα, μετά από 4 χρόνια κρίσης, χωρίς φράγκο, έχουμε 4,5 χιλιάδες αποσπασμένους «κάπου». Σε άλλες χώρες το Υπουργείο Παιδείας είναι ένα διώροφο κτίριο με 50 επιτελικούς υπαλλήλους, εδώ είναι μια πολιτεία. Αντί να ζητάνε το τέλος των αποσπάσεων, ζητούσαν κι άλλες προσλήψεις. Κάθε μέρα οι εφημερίδες γράφουν τις πιο εξοργιστικές περιπτώσεις αυτών που συνηθίσαμε να ονομάζουμε «επίορκους». Κατηγορούμενοι για ποινικά αδικήματα, για πειθαρχικά παραπτώματα, ανενόχλητοι συνεχίζουν να αμείβονται κανονικά από το δημόσιο.

Κυβερνήσεις, κόμματα, υπουργοί, συνδικαλιστές, δικαστές, δεν μπορούν και δεν θέλουν να βρουν έναν τρόπο να τους απομακρύνουν. Αργόμισθοι, με εξωφρενικές δικαιολογίες, αρνούνται να εκτελέσουν τα καθήκοντά τους γιατί κατά χιλιάδες αντιμετωπίζουν «ψυχολογικά προβλήματα». Οι επιθεωρητές δημόσιας διοίκησης ανακαλύπτουν ότι σε ολόκληρες περιφέρειες μεγάλος αριθμός εκπαιδευτικών εργάζεται μονοψήφιο αριθμό ωρών την εβδομάδα. Σε κάθε απόπειρα αξιολόγησης, κόμματα και συνδικαλιστικές ηγεσίες αντιστέκονται στην «υποταγή, τη χειραγώγηση, τη μισθολογική καθήλωση, την άρση της μονιμότητας». Το πελατειακό κράτος προστατεύει τους κομματικούς στρατούς. Επίορκοι, αργόμισθοι, αδιάφοροι, χαμένοι μέσα στις δαιδαλώδεις δομές του, αποσπασμένοι κάπου ή στο σπίτι τους, χωρίς να ελέγχονται από κανέναν.

Το σύστημα προστατεύει τις δομές του, φυτεύει στρατόπεδα, σχολές, σχολεία παντού για να πολλαπλασιάζει το μέγεθος και συνεπώς τη δυνατότητά του να πουλάει εκδουλεύσεις. Σε κάθε προσπάθεια εξορθολογισμού, συγχώνευσης σχολείων σε λειτουργικές εκπαιδευτικές μονάδες στην υπηρεσία των μαθητών και όχι στο παρκάρισμα καθηγητών, ήταν αντίθετοι. Μάχες εναντίον της προσπάθειας να μειωθούν οι αποσπάσεις. Μάχες εναντίον της λειτουργίας των πειθαρχικών. Μάχες εναντίον της αξιολόγησης για να αμείβονται καλύτερα και να προάγονται όσοι δουλεύουν. Μάχες εναντίον της ανακάλυψης των αργόμισθων. Μάχες εναντίον της κατάργησης των οριζόντιων επιδομάτων. Μάχες εναντίον των μεταθέσεων, όχι σε άλλη πόλη, ούτε καν σε άλλη γειτονιά.

Όλες οι μάχες μέχρι τώρα που δόθηκαν με μεγάλη επιτυχία, ήταν μάχες που κέρδιζε το βαθύ κράτος εναντίον του παραγωγικού δημοσίου. Το πελατειακό σύστημα κέρδιζε χρόνο. Οι εκπαιδευτικοί, όμως, είχαν συμφέρον να δουλεύουν. Να δουλεύουν περισσότερο. Να δουλεύουν σωστά. Να πληρώνονται μόνο αυτοί που δουλεύουν. Για να παίρνουν καλύτερους μισθούς. Για να δουλεύουν σε καλύτερες συνθήκες. Όπως οι Ευρωπαίοι συνάδελφοί τους. Έδωσαν όλες τις μάχες που ήθελε το πελατειακό κράτος. Και στο τέλος αντιλαμβάνονται ότι, μοιραία, χαμένη θα είναι η βάση της πυραμίδας. Το βαθύ κράτος το καμουφλάρει αυτό με μια «ηρωική έξοδο», με μια εκ των προτέρων προορισμένη να ηττηθεί απεργία. Οι δομές έμειναν σχεδόν άθικτες. Οριζόντια μέτρα επιβάλλονται εκεί που χρειάζεται αλλαγή μοντέλου. Πληρώνουν το λογαριασμό αυτοί που δουλεύουν πραγματικά. Οι άλλοι πληρώνονται απλώς λιγότερο την αργομισθία τους.

