Ο κατακερματισμός και ο φατριασμός της ελληνικής κοινωνίας, απαιτούν άλλες λύσεις ---του Κώστα Χαϊνά

Λίγα χρόνια μετά το ξέσπασμα της ελληνικής επανάστασης του 1821, στο μικρό τμήμα της απελευθερωμένης πατρίδας μας, οι επικεφαλής των διαφόρων ομάδων εξουσίας, από τους οπλαρχηγούς, τους πρόκριτους, τους αρματωλούς, αντιδρούσαν με κάθε μέσον –ακόμη και με ένοπλη εξέγερση- σε κάθε προσπάθεια του Καποδίστρια να επιβάλλει κάποιους κανόνες δικαίου, στη βάση του κοινού, του εθνικού συμφέροντος. Κάθε τόσο έπρεπε να στέλνει ένοπλα τμήματα για να καταστείλει τοπικές εξεγέρσεις κατά της κεντρικής Κυβέρνησης για να επιβάλλει τους στοιχειώδεις κανόνες, που έπρεπε να έχει ένα ενιαίο Κράτος δικαίου. Ακόμη και ο Μιαούλης, ο εθνικός μας πυρπολητής, δεν δίστασε να πυρπολήσει τον ελληνικό στόλο, όταν κάποια στιγμή η κεντρική Κυβέρνηση δεν δέχθηκε να εξαιρεθεί η Ύδρα από την καταβολή φόρων. Η κάθε φατρία, είχε ως μόνο στόχο την περιφρούρηση των δικαιωμάτων της φατρίας και τίποτα περισσότερο, ακόμη και με τη ένοπλη βία. Μετά την απελευθέρωση αυτός ο φατριασμός σημάδεψε όχι μόνο τα πρώτα χρόνια της μετεπαναστατικής Ελλάδας, αλλά αποτέλεσε το κύριο χαρακτηριστικό της κοινωνίας μας μέχρι σήμερα. Απλά μετεξελίχθηκε. Στην επαναστατημένη Ελλάδα ήταν η περιοχή δράσης της κάθε ένοπλης ομάδας. Μετά την απελευθέρωση ο χώρος του φατριασμού αποτέλεσε το Κράτος. Η κάθε ομάδα εξουσίας, επιδίωκε να ελέγχει όσο μεγαλύτερο τμήμα του Κράτους μπορούσε διορίζοντας, τους δικούς της κομματάρχες. Έτσι οικοδομήθηκε το νεότερο Κράτος. Υπάλληλοι του Κράτους μπορούσε να γίνει μόνο κάποιος, που είχε τα διαπιστευτήρια της κάθε φορά κυρίαρχης ομάδας. Ακόμη και στην εποχή που η χώρα μας εντάχθηκε στη μεγάλη ευρωπαϊκή οικογένεια και έπρεπε να κρατηθούν κάποιες αξιοκρατικές διαδικασίες (ΑΣΕΠ), πάντα αυτό το κυρίαρχο σύστημα εξουσίας, έβρισκε τρόπους (συμβάσεις, stage κ.ά.) να διορίζει τους δικούς του. Έτσι στις μεγάλες δημόσιες επιχειρήσεις και δημόσιους οργανισμούς, κυριάρχησαν για χρόνια πολλά, εκπρόσωποι αυτών των ομάδων εξουσίας με τρομακτική δύναμη.
Έτσι διαιωνίζονταν το φατριαστικό αυτό σύστημα κατάληψης του δημόσιου χώρου, από τη μια πλευρά με τους λεγόμενους ημετέρους με την ευρύτερη έννοια, του κυρίαρχου συστήματος εξουσίας και από την άλλη αναπαραγόταν  το πολιτικό σύστημα εξουσίας. Ένα πολιτικό σύστημα, που τα τελευταία σαράντα χρόνια πήρε τη μορφή του δικομματισμού, αφού τα κύρια κοινωνικά και πολιτικά τους στηρίγματα βασίζονταν στις ομάδες αυτές, που οι ίδιοι είχαν διορίσει στο Κράτος και στο ευρύτερο δημόσιο. Ακόμη και ένα τμήμα της επιχειρηματικότητας προσδέθηκε στο κρατισμό. Έτσι οικοδομήθηκε το λεγόμενο πελατειακό Κράτος. Να σημειώσω εδώ ότι κατά καιρούς το κυρίαρχο αυτό σύστημα, υιοθετούσε και προσελάμβανε ημέτερους ακόμη και από το αντίπαλο πολιτικό στρατόπεδο, δηλαδή τα παιδιά των αριστερών, εξαγοράζοντας τους ουσιαστικά, αφού αποτελούσαν σε μεγάλο βαθμό, ένα άλλοθι αντικειμενικότητας και στην συνέχεια μια μόνιμη πολιτική εφεδρεία.
