Το ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα (1)

 Πως βλέπει ο ΟΟΣΑ το ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα;

Ο διαγωνισμός PISA  διεξάγεται μεταξύ μαθητών που τελείωσαν το Γυμνάσιο. Το μεγάλο πρόβλημα της ελληνικής εκπαίδευσης είναι σε αυτήν τη βαθμίδα. Τεράστια διασπορά αντικειμένων, υπερβολικά Αρχαία, πολύ θεωρία και ελάχιστη πρακτική, ελάχιστη συνεργασία μεταξύ των μαθητών, καμιά σύνδεση των γνώσεων με την καθημερινή ζωή, καμιά επιμονή στα βασικά και κυρίως αυστηρές επιστημονικά διατυπώσεις έτσι ώστε ελάχιστα παιδιά να καταλαβαίνουν τι συμβαίνει. Αναλυτικά προγράμματα, σχολικά εγχειρίδια,  έλλειψη διδακτικής ελευθερίας και γερασμένο εκπαιδευτικό προσωπικό είναι οι πληγές του Γυμνασίου, οι πληγές της ελληνικές εκπαίδευσης.Έχετε προσέξει ότι κανείς δεν μιλάει για το Γυμνάσιο; (Leo).  

του Ανδρέα Κούτρα από το ΝEWS 247

Η Ελένη αγόρασε ένα καινούργιο ποδήλατο που έχει ταχύμετρο στο τιμόνι. Το ταχύμετρο έχει ένδειξη για την απόσταση αλλά και για την μέση ταχύτητα κάθε βόλτας. Σε μια βόλτα έκανε πρώτα 4 χιλιόμετρα σε 10 λεπτά και μετά έκανε 2 χιλιόμετρα σε 5 λεπτά.
Α. Η μέση ταχύτητα ήταν μεγαλύτερη στα πρώτα 10 λεπτά της βόλτας
Β. Η μέση ταχύτητα ήταν η ίδια και στα πρώτα 10 λεπτά και στα δεύτερα 5 λεπτά της βόλτας
Γ. Η μέση ταχύτητα ήταν μικρότερη στα πρώτα 10 λεπτά από τα επόμενα 5 λεπτά της βόλτας
Δ. Δεν υπάρχει τρόπος να απαντήσουμε με τα δεδομένα που έχουν δοθεί.
Αυτή την ερώτηση την απάντησαν λάθος 36 στους 100 μαθητές ελληνικών σχολείων (Σωστή απάντηση το Β). Ο μέσος όρος λάθους στις χώρες του ΟΟΣΑ ήταν 23%, ενώ, για παράδειγμα στην Πολωνία ήταν 14% και την Ιρλανδία 17%.
Αυτά και άλλα πολλά είναι καταγεγραμμένα στην έκθεση του ΟΟΣΑ για την παιδεία, γνωστή και ως έκθεση PISA. Η έρευνα γίνεται από το 2000 και σκοπό έχει να χαρτογραφήσει το επίπεδο της παιδείας στις χώρες μέλη του ΟΟΣΑ αλλά και σε 30 περίπου ακόμα μη μέλη (όπως η Κίνα).
Εξετάστηκαν στα Μαθηματικά, την Ανάγνωση/κατανόηση κειμένου και στις Επιστήμες. Η έμφαση όμως δόθηκε στα Μαθηματικά. Ηλικιακά τα παιδιά της έρευνας είναι μεταξύ 15 και 16 δηλαδή Α' Λυκείου, λίγο πριν μπουν στον Προκρούστη των πανελλαδικών.
Η διεθνής έρευνα, έχει δείξει πως οι μαθητές με άριστο επίπεδο μαθηματικής γνώσης, ανάγνωσης και επιστημονικών γνώσεων, έχουν δύο φορές μεγαλύτερες πιθανότητες να βρουν εργασία, τρεις φορές μεγαλύτερες πιθανότητες να αμείβονται καλύτερα, δυο φορές μεγαλύτερες πιθανότητες να έχουν καλή υγεία, να είναι ενεργά μέλη της κοινωνίας να έχουν σχέσεις εμπιστοσύνης και να προσφέρουν εθελοντική εργασία για το κοινό καλό. Πράγματα που σίγουρα λείπουν από την κοινωνίας μας.
Η διαφορά από το μέσο όρο ισοδυναμεί με ένα ολόκληρο σχολικό έτος. Με άλλα λόγια το Ελληνικό σχολείο έχει μείνει στην ίδια τάξη σε σχέση με τον μέσο όρο του ΟΟΣΑ.
Αν δε, θέλουμε να συγκριθούμε με τις καλές χώρες τότε υπολειπόμαστε 3 ολόκληρα χρόνια σχολείου. Αν ήταν ποδοσφαιρικό πρωτάθλημα θα είμαστε στην ζώνη υποβιβασμού λίγο πάνω από την Τουρκία την Χιλή και το Μεξικό. Όσο αφορά την Ανάγνωση και τις Επιστήμες είμαστε στην ίδια περίπου θέση.
Όμως το άκρως ανησυχητικό δεν είναι μόνο η θέση μας και η διαφορά από το μέσο όρο αλλά και η κατανομή στα διάφορα επίπεδα. Υπάρχει ο μύθος πως οι καλοί πετυχαίνουν παντού ανεξαρτήτως σχολείου. Μια ματιά στην έκθεση PISA, είναι διαφωτιστική. Μόνο το 3.9% των μαθητών στην Ελλάδα βρίσκεται στην κατηγορία των «καλών» μαθητών. Ο μέσος όρος στον ΟΟΣΑ είναι 12.5% ενώ μερικές χώρες όπως η Κορέα είχαν 31%.
Αντίστοιχα ο αριθμός των «κακών» μαθητών στην Ελλάδα είναι 35% ενώ ο μέσος όρος του ΟΟΣΑ είναι 23%. Σε χώρες όπως η Πολωνία είναι 24% ενώ στην Κορέα μόλις το 9%.
Η κατάσταση είναι ακόμα χειρότερη για τα παιδιά μεταναστών πρώτης και δεύτερης γενιάς (10% του συνόλου), όπου 6 στους 10 μαθητές είναι στην τελευταία βαθμίδα. Η διαφορά στην βαθμολογία δε, είναι μισός έως και ένας ολόκληρος σχολικός χρόνος.
Το συμπέρασμα για το Ελληνικό σχολικό σύστημα είναι τραγικό. Όχι μόνο δεν αναδεικνύει τα προσόντα των παιδιών αλλά παράγει και περισσότερους αμαθείς.
Πως όμως εξηγείται, η πραγματικά κάκιστη θέση στην οποία βρίσκονται οι μαθητές των Ελληνικών σχολείων. Πολλοί θα προστρέξουν να κατηγορήσουν την οικονομική κρίση και την έλλειψη πόρων για την παιδεία.
Η πραγματικότητα είναι όμως διαφορετική. Η έκθεση του ΟΟΣΑ τονίζει πως δεν υπάρχει ισχυρός συσχετισμός μεταξύ οικονομικής ισχύος και καλής απόδοσης. Για παράδειγμα στην Ελλάδα μόνο το 15% της διαφοράς εξηγείται με βάση τα κοινωνικο-οικονομικά κριτήρια.