«Την παιδεία τη σκοτώνει το μνημόνιο» φωνάζουν τώρα οι δυνάμεις της καθυστέρησης. Η δημόσια παιδεία είχε πεθάνει από τότε που χρειάζονταν φροντιστήριο τα παιδιά από το δημοτικό ακόμα. Οι επαγγελματικές ομάδες του δημόσιου τομέα με κάθε τέτοια οδυνηρή ήττα θα καταλαβαίνουν ότι το συμφέρον των εργαζομένων δεν είναι η υπεράσπιση του παρασιτισμού, αλλά το λειτουργικό, αυστηρά αξιολογούμενο, παραγωγικό δημόσιο που προσφέρει υπηρεσίες στους πολίτες.


από το http://www.athensvoice.gr

Η Αριστερά και ο Μαρμαρωμένος Βασιλιάς ---του Γεράσιμου Γεωργάτου

Είναι εντυπωσιακή η αντοχή χρεοκοπημένων αντιλήψεων και ιδεολογημάτων στο χώρο της αριστεράς, γεγονός που καταδεικνύει και την αμηχανία της απέναντι στην κρίση και στη χρηματοπιστωτική μορφή του καπιταλισμού.

Σαν να ξαναβρήκε τον εαυτό του, το ΑΚΕΛ, με την τελευταία απόφαση της Κεντρικής του Επιτροπής (29/4/13), αυτοτοποθετείται πλέον στις δυνάμεις του ευρωαρνητισμού και του ευρωσκεπτικισμού, αφού «η μόνη επιλογή της Κύπρου είναι η λύση εκτός Δανειακής Σύμβασης και Μνημονίου. Η αναζήτηση μια τέτοιας λύσης το πιθανότερο ισοδυναμεί με απόφαση εξόδου της Κύπρου από την Οικονομική και Νομισματική Ένωση του ευρώ».

Τη σκυτάλη παραλαμβάνει, περιχαρής, γνωστό στέλεχος της Κ.Ε του ΣΥΡΙΖΑ και του Αριστερού Ρεύματος, στην κυριακάτικη Αυγή (4/5/13) και αφού χαρακτηρίζει «υπεύθυνη, σοφή και ρεαλιστική» την απόφαση του ΑΚΕΛ, υπερθεματίζει για «διάλυση της ευρωζώνης και συντεταγμένη επιστροφή στα εθνικά νομίσματα … ξεκινώντας με αριστερές κυβερνήσεις σε μια, δύο, τρεις χώρες και στην πορεία επαναθεμελίωση του οράματος προς μια Ένωση Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών της Ευρώπης». (!!!). Ειρήσθω εν παρόδω, την ίδια αντίληψη ασπάζονται και το ΚΚΕ και η ΑΝΤΑΡΣΥΑ.

Τη στιγμή που η συζήτηση θα έπρεπε να αφορά τον έλεγχο, τη ρύθμιση και τη σταθερότητα του παγκόσμιου χρηματοπιστωτικού συστήματος αρχής γενομένης από την Ευρώπη, προτείνουν την ιστορικά και συγχρονικά αδιέξοδη και καταστροφική επιστροφή σε εθνικά νομίσματα. Επιπλέον, δέσμιοι του παρελθόντος, χωρίς να αντιλαμβάνονται τις σύγχρονες προκλήσεις, επαναφέρουν τη λενινιστική αντίληψη του αδύναμου κρίκου της ιμπεριαλιστικής αλυσίδας σε όλο της το μεγαλείο, ενώ το σοβιετικό όραμα υποκαθίσταται από το όραμα για την Ένωση των Ευρωπαϊκών Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών.

Και φυσικά ο σωστός «λενινιστής» θεωρεί λανθασμένες τις «τροτσκιστικών αποχρώσεων» στρατηγικές άλλων αριστερών δυνάμεων – δηλαδή του υπόλοιπου ΣΥΡΙΖΑ – γι` αυτό και ασκεί δριμύτατη κριτική σε όσους καλλιεργούν αυταπάτες και «αναζητούν αριστερές λύσεις εντός της ευρωζώνης, προβάλλοντας ως στρατηγική όλες οι χώρες μαζί να ανατρέψουμε το νεοφιλελεύθερο οικοδόμημα και να το επαναθεμελιώσουμε με όρους λαών και εργαζομένων». (Αυγή, 4/5/13)