Αυτός ο κατακερματισμός της ελληνικής κοινωνίας, μας κατατρέχει και καταδυναστεύει την κοινωνία μας διαχρονικά σε όλες τις εκφάνσεις της, μέχρι σήμερα. Κάθε φορά που οι «πελάτες» δυσανασχετούσαν με τους πολιτικούς τους πάτρωνες, είτε απαιτούσαν απ’ αυτούς την ικανοποίηση κάθε παράλογου αιτήματος που μπορούσε να διανοηθεί κάποιος, ακόμη και ο πιο αρρωστημένος εγκέφαλος, π.χ. επίδομα έγκαιρης προσέλευσης, κλείδωναν τις πόρτες του «μαγαζιού» τους, χωρίς να τους ενδιαφέρει αν κάποιοι άλλοι  απέξω ταλαιπωριόντουσαν, ή έχαναν το μεροκάματο τους, γιατί η δημόσια υπηρεσία που αυτοί είχαν κλείσει δεν τους εξυπηρετούσε. Οι υπάλληλοι των ΟΤΑ, θεωρούν ότι οι Δήμοι είναι δικοί τους και μπορούν να τους καταλαμβάνουν όποτε θέλουν και να αφήνουν να πλημμυρίζουν οι πόλεις με σκουπίδια, όποτε αυτοί κρίνουν αδιαφορώντας για τους υπόλοιπους. Οι εργαζόμενοι της ΔΕΗ έχουν αποδείξει στο παρελθόν, ότι μπορούν ανά πάσα στιγμή να κατεβάζουν τους διακόπτες και να βυθίζουν τη χώρα στο σκοτάδι, αν κάποιος διανοηθεί να τους αμφισβητήσει την εξουσία και το ρόλο τους. Οι εκπαιδευτικοί, θεωρούν ότι μπορούν να κάνουν ότι θέλουν με τους μαθητές που τους εμπιστεύθηκε η ελληνική κοινωνία να τους μορφώσει και να εξαγγέλλουν απεργία μέσα στις εξετάσεις, γιατί δεν θέλουν να κάνουν δύο ώρες παραπάνω. Ανεξάρτητα από τους χειρισμούς και την αυταρχικότητα της Κυβέρνησης στο θέμα της ΕΡΤ, οι εργαζόμενοι της θεωρούν ότι η ΕΡΤ είναι δική τους και μπορούν να την καταλαμβάνουν, να χρησιμοποιούν την περιουσία της και τις υποδομές της για να μεταδίδουν τα δικά τους μηνύματα, ενώ δεν τους ανήκει, αφού είναι δημόσια περιουσία.