Επίσης η Ελλάδα βρίσκεται περίπου στην ίδια θέση από το 2000 που άρχισε η έρευνα. Μάλιστα τα τελευταία 3 χρόνια ανεβήκαμε σε βαθμολογία αλλά όχι τόσο πολύ ώστε να ανεβούμε στην γενική κατάταξη.
Αν δεν είναι λοιπόν η οικονομία και το κοινωνικό υπόβαθρο μήπως δεν επαρκούν οι ώρες διδασκαλίας στα Ελληνικά σχολεία, μήπως δεν υπάρχει η κατάλληλη υλικοτεχνική υποδομή;
Και εδώ όμως η έρευνα δίνει απάντηση.
Στο Ελληνικό σχολείο διδάσκονται 812 ώρες μαθηματικών που αντιστοιχούν στον μέσο όρο του ΟΟΣΑ.
Περίπου 94% των καθηγητών έχουν πανεπιστημιακή μόρφωση πάνω από το μέσο όρο του ΟΟΣΑ που είναι 88%.
Έχουμε επίσης πολύ περισσότερους καθηγητές από σχεδόν όλες τις χώρες του ΟΟΣΑ. Για κάθε 9 μαθητές αντιστοιχεί ένας καθηγητής, ενώ στον ΟΟΣΑ ο μέσος όρος είναι 14 μαθητές ανά καθηγητή.
Έτσι έχουμε το φαινόμενο οι καθηγητές στην Ελλάδα να διδάσκουν 200 περίπου ώρες λιγότερες από το μέσο όρο (589 έναντι 782). Παράλληλα αμείβονται και λιγότερα χρήματα, μόλις το 80% του κατά κεφαλήν εισοδήματος.
Επίσης δεν μπορούμε να πούμε πως οι γονείς δείχνουν έλλειψη ενδιαφέροντος για τα πρόοδο των παιδιών τους. Οι γονείς στην Ελλάδα αγωνιούν και φαίνεται ξεκάθαρα στα νούμερα.
Πάνω από τους μισούς γονείς με δική τους πρωτοβουλία συζήτησε την πρόοδο του παιδιών. Δεν είναι το ίδιο όμως και για τους καθηγητές. Το 39% των καθηγητών πήρε την πρωτοβουλία να συζητήσει την πρόοδο μαθητών, ενώ ο μέσος όρος στον ΟΟΣΑ είναι 47%.
Το Ελληνικό σπιτικό έχει τα μισά περίπου βιβλία από το μέσο όρο του ΟΟΣΑ. Υπάρχει ακόμα διαφορά μεταξύ αγοριών και κοριτσιών με τα κορίτσια να σκοράρουν χαμηλότερα στα μαθηματικά. Οι μαθητές που έρχονται από μη προνομιούχες κοινωνικές ή οικονομικές ομάδες δεν σπάνε εύκολα το φαύλο κύκλο. Στην Ελλάδα μόνο το 3.2% έναντι 6.5% στον ΟΟΣΑ προοδεύουν παρά τις κοινωνικές και οικονομικές αντιξοότητες.
Είναι ξεκάθαρο πως οι μαθητές των Ελληνικών σχολείων είναι σε μειονεκτική θέση λόγω σχολικού συστήματος. Δεν είναι ανεπίδεκτοι μαθήσεως, αλλά θύματα ενός συστήματος που μέχρι τα 15-16, τα αγνοεί και μετά τα βάζει στις προκρούστειες πανελλαδικές, με μόνο σκοπό την εισαγωγή στο πανεπιστήμιο και όχι την κριτική σκέψη, γνώση ή την παραγωγή άξιων πολιτών.
Οι λύσεις για να αναβαθμιστεί το ελληνικό σχολείο είναι απλές και συνοψίζονται στις λέξεις, αυτονομία, λογοδοσία και ανταγωνισμός και αξιολόγηση. Και εδώ η έκθεση του ΟΟΣΑ είναι καταπέλτης. Τα Ελληνικά σχολεία βρίσκονται στην τελευταία θέση όχι μόνο του ΟΟΣΑ αλλά και όλων των άλλων χωρών που εξετάστηκαν.
Είμαστε στην 65η θέση σε σύνολο 65 χωρών στην έλλειψη αυτονομίας του σχολείου να επιλέξει την διδακτέα ύλη και σε ανάλογες θέσεις όσον αφορά την έλλειψη αυτονομίας στην λογοδοσία και στην αξιολόγηση.
Στις περισσότερες χώρες τα αποτελέσματα αυτής της έρευνας ήταν αντικείμενο μεγάλου ενδιαφέροντος και συζήτησης γιατί αφορά το μέλλον της χώρας. Στην Ελλάδα με λίγες εξαιρέσεις πέρασε απαρατήρητη. Κανένας πολιτικός δεν νοιάστηκε για την πραγματική κατάντια του σχολικού συστήματος παιδείας.
Κανένας υπεύθυνος δεν ένιωσε την ανάγκη να απολογηθεί για τα απογοητευτικά αποτελέσματα και συμπεράσματα.
Το Ελληνικό σχολικό σύστημα καταστρέφει συστηματικά το μέλλον των παιδιών σε μια κοινωνία, που δεν νοιάζεται για το μέλλον της. Η έκθεση του ΟΟΣΑ δείχνει πως η κρίση, δεν άρχισε το 2010 αλλά είναι πολύ βαθύτερη και είναι και πολιτισμική και κρίση παιδείας. Τα παιδιά δεν έχουν διαβάσει την έκθεση του ΟΟΣΑ αλλά βιώνουν καθημερινά τις επιπτώσεις και βλέπουν πως το μέλλον τους είναι σκοτεινό και αντιδρούν άκομψα.
Αν θέλουμε να έχει μέλλον αυτός ο τόπος πρέπει να αρχίσουμε τις διαρθρωτικές αλλαγές άμεσα στην παιδεία. Η έκθεση του ΟΟΣΑ είναι ξεκάθαρη, δεν λείπουν ούτε τα χρήματα ούτε η υλικοτεχνική υποδομή. Αξιολόγηση, αυτονομία, λογοδοσία λείπει.
Τελειώνοντας σας αφήνω με την ερώτηση στην οποία οι 6 στους 10 μαθητές των Ελληνικών σχολείων έκαναν λάθος.
Ο Χρήστος μόλις πήρε το δίπλωμα οδήγησης και θέλει να αγοράσει αυτοκίνητο. Ο παρακάτω πίνακας δείχνει τις επιλογές αυτοκινήτων που έχει
Μοντέλο               Άλφα        Βήτα       Γάμμα      Δέλτα
Έτος                     2003       2000        2001        1999
Τιμή                     4800        4450       4250        3990
Κοντέρ               105000    115000    128000     109000
Κυβικά εκ. (Χιλ.)    1,79        1,796        1,82       1,783