Τουλάχιστον, φαίνεται ότι στην κυρίαρχη εντός ΣΥΡΙΖΑ αντίληψη η παγκόσμια επανάσταση έχει στενέψει λίγο και έχει αντικατασταθεί από την πανευρωπαϊκή. Μάλιστα, στην πρωτομαγιάτικη δήλωσή του, ο εκπρόσωπος τύπου του ΣΥΡΙΖΑ μετά τους «κοινούς αγώνες των ευρωπαϊκών λαών» για τη συνολική ανατροπή στην Ευρώπη, προσθέτει ως αναγκαία προϋπόθεση και «τη συμμαχία των χωρών του Νότου» για να καλύψει και την ανδρεοπαπανδρεϊκή μεταλαμπάδευση του Σαμίρ Αμίν στη χώρα μας, ώστε να είναι ευχαριστημένοι όλοι οι πελάτες. Τώρα, πώς οι κοινοί αγώνες των ευρωπαϊκών λαών συμβαδίζουν με τη συμμαχία των χωρών του Νότου απέναντι στο Βορά, κάποια στιγμή μπορεί και να μας το εξηγήσει. Αλλά και κάποιος θα πρέπει να του εξηγήσει ότι τα περί Βορά - Νότου συνιστούν βαθύτατα αντιευρωπαϊκή αντίληψη που στην ουσία της ωθεί, στην καλύτερη περίπτωση, στην Ευρώπη των δύο ή περισσοτέρων ταχυτήτων και, στη χειρότερη, στη διάλυση της ευρωζώνης.

Όλα αυτά δεν θα είχαν καμιά σημασία, αν αυτό το ιδεολογικοπολιτικό συνονθύλευμα συγκαλυμμένου λενινισμού, τροτσκισμού, ανδρεοπαπανδρεϊσμού και άδηλου ή εμφανούς ευρωσκεπτικισμού, δεν διεκδικούσε τη διακυβέρνηση της χώρας αξιοποιώντας ανεύθυνα τη δύναμη του λαϊκισμού. Και επειδή σ` αυτή τη χώρα συνήθως δηλώνεις αχρεωστήτως ό,τι να’ναι, μπορεί και στο προσεχές συνέδριο του Ιουλίου ο ΣΥΡΙΖΑ να μετεξελιχθεί σε ενιαίο κόμμα, συμβιβάζοντας τα εντός του ασυμβίβαστα με ρητορικές ακροβασίες. Μόνο που οι αγκυλώσεις, οι φαντασιώσεις και το λίφτινγκ σε χρεοκοπημένες θεωρίες δεν εγγυώνται σε καμιά περίπτωση έξοδο από την κρίση με τους λιγότερους δυνατούς κραδασμούς και τις μικρότερες δυνατές απώλειες.

Παρά την κατάρρευση του 1989, η προσκόλληση της αριστεράς σε μαρμαρωμένους βασιλιάδες παραμένει με τον τρόπο της ισχυρή. Και αυτό καθιστά ακόμα πιο επιτακτική την αναζήτηση και το διάλογο για τον αναπροσδιορισμό και τη συγκρότηση ενός σύγχρονου χρήσιμου και ανοιχτού προοδευτικού μεταρρυθμιστικού χώρου, ικανού να αποτρέψει τη διαφαινόμενη πόλωση μεταξύ συντηρητικής κεντροδεξιάς και αγκυλωμένης αριστεράς.


από το http://www.metarithmisi.gr

"ΣΧΕΔΙΑ", όνομα και πράγμα --- του Λάκη Ιγνατιάδη...

...από το "σταγόνα"

Άμα είσαι άνεργος στην αρχή ψάχνεις για δουλειά. Αυτήν που έκανες και όσο περνάει ο καιρός ότι νάναι. Άμα βρεις έστω και τετράωρη, έστω και ανασφάλιστη, έστω και στου διαόλου τη μάνα, κάτι σώζεται. Άμα δεν βρεις τότε κάθε μέρα ανοίγει και μια μαύρη τρυπούλα στη ζωή σου που σε κάνει κόσκινο ή όπως θα έλεγε κι ο Βαγγέλας ο σαλεπιτζής, σου γαμάει το κέρατο. Άμα έχεις οικογένεια, σόι που τους περισσεύουν λίγα ή βρεις άκρες με κάποια από τα κοινωνικά δίχτυα, κάτι πάλι σώζεται. Όμως όταν κουραστείς να ψάχνεις για δουλειά, ακόμα κι να έχεις στέγη, τροφή και ρούχα, η μέρα δεν περνάει. Ακόμα και να είχες φίλους σιγά σιγά αποκόβεσαι. Αλλιώς αυτοί που κάνουν σχέδια και κυνηγούν τα φράγκα ή αυτοί που είναι σε φάση μεροδούλι μεροφάι, αλλιώς εσύ που είσαι πανί με πανί, άπλυτος, νηστικός και ατσίγαρος μέρες τώρα. Τα δύο όμως που όλο και πιο πολύ σε βαραίνουν είναι η ώρα που δεν περνάει και ότι νοιώθεις σαν καλαμιά στον κάμπο. Τέλος, αν δεν έχεις και σπίτι τότε είσαι σαν ναυαγός στη μέση του αγριεμένου πελάγους. Όλα αυτές οι λέξεις ακόμα κι αν είναι πετυχημένες για να περιγράψουν με όση το δυνατόν μεγαλύτερη ακρίβεια την υπαρξιακή κατάσταση ενός άστεγου/άνεργου, όλοι το ξέρουμε πως απέχουν παρασάγγας από την πραγματική ζωή. Άλλο είναι να το λες, να το γράφεις και να το βιντεοσκοπείς κι άλλο να το ζεις, κι αυτό και όλα τα πράγματα της ύπαρξης. Μαθαίνεις για κάποιον ναυαγό, προσπαθείς να έρθεις στη θέση του, αλλά κατά βάθος το ξέρεις πως είναι αδύνατον να καταλάβεις και να συμπάσχεις. Ίσως η τέχνη στις μεγάλες στιγμές της σου επιτρέπει να πάρεις μια μυρωδιά από το δράμα.Τι μπορεί να κάνει ο καθένας στην περίπτωση των ακραίων καταστάσεων, είναι το μέγα ζητούμενο από τότε που κατεβήκαμε από τα δένδρα και σταθήκαμε όρθιοι.