Όλες αυτές οι κοινωνικές ομάδες – συντεχνίες θεωρούν τα κεκτημένα τους αυτά, αποτέλεσμα της συναλλαγής τους με το κυρίαρχο πολιτικό σύστημα και με την ανοχή ή μάλλον την σύμφωνη γνώμη της αριστεράς,  δεδομένα –status guo- για δεκαετίες, ανεξάρτητα αν είναι δίκαια ή όχι. Έτσι λίγο πολύ πορευόμασταν  για δεκαετίες, ώσπου ήρθε η κρίση, να μας θέσει αμείλικτα ερωτήματα. Ή σταματούσαμε τον κατήφορο του υπερκαταναλωτισμού και των ασύδοτων κρατικών δαπανών με δανεικά, είτε χρεοκοπούσαμε. Οι διεθνείς αγορές σταμάτησαν να μας δανείζουν και τότε ζητήσαμε βοήθεια από τη διεθνή κοινότητα και τους εταίρους μας ευρωπαίους. Το πρόγραμμα στήριξης της οικονομίας μας, πρωτόγνωρο για τα διεθνή δεδομένα, για τρία χρόνια τώρα στηρίζει και καλύπτει τα ελλείμματά μας. Το πολιτικό σύστημα αρνείται να δει την πραγματικότητα. Από το 2010 κόντρα σε κάθε ορθολογισμό, αρνείται κάθε αλλαγή στο Κράτος, στους θεσμούς, στην κοινωνία. Για όλα φταίει το μνημόνιο. Και δεν αναφέρομαι μόνο στην αντιπολίτευση, η οποία θεωρεί ότι τα προβλήματα της ελληνικής κοινωνίας ξεκινάμε με την υπογραφή του 1ου μνημονίου. Σε πολλές αναλύσεις, διαβάζουμε ότι τα προβλήματά μας ξεκινάνε με το μνημόνιο του 2010. Ανεξάρτητα από τους χειρισμούς της τότε Κυβέρνησης, του 2010 – που θα κριθούν από την ιστορία για την ανεπάρκειά τους- η ουσία είναι ότι η διεθνής κοινότητα και ιδιαίτερα οι ευρωπαίοι εταίροι μας, αποφασίζουν να στηρίξουν τη χώρα με δισεκατομμύρια, εμπρός στον κίνδυνο μιας ανοικτής χρεοκοπίας.
Κάποιοι θα πουν ότι το έκαναν για το συμφέρον τους. Έστω και αν ισχύει αυτό,  δηλαδή ότι το έκαναν και για δικό τους συμφέρον, γιατί μια πιθανή κατάρρευση της χώρας μας θα ήταν το χειρότερο σενάριο για τις δικές τους χώρες, αλλάζει την εικόνα, ότι δηλαδή μας στήριξαν ; Όχι βέβαια. Η ουσία είναι ότι η χώρα απέφυγε την ανοικτή χρεοκοπία, γιατί μας στήριξαν και μας στηρίζουν οι εταίροι μας. Το θέμα είναι ότι το πολιτικό σύστημα της χώρας μας, από τη πρώτη στιγμή ήταν αντίθετο σε κάθε αλλαγή, σε κάθε μεταρρύθμιση, σε κάθε μέτρο, που προβλεπόταν από το μνημόνιο. Και ο κύριος λόγος είναι γιατί οι αλλαγές αυτές, έθιγαν την πολιτική του πελατεία και περιόριζαν τον δικό του ρόλο. Κάθε φορά, με το φόβητρο της δόσης υποχρεωνόταν το πολιτικό σύστημα να πάρει με το ζόρι, κάποια μέτρα και αυτά κολοβά και μισερά. Ποτέ δεν κάθισε –τρία χρόνια τώρα- με ψυχραιμία και παρρησία να μελετήσει τα γνωστά προβλήματα του κρατικού μηχανισμού και να πει την αλήθεια στον ελληνικό λαό. Δεν μας χρειάζονται αυτοί οι οργανισμοί για αυτόν και για αυτόν τον λόγο, δεν μας χρειάζεται να έχουμε αυτήν την ΕΡΤ, δεν χρειάζεται να έχουμε αυτές ή εκείνες τις δομές, και χρειάζεται να τις κλείσουμε και αναπόφευκτα θα απολυθούν κάποιοι άνθρωποι. Αυτό δεν είναι καθόλου ευχάριστο, αλλά είναι απαραίτητο όταν θέλεις να περισώσεις το μείζον, που είναι η ελληνική κοινωνία και οικονομία. Η αλήθεια είναι βέβαια –αν θέλουμε να μιλήσουμε με οικονομικούς όρους- ότι κάθε άχρηστη θέση εργασίας που περισώνουμε στο δημόσιο, περίπου τρεις θέσεις εργασίας χάνονται στον ιδιωτικό τομέα. Το 1,5 εκατομμύρια ανέργους του ιδιωτικού τομέα δεν λέει κάτι ; Όμως αυτό μάλλον δεν ενδιαφέρει το πολιτικό σύστημα, γιατί ως συνήθως τα δικά του παιδιά απασχολούνται κυρίως στο δημόσιο τομέα. Τα άλλα, του ιδιωτικού τομέα, είναι τα λεγόμενα αποπαίδια, γιατί δεν τους έχουμε δεδομένους πολιτικά.