Ερώτηση. Ποιο αυτοκίνητο έχει το μικρότερο κυβισμό. Η σωστή απάντηση είναι φυσικά  η Δέλτα.

Την ερώτηση αυτή την έκαναν λάθος 63 στους 100 μαθητές ενώ ο μέσος όρος λάθους του ΟΟΣΑ είναι 45%. Η Ελλάδα συγκρίνετε με την Τουρκία (λάθος 67%), Σερβία (λάθος 65%), Κροατία (λάθος 57%).

Ο Ανδρέας Κούτρας είναι οικονομικός αναλυτής και μέλος του Ινστιτούτου Νέας Πολιτικής. Eργάζεται στο Λονδίνο ως αναλυτής του Ευρωπαϊκού χρέους στην ITC Markets.  Είναι επίσης επιστημονικός και γεωπολιτικός αναλυτής και μέλος της επενδυτικής επιτροπής της SteppenWolf Capital LLC.

από το http://mhmadas.blogspot.gr

Το ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα (2)

 Ο λάθος άξονας ---Αρίστος Δοξιάδης

 Η απάντηση είναι: εξαρτάται από τη φύση των προβλημάτων που αντιμετωπίζει μια κοινωνία. Το δεξιό και το αριστερό, ως πολιτικές και ιδεολογικές παραδόσεις, ξεχωρίζουν σε λίγα, μεγάλα ζητήματα, όπως η έκταση του κράτους, η ελευθερία του επιχειρείν, η ατομική ή συλλογική ευθύνη για την ευημερία. Αυτά μεταφράζονται σε λίγο-πολύ τυποποιημένες προγραμματικές διακηρύξεις και (σπανιότερα) σε πρακτική δημόσια πολιτική. Αν, λοιπόν, σε μια κοινωνία το κύριο πρόβλημα είναι, π.χ., η υψηλή φορολογία, τότε έχει αξία μια «δεξιά» πρόταση για μικρότερο κράτος, και αν είναι η μεγάλη ανισότητα, έχει αξία μια «αριστερή» πρόταση για κοινωνικές παροχές στους πιο αδύναμους. Συνήθως τα προβλήματα είναι πολύπλοκα, γι’ αυτό και συχνά «αριστεροί» ηγέτες κάνουν «δεξιές» μεταρρυθμίσεις και το αντίστροφο.

Υπάρχουν όμως μεγάλα προβλήματα που δεν έχουν απάντηση στον άξονα δεξιά-αριστερά. Αυτό ισχύει παντού, και ακόμα περισσότερο σε κοινωνίες όπου δεν κυριάρχησε ποτέ ο κλασικός εργοδοτικός καπιταλισμός της Δύσης. Σε αυτές, όπως στην Ελλάδα, οι σχέσεις παραγωγής, εκμετάλλευσης, εξουσίας, ιδιοποίησης είναι σιωπηρές, χωρίς μια μεγάλη αφήγηση να τις δικαιολογεί ή να τις καταδικάζει. Αλλά είναι πραγματικές και ορίζουν τη ζωή των πολλών, με τρόπο που δεν φαίνεται στις σχηματικές αναλύσεις.