Ας πούμε κάποιοι Αθηναίοι σκέφτηκαν να φτιάξουν μια σχεδία για τους ναυαγούς των ημερών μας. Κι έφτιαξαν τη «Σχεδία», όνομα και πράγμα. Πρόκειται για ένα περιοδικό δρόμου. Που περιέχει και άρθρα σχετικά με την κατάστασή τους. Το περιοδικό αυτό άρχισε να πωλείται από διαπιστευμένους πωλητές από τις 23 Φεβρουαρίου. Στοιχίζει 3 ευρώ. Το 1,5 πηγαίνει στον πωλητή και για αρχικό κεφάλαιο παρέχονται στον πωλητή δωρεάν 10 τεύχη. Πουλιέται μόνο στους δρόμους.


Σε μία εκδήλωση που έγινε πρόσφατα με πρωτοβουλία του Δήμου Αθηναίων, ο κ. Τζανέτος Αντύπας της "PRAKSIS", ανέφερε ότι ήδη 15 άστεγοι συμπολίτες μας που λαμβάνουν βοήθεια από τη μη κυβερνητική οργάνωση, αναλαμβάνουν πωλητές της "Σχεδίας", ενώ και εκείνος έκανε λόγο για επαναπροσδιορισμό του "αυτοσεβασμού, της αυτοεκτίμησης και της αυτοπεποίθησης αυτών των ατόμων, μέσα από τη νέα τους δραστηριότητα".

"Αυτή τη στιγμή", συμπλήρωσε, "στην Αθήνα υπάρχουν 1.200 άστεγοι και χιλιάδες άτομα που ζουν σε συνθήκες αστεγίας, χωρίς ρεύμα, χωρίς χρήματα να πληρώσουν το νοίκι τους που διαβιώνουν στοιβαγμένοι σε λίγα τετραγωνικά. Τέτοιες κινήσεις, προσφέρουν πραγματική βοήθεια".

Το εξαιρετικό που έχει αυτή η κίνηση είναι ότι δεν πρόκειται για μια χειρονομία φιλανθρωπίας με παθητικούς αποδέκτες. Εδώ οι συμμετέχοντες και αποκομίζουν ένα εισόδημα και μέρα μπαίνει μέρα βγαίνει έχουν ένα στόχο και τους δημιουργείται η αίσθηση πως ανήκουν σε μια ομάδα που λειτουργεί με διαφάνεια και έχει ξεκάθαρους στοπούς. 

Για την ιστορία της ιδέα αυτής που κάποια στιγμή η ανάγκη και για επιβίωση και για έκφραση την έκανε πράξη,  έχουμε να πούμε πως το μοντέλο αυτό δουλεύει ήδη με μεγάλη επιτυχία στο εξωτερικό. Από τη Γλασκόβη ως το Τόκιο και από το Σίδνεϊ ως το Κέιπ Τάουν κυκλοφορούν 122 τίτλοι σε 40 χώρες και 24 γλώσσες, παρέχοντας σημαντική βοήθεια σε περισσότερους από 200.000 ανθρώπους που αντιμετωπίζουν προβλήματα.

Η πρώτη εφημερίδα δρόμου, έκανε την εμφάνισή της το 1989 στη Νέα Υόρκη. Σήμερα, οι πωλήσεις των αντίστοιχων εντύπων έχουν φτάσει τα 27.000.000 αντίτυπα τον χρόνο, ενώ οι πωλητές βγάζουν κέρδος της τάξεως των 40.000.000 δολαρίων παγκοσμίως.

Το "Big Issue" του Λονδίνου, η κατά πολλούς "ναυαρχίδα" των εφημερίδων δρόμου, πουλάει 125.000 αντίτυπα κάθε εβδομάδα.



Για την ενίσχυση της «Σχεδίας» γίνεται μία συναυλία την Πέμπτη 9/5, στην Τεχνόπολη στο Γκάζι. Οι καλλιτέχνες που θα συμμετάσχουν σ’αυτήν την εκδήλωση είναι οι Batala Burger Project, Σπύρος Γραμμένος, Λεωνίδας Μπαλάφας, Βασίλης Μπαμπούνης, Minor Project, Mode Plagal, Ρόδες United, Υπόγεια ρεύματα και Χαΐνηδες. Το εισιτήριο είναι 5 ευρώ και υπάρχει μία προτροπή του ήλιου και της σελήνης για να πάμε. Να είμαστε εκεί για να υποστηρίξουμε μια δουλειά πολλών ανθρώπων που δεν παραδίνονται. Ας πάμε, λοιπόν, μας το ζητάει και η θάλασσα με τον αέρα της, για να υποστηρίξουμε κάτι που είναι αναγκαίο και αξιόλογο στις μέρες μας για κάποιους συνανθρώπους μας. Διότι η παρουσία μας εκεί έχει το ελάχιστο από τις σημαντικές πράξεις αλληλεγγύης και υποστήριξης όλων όσων έχουν βρεθεί σε άσχημη κατάσταση, αλλά δεν το βάζουν κάτω. Σφίγγουν τα δόντια, στίβουν το μυαλό, δίνουν τα χέρια και προχωρούν. Γι'αυτούς μιλάμε και γιατί όχι και για μας.

Μια περίεργη διακομματική τροπολογία...

Όλοι γνωρίζουμε -είναι τετριμμένη αλήθεια- ότι οι οργανισμοί τοπικής αυτοδιοίκησης φιγουράρουν σταθερά στις πρώτες θέσεις των πιο διεφθαρμένων θεσμών. Είναι δακτυλοδεικτούμενοι οι δήμαρχοι για τους οποίους μπορείς να πεις με υψηλό ποσοστό βεβαιότητας ότι τους θεωρείς έντιμους, στη διαχείριση του δημόσιου χρήματος.

Γι αυτό άλλωστε δεν μας εκπλήσσει πια, όταν ακούμε για τα τεράστια ποσά που πολλοί ξοδεύουν για να κατακτήσουν την πολυπόθητη νίκη στον προεκλογικό τους αγώνα. Και δεν μας εκπλήσσει επιπλέον, όταν ακούμε ότι αυτά τα ποσά τα ξοδεύουν άτομα που γνωρίζουμε ότι δεν ήταν πλούσιοι στην «ιδιωτική» ζωή τους.

Βρίσκουν χρηματοδότες.

Καλούς ανθρώπους δηλαδή που δεν διστάζουν να βάλλουν το χέρι βαθιά στην γεμάτη τσέπη και να βοηθήσουν στην εκλογή του φίλου τους. Καλοί άνθρωποι με υπομονή. Ξέρουν ότι δεν θα χάσουν τα λεφτά τους. Ο φίλος δήμαρχος, εφόσον εκλεγεί, θα τα επιστρέψει με το αζημίωτο. Γιατί όταν το χρήμα είναι του δημόσιου και όχι δικό σου, έχεις το περιθώριο να δώσεις αρκετά παραπάνω. Πάλι στην κατανάλωση, στην αγορά  θα πέσει.

Όλοι έχουμε ακούσει στις γειτονιές μας για φανταστικά νούμερα, σαν έξοδα προεκλογικού αγώνα. Ανάλογα με το μέγεθος του δήμου, αλλά όχι μόνον. Ανάλογα και με τις προσδοκίες για «δημόσιες επενδύσεις» που μπορεί να πέσουν στην περιοχή. Έτσι έχουν τα πράγματα, κι έτσι προσπάθησε να βάλει ένα μικρό φρένο, όχι και σπουδαία πράγματα, ο νόμος για τα πρόστιμα όσων υποψηφίων υπερβαίνουν τις νόμιμες προεκλογικές δαπάνες. Λέω ελαφρύ φρένο, γιατί στην Ελλάδα ζούμε. Ξέρουμε ότι μπορείς να κάνεις τα διπλάσια, τα πολλαπλάσια έξοδα, χωρίς παραστατικά. Μαύρα.

Από την άλλη μεριά, υπάρχουν έντιμοι πολίτες, εκτός και μαζί με τους λίγους έντιμους αυτοδιοικητικούς παράγοντες, που σε πείσμα ενός συστήματος που κάνει ότι περνά από το χέρι του να τους απογοητεύσει και απομακρύνει από την ενασχόληση με τα κοινά, επιμένουν να ασχολούνται.