Παράδειγμα, το δημόσιο σχολείο. Εχει αναλυτικό πρόγραμμα διδασκαλίας κεντρικά προσδιορισμένο από το υπουργείο, και έχει επίσης εργασιακές σχέσεις για τους δασκάλους, που συνοψίζονται σε πολύ λίγες ώρες εργασίας (κατά μέσον όρο), σε πάρα πολλούς δασκάλους, πολύ χαμηλούς μισθούς, μονιμότητα και καμία αξιολόγηση. Αυτή είναι η επίσημη πλευρά. Υπάρχει και η ανεπίσημη πρακτική. Πολλοί δάσκαλοι κάνουν ιδιαίτερα το απόγευμα, άλλοι έχουν δεύτερες δουλειές που δεν τους αφήνουν να συγκεντρωθούν σοβαρά στη σχολική διδασκαλία. Πολλοί μαθητές πάνε στα ιδιαίτερα ή σε φροντιστήρια. Δεν νιώθουν ότι μπορούν να μάθουν πολλά στο σχολείο, και όσοι θέλουν να μάθουν ψάχνουν μόνοι τους. Οι δε δάσκαλοι που θα ήθελαν να διδάξουν με διαφορετικό τρόπο εμποδίζονται από τους περιορισμούς του υπουργείου.

Δίπλα στην επίσημη διδασκαλία υπάρχουν οι «αθέατες σπουδές». Οι μαθητές μαθαίνουν ότι ένας θεμελιακός θεσμός της κοινωνίας δεν επιτελεί τον σκοπό του, αλλά το κράτος και τα κόμματα δεν κάνουν τίποτε για να τον βελτιώσουν. Οτι αν θέλουν να μορφωθούν ή έστω να μπουν σε κάποιο πανεπιστήμιο, πρέπει να απευθυνθούν αλλού. Οτι οι δάσκαλοι παρανομούν με τα ιδιαίτερα, αλλά αυτό είναι κοινωνικά αποδεκτό. Οτι το πιο σημαντικό εφόδιο κοινωνικής ανόδου δεν είναι οι βαθμοί, αλλά οι αγωνιστικές περγαμηνές. Οταν θα βγουν στη ζωή, θα ξέρουν ότι οι κανόνες είναι για τα κορόιδα, ότι το καλύτερο κοινωνικό δίκτυο είναι ένα κόμμα, ότι ακούγεται όποιος φωνάζει. Δεν θα ξέρουν πώς να ερευνήσουν για να βρουν απαντήσεις σε σύνθετα ερωτήματα, ούτε ότι τα βιβλία προσφέρουν ιδέες και προσεγγίσεις που δεν βρίσκεις στο facebook. Θα δίνουν ίσες πιθανότητες να καταγόμαστε από τους πρωτόπλαστους όσο από κάποιον πίθηκο, και οι πιο φευγάτοι, απορρίπτοντας την «αστική επιστήμη», θα πιστέψουν ότι έχουμε εξωγήινους προγόνους. Και, όπως διαπιστώνουμε κάθε πέντε χρόνια από το PISA, θα έχουν χειρότερη αντίληψη της γλώσσας τους και των μαθηματικών απ’ όλους σχεδόν τους άλλους Ευρωπαίους.

Η μέθοδος διακυβέρνησης του δημόσιου σχολείου, οι εργασιακές σχέσεις και ο τρόπος διδασκαλίας συγκροτούν ένα μηχανισμό εκμετάλλευσης σε βάρος των μαθητών και των πιο φτωχών οικογενειών, και σε όφελος των πιο ανήθικων δασκάλων και των πιο πολιτικάντηδων «αγωνιστών». Πόσο δεξιά ή αριστερή είναι η προσπάθεια να αλλάξει αυτό; Μέρος της λύσης είναι να έχουμε λιγότερους δασκάλους, με περισσότερες ώρες εργασίας για τον καθένα, και με πολύ καλύτερους μισθούς. Αλλο μέρος είναι κάθε σχολείο και δάσκαλος να έχουν μεγαλύτερη αυτονομία, αλλά και να αξιολογούνται συστηματικά για όσα κάνουν και πετυχαίνουν. Αλλο μέρος, να μην υπάρχει ένα επίσημο βιβλίο για κάθε μάθημα, αλλά πολλές διαφορετικές πηγές. Τι από αυτά είναι δεξιό και τι αριστερό;

Σαν το σχολείο είναι πολλοί άλλοι θεσμοί: τα νοσοκομεία, τα πάντα αναβλητικά δικαστήρια, η αγορά εργασίας που δεν συμμορφώνεται σε νόμους και συλλογικές συμβάσεις. Οσοι πιστεύουν ότι οι λύσεις υπάρχουν στα θέσφατα των στοχαστών της μιας ή της άλλης ιδεολογίας δεν ξεπέρασαν ποτέ την τσαπατσουλιά της σχολικής τάξης.

Γι’ αυτό, όταν με ρωτούν αν είμαι κεντροαριστερός ή φιλελεύθερος, λέω δεν ξέρω, και δεν με ενδιαφέρει. Οταν με ρωτούν με ποια από τα άλλα κόμματα θα ήθελα να συνεργαστεί ο νέος πολιτικός φορέας που προτείνουν οι «58», λέω «με αυτά που είναι πιθανότερο να κάνουν κάτι σοβαρό για την παραγωγή, την ανεργία, τους φτωχούς και τα σχολεία». Και αν, παρά την απέχθειά μου στα συνθήματα, μου ζητούν ένα, δανείζομαι από τον Γιάννη Βούλγαρη: «ριζοσπαστικό μέτρο».

* Ο κ. Αρίστος Δοξιάδης είναι συγγραφέας του βιβλίου «Το αόρατο ρήγμα: θεσμοί και συμπεριφορές στην ελληνική οικονομία».