Επιμένουν να μην βάζουν την πολιτική εντιμότητα υπό την κρίση των κομματικών μηχανισμών, επιμένουν να ανακατεύουν την λάσπη για να ανακαλύψουν έναν αβέβαιο στην ύπαρξη του θησαυρό, αυτόν της συμμετοχής, της αλληλεγγύης, της νομιμότητας, της εντιμότητας.  Η κρίση έδειξε προς στιγμήν ότι ήταν η μεγάλη ευκαιρία αυτών των δυνάμεων. Είναι κοινός τόπος σήμερα, ότι τα κόλπα στην διαχείριση των δημόσιων οικονομικών, η προσπάθεια μιας σειράς πολιτικών προσώπων να διαφθείρουν το σύνολο των πολιτών προκειμένου να διευκολυνθούν οι ίδιοι, δημιούργησε τις συνθήκες φτώχειας και δυστυχίας που ζούμε. Και αναπτερώθηκε η ελπίδα ότι οι έντιμοι θα πάρουν την ρεβάνς προς όφελος των τοπικών κοινωνιών.

Όλα υποχωρούν.

Η συντονισμένη διακομματική απόφαση μέσα στην βουλή να ελαφρύνει την θέση των λαμογιών της αυτοδιοίκησης, αυτών που δεν κατάφεραν καν να κρυφτούν πίσω από την διακίνηση μαύρου χρήματος, αλλά τα συμφέροντα τους, τους ανάγκασαν να υπερβάλλουν σε έξοδα ώστε να εκτεθούν ακόμη και στις επίσημες εγγραφές στα βιβλία τους και να κινδυνεύουν από τα υψηλά πρόστιμα που προέβλεπε ο Καλλικράτης, μπορούν να πάρουν βαθιά ανάσα.

Στο ένα δέκατο πέφτουν τα πρόστιμα, για να ανακουφιστούν και να προετοιμαστούν για την νέα προεκλογική περίοδο σε ένα χρόνο.

Ήδη, βιώνουμε μια καθυστερημένη δικαιοσύνη, που παρά τα όσα έχουν καταγγελθεί εδώ και έναν χρόνο ότι συμβαίνουν στο δήμο μας, ακόμη δεν έχει βάλει ένα φρένο έστω στην κακοδιαχείριση.

Έρχεται τώρα η βουλή να μας πει, τι;

Σας έδωσα τον Άκη και τον Παπαγεωργόπουλο να ξεχειμωνιάσετε, σας φτάνει. Οι υπόλοιποι δεν σας αφορούν.

Δεν είναι έτσι τα πράγματα αγαπημένοι μας αντιπρόσωποι κι αγαπημένα μας κόμματα. Η ανάγκη των μεταρρυθμίσεων που θα αφορούν στο γενικό καλό και όχι στο μερικό, το δείχνει η απόφαση σας, είναι όσο ποτέ άλλοτε αναγκαία. Και η ίδια η σύνθεση σας δείχνει, ότι το μεταρρυθμιστικό πνεύμα τέμνει οριζόντια το πολιτικό προσωπικό της χώρας και όχι κάθετα. Η απόφαση αυτή δείχνει, ότι οι εχθροί των μεταρρυθμίσεων ελλοχεύουν σε όλους τους κομματικούς οργανισμούς, όπως και ότι οι μεταρρυθμιστές παραβρίσκονται σε όλους τους κομματικούς οργανισμούς.

Και γίνεται εξίσου προφανές, ότι οι «καθαρές» κομματικές συλλογικότητες στις τοπικές κοινωνίες εμπεριέχουν και τις δυο καθόλα εχθρικές μεταξύ τους πολιτικές στάσεις, ενώ η δημιουργία μη καθοδηγούμενων από τα κόμματα δημοτικών συλλογικοτήτων θα συγκεντρώσει πολίτες της μιας ή της άλλης στάσης, έτοιμους να καταγγείλουν νόμους που διαιωνίζουν την αθλιότητα ή να στηρίξουν νόμους που διατηρούν αυτή την πραγματικότητα που επιθυμείτε.

η τροπολογία με κλικ εδώ

Ο Μανιτάκης χτύπησε την καρδιά του πελατειακού συστήματος

Ένα εξαιρετικά διαφωτιστικό άρθρο του Νίκου Μπίστη

Δεν ξέρω πόσοι κατάλαβαν ακριβώς τι παίχτηκε - και ελπίζω να μην χάθηκε οριστικά - πριν δυο μέρες με την απόσυρση της ρύθμισης Μανιτάκη για τους συμβασιούχους. 

Οι συμβασιούχοι και η περιπέτεια τους βρίσκονται στην καρδιά του πελατειακού κράτους. Όλα τα κόμματα έχουν ευθύνη για αυτήν την κατάσταση. Κυρίως τα κόμματα που άσκησαν την κεντρική εξουσία , αλλά και τα άλλα γιατί άσκησαν την τοπική. Και το πρόβλημα των συμβασιούχων στην Τοπική αυτοδιοίκηση είναι μείζον όπως φαίνεται και από τις κινητοποιήσεις της ΠΟΕΟΤΑ για να μην αλλάξει τίποτε στο φαύλο αυτό καθεστώς. 

Πριν δέκα χρόνια ήμουν υφυπουργός Εσωτερικών και το γραφείο μου ήταν εκεί που βρίσκεται σήμερα του Μανιτάκη. Επί τρεις μήνες μέχρι τις εκλογές το γραφείο επί της Βασιλίσσης Σοφίας ήταν καθημερινά αποκλεισμένο. Αποκλεισμένο από συμβασιούχους που ήθελαν διαβεβαίωση ότι θα μονιμοποιηθούν (διαβεβαίωση που τους παρείχαν απλόχερα τα κόμματα της τότε αντιπολίτευσης) και από «επιτυχόντες» του ΑΣΕΠ που επέμεναν ότι παρότι είχε ολοκληρωθεί ο διαγωνισμός και είχαν προσληφθεί οι κατά σειρά επιτυχίας για τον συγκεκριμένο αριθμό θέσεων για τον οποίο είχε προκηρυχτεί , στο μέλλον έπρεπε να μην γίνει νέος διαγωνισμός αλλά να προσληφθούν αυτοί από μια οιωνοί επετηρίδα. Κάθε βράδυ που έφευγα είχαμε τον ίδιο διάλογο : «Η δεσμεύεστε η θα ψηφίσουμε Νέα Δημοκρατία» . « Παιδιά δεν μπορώ να σας υποσχεθώ πράγματα που δεν γίνονται. Ψηφίστε ότι θέλετε». 

Ψήφισαν. 

Και επήλθε η περίφημη επανίδρυση του κράτους που τίναξε την κρατική μπάνκα στον αέρα με τον νόμο Παυλόπουλου και άλλα πολλά που ακόμα πληρώνουμε. Δεν είμαι καθόλου σίγουρος ότι δεν τους έστελναν και διάφοροι βουλευτές και Υπουργοί του λαϊκού ΠΑΣΟΚ που τους διαβεβαίωναν ότι αυτοί ήταν μαζί τους αλλά δεν τους αφήνουν οι εκσυγχρονιστές. 

Ο Μανιτάκης ,λοιπόν , για να κάνουμε ένα άλμα δέκα ετών , βρήκε μια κατάσταση στον ευρύτερο δημόσιο τομέα που περιφρονούσε πεισματικά αυτό που ονομάζουμε γενικό συμφέρον. Βρήκε τα αποτελέσματα μιας καλοστημένης συντεχνιακής φάμπρικας που στο όνομα του «δικαιώματος» καταπατούσε συστηματικά το γενικό καλό. 

Πως έχει η κατάσταση: Το πρόβλημα αφορά εργαζόμενους που προσλαμβάνονται στο Δημόσιο με σύμβαση ορισμένου χρόνου η έργου και συνήθως με διαδικασίες ρουσφετολογικές. Παρά την λήξη των συμβάσεων τους , οι εργαζόμενοι αυτοί καταφεύγουν στα δικαστήρια και με την πρακτική των συνεχών αναβολών, που βασίζονται στην κατάχρηση της προσωρινής δικαστικής προστασίας κατορθώνουν να παραμένουν στο δημόσιο και να μισθοδοτούνται κανονικά επί χρόνια. Κυκλώματα δούλεψαν, δικηγορικά γραφεία έκαναν περιουσίες και ταυτοχρόνως πουλούσαν «δικαιώματα» και «αριστερή προστασία», δικηγόροι είχαν μόνιμο στασίδι σε πρωινάδικα και μοίραζαν κάρτες για αγωγές που μόνο το όνομα του αιτούντος άλλαζε. Μετά έγιναν και «αριστεροί» βουλευτές. 

Οι κύριες δίκες λόγω φόρτου εργασίας της δικαιοσύνης και συμπαιγνίας Δημοσίου και αιτούντων αναβάλλονταν επ’ αόριστον. Έτσι , επιτυχόντες του ΑΣΕΠ στερούνται τις θέσεις που δικαιούνται επειδή εργαζόμενοι, χωρίς αξιολογημένα προσόντα και με συμβάσεις που έχουν λήξει παραμένουν καταχρηστικά στη θέση τους. 