από το http://kentro.aristera.gr

Η "πρώτη" της Ελιάς στον Πειραιά

Την Τετάρτη 18 Δεκεμβρίου, έγινε στον Πειραιά συγκέντρωση 30 ενεργών πολιτών οι οποίοι ενδιαφέρονται για την επιτυχία της πολιτικής προσπάθειας διαλόγου, συνεννόησης και συνεργασίας που ξεκίνησε εδώ και δυο μήνες στην πατρίδα μας και έγινε γνωστή ως «έκκληση των 58» για την συνεργασία των αριστερών και δημοκρατικών δυνάμεων, για την κεντροαριστερά.

Μετά από διάλογο προβληματισμού στο πνεύμα της διακήρυξης των «58», αποφασίστηκε να ανατεθεί σε μια επιτροπή 6 ατόμων εκ των παρευρισκομένων, η διοργάνωση στο κέντρο του Πειραιά το δεύτερο 15νθήμερο του Ιανουαρίου μιας μεγάλης ανοικτής ενημερωτικής συγκέντρωσης για την προσπάθεια συνεργασίας των ανέστιων πολιτών που κινούνται πολιτικά μεταξύ ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ, για την δημιουργία της «Ελληνικής ελιάς».

Η επιτροπή που αναδείχτηκε από κοινού αποτελείται από τους/τις:

Ανανιάδη    Νότη

Βεντούρη   Ανδρέα

Γλαμπεδάκη Μανόλη

Κλαπαδάκη  Μίλτο

Μυργιαλή   Χρύσα

Τράπαλη Γιώργο

το Συνέδριο της ΔΗΜΑΡ (2)

Το Συνέδριο της ΔΗΜΑΡ τέλειωσε και τα αποτελέσματα του σε όσους ασχοληθήκαμε με τις διαδικασίες προ- και κατά την διάρκεια του δεν αποτελούν κανενός είδους έκπληξη. Ένα ενδιαφέρον σημείο θα ήταν αν κοινωνία ενδιαφέρθηκε καθόλου με όλο αυτό το γεγονός κι αν ένιωσε κάποια –οποιαδήποτε- έκπληξη από το αποτέλεσμα, το οποίο εμείς που απορροφηθήκαμε από τις εσωτερικές διεργασίες είμαστε ανίκανοι να διακρίνουμε. Αλλά αυτό είναι ένα μεγάλο διαφορετικό θέμα, αφορά την δημιουργικότητα ή την επικινδυνότητα των κομματικών μηχανισμών και δεν είναι του παρόντος. Άλλωστε δεν έχω να πω κάτι, τα κατάφερα έστω και για μικρό χρονικό διάστημα να γίνω μέρος του μηχανισμού, επομένως να μην ξέρω πως αντέδρασε η κοινωνία.

Πριν αναφερθώ στον Πειραιά –γι αυτό ξεκίνησα την ανάρτηση- δυο τρεις σύντομες ενημερωτικές παρατηρήσεις.

Το ρευστό πολιτικό τοπίο όλης της χώρας ήταν παρόν και στο Συνέδριο.

Από τα τρία σε γενικές γραμμές ρεύματα που συνυπάρχουν στην ΔΗΜΑΡ δηλαδή αυτών που πιστεύουν α) σε μια μεγάλη δημοκρατική-αριστερή παράταξη, αυτών που πιστεύουν β) σε μια μεγάλη καθαρή αριστερή παράταξη και σ’ αυτούς που πιστεύουν γ) σε κινήσεις κορυφής για την διατήρηση του κόμματος ως έχει, ο αγώνας μέσα στο συνέδριο υπήρξε σκληρός.

Στο αποτέλεσμα του είχε την εκλογική συνεργασία σε μια λίστα που προϋπέθετε την αποδοχή των θέσεων της προηγούμενης Κεντρικής Επιτροπής, της ομάδας των «προεδρικών» με την ομάδα των «αριστερών» από την μια και σε ξεχωριστή λίστα της ομάδας των «κεντροαριστερών» από την άλλη. Το αποτέλεσμα σε ποσοστά, 76,4% προς 23,6% (υπήρξε και ένας μεμονωμένος). Όπου στο 76,4% φυσικά κυρίαρχη δύναμη είναι η προεδρική ομάδα.

Ο Σπύρος Λυκούδης, ο απερχόμενος γραμματέας του κόμματος ο οποίος ηγήθηκε της ομάδας των «κεντροαριστερών» παρά το 23,6% των ψήφων, αναδείχτηκε ως το πιο δημοφιλές στέλεχος του κόμματος, λαμβάνοντας σταυρό προτίμησης από 406 συνέδρους, δηλαδή περίπου το 43% του σώματος παρά την πόλωση. Μετά τον Λυκούδη, τα τέσσερα πιο συκοφαντημένα στελέχη ως λακέδες του Βενιζέλου που θέλουν να διαλύσουν το κόμμα και να το πάνε σκραπ στον Σείριο, κατέλαβαν τις πρώτες θέσεις εκλογής στην «ενωτική λίστα», σ’ αυτή δηλαδή που στηρίζουν την «κεντροαριστερή παράταξη».

Με την σειρά η εκλογή μετά τον Σπύρο Λυκούδη ήταν Γρηγόρης Ψαριανός, Ανδρέας Παπαδόπουλος, Γεράσιμος Γεωργάτος και Ντόρα Τσικαρδάνη.

Ψηλά στην κατάταξη εκλογής στην λίστα των προεδρικών (είχε την επωνυμία «Λίστα υποστήριξης των θέσεων»), βρέθηκε και ο πρόσφατα ενταχθείς στην ΔΗΜΑΡ –κι εγώ στο συνέδριο το έμαθα- Βαλντέν Σωτήρης, θεωρητικός μιας καθαρά αριστερής συνεργασίας της ΔΗΜΑΡ και άλλων ομάδων (Λοβέρδος-Καστανίδης) με τον ΣΥΡΙΖΑ.

Τα αποτελέσματα του Συνεδρίου, έχουν διαφοροποιήσεις στο στελεχικό δυναμικό του Πειραιά.

Στη λίστα υποστήριξης των θέσεων… συμμετείχαν 11 υποψήφιοι από τους οποίους οι 5 ήταν μέλη και της απερχόμενης Κεντρικής επιτροπής.

Στην ενωτική λίστα συμμετείχαν 8 υποψήφιοι από τους οποίους 2 ήταν μέλη και της απερχόμενης κεντρικής επιτροπής.

Η λίστα θέσεων εξέλεξε 3 μέλη στην νέα κεντρική, τα οποία ήταν και στην παλιά.

Τις/τον (με σειρά εκλογής) Μαρία Ρεπούση, Μαρία Γιαννακάκη και Γιάννη Κακουλίδη

Η ενωτική λίστα εξέλεξε στη νέα ΚΕ ένα μέλος που ήταν και στην παλιά, τον Γεράσιμο Γεωργάτο και 3 ακόμη νέα μέλη, τους/την (με σειρά εκλογής) Πιέρρο Γιώργο, Καραγρηγορίου Γρηγόρη και Καραφέρη Μαρία.

Ο Πειραιάς λοιπόν δείχνει τον δρόμο της ανανέωσης και ο δήμος μας έχει δυναμική συμμετοχή σ’ αυτό.

το Συνέδριο της ΔΗΜΑΡ

Αρχίζει το Συνέδριο της ΔΗΜΑΡ σε λίγες ώρες.

Ίσως το πιο παράδοξο συνέδριο αριστεράς –συντηρητικής, αντιδραστικής, προοδευτικής, σε όλες τις εκφάνσεις της- εδώ και χρόνια.

Σχεδόν πάντα, εμφανίζονταν τρεις τάσεις στην ανανεωτική αριστερά. Μια πιο αριστερή (η κλίμακα πάντα με τα λενινιστικά μέτρα και σταθμά μην παρεξηγηθούμε), μια πιο δεξιά και στη μέση η συνήθως αποκαλούμενη προεδρική η οποία έπαιζε τον ρόλο του ισορροπιστή και εν πολλοίς εγγυητή της ενότητας του κόμματος.  

Στο 2^ο συνέδριο μας, το παράδοξο είναι ότι η προεδρική φρουρά δεν μπορεί να παίξει τον ρόλο του εγγυητή της ενότητας, κάθε άλλο. Η αλλόκοτη και αλλοπρόσαλλη τακτική από την εποχή της εξόδου μας από την κυβέρνηση μέχρι σήμερα, μόνον διαλυτικές επιπτώσεις έχει.

Όλα δείχνουν όμως, ότι τίποτα δεν θα θέσει σε κίνδυνο την ενότητα του κόμματος. Οι παρεμβάσεις του γραμματέα Σπύρου Λυκούδη, είχαν σαν αποτέλεσμα όπως όλα δείχνουν την συγκράτηση των φυγόκεντρων δυνάμεων, σε στιγμές κρίσιμες όχι τόσο για το κόμμα όσο για την κοινωνία, αναδεικνύοντας τον στην πράξη σε εγγυητή της ενότητας του.

Δεν κλείνουν όμως εδώ κάποιοι κύκλοι. Οι επιθυμίες ενός μεγάλου μέρους των πολιτών για την δημιουργία κεντροαριστερού πόλου στην πατρίδα μας σταθερά συνεπαίρνουν μεγάλη μερίδα μελών και κυρίως φίλων του κόμματος, η οποία θα εξακολουθήσει να έρχεται σε ευθεία αντίθεση με τις επιλογές τις διαφαινόμενης ίδιας πλειοψηφίας της ηγετικής ομάδας. Επιλογές που περιορίζονται σε ατομικές προσκλήσεις για λύση στην ουσία των προσωπικών πολιτικών προβλημάτων. Επιλογές που δεν είναι πια μια ευκολοχώνευτη τροφή.

Από την Δευτέρα 16 του μηνός, αρχίζουν και στο λεκανοπέδιο οι διεργασίες που έχουν αρχίσει στην επαρχία, για την οργάνωση και συντονισμό τοπικών ομάδων πολιτών με αναφορά στην έκκληση των «58» και πολλά, πάρα πολλά μέλη του κόμματος θα συμμετάσχουμε. Σε συνδυασμό με την διαφαινόμενη αποτυχία σε επίπεδο μαζικότητας των ανάλογων ενεργειών της ηγετικής ομάδας του κόμματος με τους ομαδάρχες που έχουν αποχωρήσει από το ΠΑΣΟΚ, το μείγμα πάλι θα αρχίσει να δείχνει την εκρηκτικότητα του και σε ένα κόμμα που λειτουργεί χωρίς καταστατικό τα πιθανά αποτελέσματα είναι απροσδιόριστα σήμερα.

Στο εθνικό μοτίβο, η καθυστέρηση στην δημιουργία της Ελληνικής «ελιάς» απέναντι στην προσπάθεια παλιννόστησης του δικομματισμού από τον δεξιό και αριστερό λαϊκισμό, του δίνει πόντους επιτυχίας και αυτό ίσως αποβεί μοιραίο όχι μόνο για το κόμμα μας, αλλά για την ίδια την κοινωνία.

Τίποτα δεν τελειώνει με μια εκλογική αναμέτρηση, τίποτα όμως επίσης δεν επαναφέρει τις ευκαιρίες όταν προσπερνιόνται.