Αυτοί δεν έχουν δικαιώματα; 

Και που είναι το γενικό καλό που πρέπει να καθοδηγεί τις ενέργειες της πολιτείας;
Και ξαφνικά όλο το αντιμνημονιακό παρδαλό μέτωπο απέκτησε και γνώσεις Συνταγματικού Δικαίου. Περισσότερες προφανώς από τον Καθηγητή του Συνταγματικού Δικαίου Αντώνη Μανιτάκη. Και άρχισαν να τον κατηγορούν ότι με την τροποποίηση του Κώδικα Πολιτικής Δικονομίας που προωθεί περιφρονεί τις δικαστικές αποφάσεις . Όμως και πρωτοετής φοιτητής της Νομικής γνωρίζει ότι τα μέτρα προσωρινής προστασίας (οι προσωρινές διαταγές δηλαδή) δεν αποτελούν δικαστικές αποφάσεις. Είναι προσωρινές ρυθμίσεις που εκδίδονται εν αναμονή – και για περιορισμένο χρονικό διάστημα – της κυρίας δίκης , η οποία όμως δεν γινόταν ποτέ. 

Ως προς την περίφημη συνταγματικότητα, η προσωρινή διαταγή αποτελεί μεν τίτλο εκτελεστό ( 904 παρ.2 Κώδικα Πολιτικής Δικονομίας) αλλά δεν συνιστά δικαστική απόφαση και κατά συνέπεια δεν εμπίπτει στον πυρήνα του άρθρου 20 του Συντάγματος. 

Πώς σπάει λοιπόν με αυτό το κόλπο η αλυσίδα που θα οδηγούσε σε καθαρή και σύννομη λύση;: Η προσωρινή διαταγή στην πράξη έχει υποκαταστήσει την προσωρινή δικαστική προστασία, δηλαδή τα ασφαλιστικά μέτρα. Αυτός που ζήτησε και πέτυχε την έκδοση της προσωρινής διαταγής, προσπαθεί να την διατηρήσει σε ισχύ απέχοντας από την συζήτηση της αίτησης του για την λήψη ασφαλιστικών μέτρων. Και τέλος τα δικαστήρια υποκαθιστούν μέσω της προσωρινής διαταγής την έγκαιρη έκδοση οριστικής απόφασης στην αίτηση ασφαλιστικών μέτρων. 

Αυτό, λοιπόν, που πρότεινε ο Μανιτάκης για να μην υποκατασταθεί η κυρία δίκη από τα ασφαλιστικά μέτρα ήταν να είναι απαράδεκτη η συζήτηση της αίτησης αν δεν έχει προσδιοριστεί δικάσιμος της κυρίας αγωγής η εάν η ημερομηνία συζητήσεως της κυρίας αγωγής απέχει περισσότερο από 6 μήνες από την ημέρα συζήτησης της αίτησης για την λήψη ασφαλιστικών μέτρων. Έτσι αποκαθίσταται η λογική που πρέπει να διέπει την προσωρινή διαταγή, τα ασφαλιστικά μέτρα και φτάνουμε – επιτέλους – και στην εκδίκαση της κύριας αγωγής ώστε να τελειώνουν οι σκόπιμες εκκρεμότητες.
Αφού τελειώσαμε με την νομική θωράκιση της πρότασης Μανιτάκη πάμε και σε μια διάσταση που φαίνεται ότι ακόμα και Υπουργοί της κυβέρνησης δεν έχουν συνειδητοποιήσει. 

Μέχρι το τέλος του 2013 έχουμε συμφωνήσει (σαν χώρα, άρα εικάζω και ως Υπουργοί) ότι θα φύγουν 4000 από το Δημόσιο. Αυτός ο αριθμός μπορεί να συγκεντρωθεί από τους ένοχους για σοβαρά ποινικά και πειθαρχικά παραπτώματα, από τους Οργανισμούς που καταργούνται η συγχωνεύονται και από τους συμβασιούχους που έληξε η σύμβαση τους. Οι δυο πρώτες κατηγορίες δεν συμπληρώνουν τον αριθμό. Ταυτοχρόνως Μανιτάκης και Στουρνάρας πέτυχαν την πρόσληψη σε ίσο αριθμό – 1 προς 1 – νέων προσοντούχων δημοσίων υπαλλήλων σε μια προσπάθεια πρακτικής αναβάθμισης του Δημοσίου. Αν οι συμβασιούχοι με παράταση του γνωστού κόλπου παραμείνουν, επειδή ο αριθμός 4000 δεν θα αλλάξει, αναγκαστικά πλέον θα πάμε σε οριζόντιες απολύσεις στο Δημόσιο. Σε αντίθετη περίπτωση θα αρχίσει πάλι το γνωστό γαϊτανάκι με τις δόσεις και τα μέτρα. 

Τι δεν καταλαβαίνουν; 

Ή θέλουν να κάνουν τους τσάμπα φιλολαϊκούς ;