Εννοείται, ανεξάρτητα από τα αποτελέσματα του συνεδρίου, όσοι πιστεύουμε σε αυτή την προσπάθεια συγκρότησης της μεγάλης δημοκρατικής παράταξης ή όπως αλλιώς την πούμε, πρέπει να παλέψουμε στο προσεχές δίμηνο για την συγκρότηση της, ελπίζοντας ότι πολλοί θα αλλάξουν στάση διαβλέποντας την πολιτική ανατροπή που επιφυλάσσει το μέλλον της.

Ρεπορτάζ εφημερίδων από την μεγάλη συγκέντρωση της κεντροαριστεράς

Από το blog ΦΙΛΑΜΕ (με κλικ)

Εκλογές: το μόνο που ξέρει να κάνει επιτυχώς το ελληνικό πολιτικό σύστημα ---του Φώτη Γεωργελέ

Ένας κανονικός άνθρωπος δεν μπορεί να καταλάβει τι γίνεται σ’ αυτή τη χώρα. Του φαίνονται όλα παράλογα. Και σε άλλες χώρες πεθαίνουν άνθρωποι, όταν συμβαίνουν θεομηνίες. Εκεί όμως έχουν τυφώνες, ανεμοστρόβιλους, ξεχειλίζουν ποτάμια. Εδώ πεθαίνουν 3 άνθρωποι, όταν βρέχει στην πόλη. Τα έργα στο δρόμο της Ρόδου είχαν προγραμματιστεί, πάντα τα έργα έχουν προγραμματιστεί. Αλλά δεν γίνονται ποτέ. Όταν βρέχει τα κανάλια βγάζουν ειδικούς ρεπόρτερ, στη Χαμοστέρνας, την Κηφισού, την Πειραιώς. Εκδίδονται έκτακτα ανακοινωθέντα ακραίων φυσικών φαινομένων: θα βρέξει. Ακραίο φαινόμενο δεν είναι η βροχή. Είναι το ελληνικό κράτος. Που δεν υπάρχει. Όταν πλημμυρίζουν οι δρόμοι βγαίνουν κάποιοι με σιδερένιες ράβδους και ανοίγουν τα φρεάτια. Ξαναπρογραμματίζουν τα έργα. Κοινωνικό κράτος στην Ελλάδα δεν υπάρχει. Το κράτος πληρώνει μόνο μισθούς, συντάξεις, καταναλωτικές δαπάνες. Οι πολίτες πληρώνουν διπλά ακόμα και τη δωρεάν παιδεία και τη δωρεάν υγεία. Κόβονται οι δημόσιες δαπάνες συνεχώς. Για να μην κοπούν οι άχρηστοι φορείς. Η κρατική γραφειοκρατία υπερασπίζεται τα προνόμιά της, αντιστέκεται σε κάθε απόπειρα που τη θίγει και καταγγέλλει τη μείωση του κοινωνικού κράτους. Που δεν έχουμε.

Ένας κανονικός άνθρωπος δεν μπορεί να καταλάβει γιατί δίνουμε μάχες για να διατηρήσουμε επιχειρήσεις που κάνουν τζίρο 20 εκατομμυρίων και έχουν ζημιές 18. Που υπάρχουν δηλαδή μόνο για να αποσπούν αυτά ακριβώς τα 18 εκ. κάθε χρόνο από τον προϋπολογισμό. Τον οποίο καλύπτουν οι πολίτες με φόρους. Για υπηρεσίες που δεν τους παρέχονται. Το δημόσιο δεν απαλλάσσεται από ζημιογόνες δραστηριότητες, θέλει να είναι βιομήχανος, τα κόμματα επιχειρηματίες.

Ένας κανονικός άνθρωπος δεν μπορεί να καταλάβει γιατί μια χώρα σε κατάσταση ανάγκης έχει την πολυτέλεια να χάνει μια ακαδημαϊκή χρονιά. Κοροϊδευόμαστε, στη χώρα που ένα εξάμηνο διαρκεί 13 βδομάδες, αν η απεργία λήξει την Τετάρτη πριν την Παρασκευή της τελευταίας βδομάδας το εξάμηνο δεν χάνεται. Λες και η μόρφωση είναι υπνοπαιδεία, αν βάλεις όλα τα μαθήματα μέσα σε λίγες μέρες στη διάρκεια των γιορτών δεν τρέχει τίποτα, πες ότι έγινε το εξάμηνο. Εφαρμόζουμε με αξιοθαύμαστη συνέπεια τις αρχές του ανατολικού μπλοκ. Εσείς κάνετε ότι μας πληρώνετε κι εμείς κάνουμε ότι δουλεύουμε. Παριστάνουν όλοι ότι σπουδάζουν και μετά τους δίνουν πτυχίο. Έπειτα θρηνούν για την ανεργία των νέων.

Ένας κανονικός άνθρωπος δεν μπορεί να καταλάβει γιατί σε μια χώρα 1,5 εκ. ανέργων διαλύεται η ανώτατη εκπαίδευση για μερικές εκατοντάδες μεταθέσεις. Ακόμα κι αν αυτές είναι υπερβολικές. Στον κανονικό κόσμο θα ζητήσει το υπουργείο 490 μεταθέσεις, θα απαντήσει το πανεπιστήμιο με πάνω από 200 λιγότερους δεν γίνεται δουλειά, θα τα βρουν στη μέση, δεν θα το μάθουμε καν. Εδώ, όμως, δεν συμβαίνουν τέτοια συνηθισμένα πράγματα. Εδώ «δεν θα γίνουμε εμείς προσκυνημένοι».

Το σύστημα αντιδράει ακόμα και στα μικρά τσιμπήματα. Ο στόχος είναι κάθε απόπειρα εξορθολογισμού να έχει τόσο μεγάλο κοινωνικό κόστος, ώστε να ματαιώνεται. Αν ένας εργαζόμενος στη βιβλιοθήκη του Πανεπιστημίου Αθηνών μετατεθεί στη βιβλιοθήκη του Πανεπιστημίου Πειραιά είναι προσκυνημένος, ανοίγει το παράθυρο του 7ου ορόφου για να αυτοκτονήσει. Αν ένας εργαζόμενος στο νοσοκομείο της Ομόνοιας μετατεθεί στο Κολωνάκι, επιχειρείται άλωση της δημόσιας υγείας και παράδοση στα ιδιωτικά συμφέροντα. Αν κλείσει μια άχρηστη βιομηχανία, κινδυνεύει η αμυντική θωράκιση της χώρας. Κάθε μία γίνεται μοναδική περίπτωση, υπέρτατη αδικία, επίθεση εναντίον του λαού και της χώρας. Έστω. Μπορεί κάποιος απ’ όλους αυτούς τους «φίλους του λαού» να πει αν υπάρχει μια περίπτωση κάπου, που συμφωνεί, να γίνει μετάθεση από μια υπηρεσία του δημοσίου σε άλλη; Αν υπάρχει μία ζημιογόνος εταιρεία κρατική που πρέπει να κλείσει ή να ιδιωτικοποιηθεί; Αν υπάρχει ένας οργανισμός που δέχονται να συγχωνευθεί; Αν δεχτούν έστω μία περίπτωση, να δεχτούμε ότι στα πανεπιστήμια, στα σχολεία, στις συγκοινωνίες, στα νοσοκομεία, δεν περισσεύει κανείς.

Οι μεν προωθούν δήθεν μεταρρυθμίσεις, με λάθη, χωρίς αξιολόγηση, χωρίς καθαρές κουβέντες, που συσκοτίζουν την κατάσταση, που προσκρούουν στη δικαιοσύνη, που η τρόικα τις θεωρεί κοροϊδία, που καθυστερούν τόσο πολύ ώστε χάνεται η δυναμική τους. Οι δε έχουν αναλάβει το ρόλο του ξεκάθαρου υπερασπιστή του χρεοκοπημένου συστήματος, του κρατισμού και της πελατοκρατίας, για να την κληρονομήσουν. Όλα είναι υπέροχα στα πανεπιστήμια, στα νοσοκομεία, στα σχολεία, τις κρατικές επιχειρήσεις, τους αναρίθμητους απίθανους φορείς. Γιατί μια χώρα χρεοκοπημένη πώς μπορεί να μην έχει και Ινστιτούτο Αμυντικών Αναλύσεων και Κέντρο Έρευνας και Τεχνολογίας Εθνικής Άμυνας και Κέντρο Διεθνούς και Ευρωπαϊκού Δικαίου και Ελληνικό Ινστιτούτο Διεθνούς και Αλλοδαπού Δικαίου και Ινστιτούτο Δημοσίου Διεθνούς Δικαίου και Διεθνών Σχέσεων και Ινστιτούτο Αιγαίου και Δικαίου της Θάλασσας; Πού πάμε; Χωρίς Οργανισμό Ανέγερσης Νέου Μουσείου Ακρόπολης, χωρίς Οργανισμό Αποξήρανσης της Κοπαΐδας, χωρίς Εθνικό Ίδρυμα Μελετών ο Γέρος του Μοριά, χωρίς Ανώνυμη Εταιρεία Διώρυγας Κορίνθου;

Στο τελευταίο Eurogroup γιόρταζαν, Ιρλανδία και Ισπανία βγήκαν από μνημόνια. Σ’ αυτή τη χώρα γιατί υπάρχει ακόμα ύφεση; Μυστήριο. Γιατί η τρόικα 3 μήνες δεν συμφωνεί, γιατί οι υπόλοιποι Ευρωπαίοι εμφανίζονται αδιάφοροι στις απειλές ότι αλλιώς θα συζητάνε με τον Τσίπρα; Τους λένε, δηλαδή, προτιμάτε να συζητάτε με αυτούς που δεν θέλουν να κάνουν καμία αλλαγή στο χρεοκοπημένο σύστημα ή με μας που προσποιούμαστε τουλάχιστον ότι έχουμε σκοπό να κάνουμε κάτι; Το δίλημμα της απελπισίας.

Έτσι, επιστρέφουμε στα παλιά, γνωστά, δικά μας δοκιμασμένα κόλπα. Έρχονται εκλογές. Θαυμάσια κατάσταση, το μόνο που ξέρει να κάνει επιτυχώς το ελληνικό πολιτικό σύστημα. Η αντιπολίτευση κατηγορεί την κυβέρνηση για σκάνδαλα στους εξοπλισμούς. Η κυβέρνηση απαντά ότι η αντιπολίτευση έχει ενσωματώσει την ομάδα Άκη και υπερασπίζεται τις προηγούμενες αμαρτωλές συμβάσεις. Επιπλέον, υπερασπίζεται και τα συμφέροντα της βιομηχανίας φαρμάκου. Θα γίνουν εξεταστικές επιτροπές. Θα μιλήσουμε για σκάνδαλα. Η μπαϊλντισμένη κοινή γνώμη, που τα έχει ακούσει όλα, τείνει να τους πιστέψει. Και τους δύο. Όλοι είναι κλέφτες και απατεώνες. Τότε γιατί να είναι χειρότεροι οι μπράβοι της νύχτας; Καθηγητές του Συνταγματικού Δικαίου εξηγούν ότι υπάρχει και «καλή βία», αυτή που η κοινωνία τη νομιμοποιεί. Και η κοινωνία δικαιώνει τη θεωρία Κατρούγκαλου: Το μόνο κόμμα που ανεβαίνει στις δημοσκοπήσεις είναι η Χρυσή Αυγή. Με τον αρχηγό της στη φυλακή.

Το πολιτικό σύστημα εξακολουθεί να αυτοκτονεί αποτρελαίνοντας την κοινωνία.

 από το www.metarithmisi.gr

να πάμε...