Ναι, είναι δυσάρεστο να μιλάμε για απολύσεις, αλλά γίνονται απαραίτητες, μετά το όργιο προσλήψεων  που έγιναν στο δημόσιο τα σαράντα προηγούμενα χρόνια. Ποτέ όμως μέχρι σήμερα το πολιτικό σύστημα δεν ήρθε αντιμέτωπο με αυτό το δίλημμα και όποτε ήρθε, ήταν μετά από τις πιέσεις της τρόικας. Επιτέλους, είμαστε τόσο ανίκανοι να πούμε που, πόσοι και ποιοι χρειάζονται στο δημόσιο τομέα ; Όχι βέβαια, δεν θέλαμε. Τρία χρόνια τώρα κλείνουμε τα μάτια, για αυτούς, είτε λέγονται συμβασιούχοι που έχει λήξει η σύμβασή τους, είτε λέγονται επίορκοι, είτε λέγονται προσληφθέντες από την πίσω πόρτα. Έτσι λοιπόν κοινωνία και πολιτικό σύστημα πορευόμαστε τρία χρόνια τώρα, με την ανοχή των εταίρων μας, βλέποντας ότι δεν θέλουμε να αλλάξουμε τίποτα, άσχετα αν εμείς τους θεωρούμε και τους αντιμετωπίζουμε ως κουτόφραγκους, που μπορούμε να τους κοροϊδεύουμε, υπογράφοντας χαρτιά ότι κάτι αλλάζουμε και στην πράξη να μην αλλάζουμε τίποτα. Αυτό κάνουμε τρία χρόνια τώρα, αλλάζοντας ελάχιστα πράγματα και όταν έληγαν οι προθεσμίες παίρναμε οριζόντια, άδικα και πρόχειρα μέτρα. Μάλιστα Κυβέρνηση και αντιπολίτευση τους κατηγορούν κάθε τόσο, γιατί έκαναν λάθος στον πολλαπλασιαστή  και τους ζητάμε και τα ρέστα γιατί δεν υπολόγισαν με ακρίβεια το ποσοστό της ύφεσης. Και δεν ντρεπόμαστε. Τρία χρόνια τώρα δεν μπορέσαμε να απελευθερώσουμε το επάγγελμα του ταξιτζή, δεν μπορέσαμε ούτε το περιουσιολόγιο να εφαρμόσουμε  και εμείς να ζητάμε νέες παρατάσεις από τους δανειστές μας, γιατί δεν υπολόγισαν με ακρίβεια την ύφεση. Και όχι μόνο αυτό. Τους ζητάμε να σταματήσουν τη λιτότητα εδώ και τώρα στην Ελλάδα και στην Ευρώπη ολόκληρη. Μάλιστα με περισσή αλαζονεία κάποιοι λένε, ότι εάν αναλάβουν αυτοί στην Ελλάδα, τότε θα αλλάξουν και την Ευρώπη. Λες και η λιτότητα σταματάει αποφασίζοντας να σταματήσει. Λες και η ανάπτυξη έρχεται πατώντας ένα κουμπί. Τα λεφτά όμως δεν μας λένε ποιος θα τα βάλει. Στο βάθος του μυαλού τους βέβαια έχουν τη γνωστή λύση, να πληρώσουν οι πλούσιες χώρες του βορά. Αυτό δηλαδή που κάνουν κατά κανόνα και σήμερα. Απλά ζητάνε να πληρώσουν περισσότερα. Τόση αριστερή πολιτική. Διαβάζω τις εναλλακτικές προτάσεις της αντιπολίτευσης και δεν βλέπω τίποτα το διαφορετικό από αυτό που κάνουν τρία χρόνια τώρα οι διάφορες ελληνικές Κυβερνήσεις, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο. Δηλαδή να διαπραγματεύονται. Αυτοί όμως θα διαπραγματευτούν, λένε, πιο σκληρά με την τρόικα. Εντάξει και έστω ότι πείθονται οι εταίροι και δανειστές μας, μετά από τις σκληρές διαπραγματεύσεις να πάνε πιο πίσω τις υποχρεώσεις μας, να μειώσουν και άλλο τα επιτόκια, να μην μετράει στο χρέος της χώρας τα κεφάλαια της ανακεφαλαιοποίησης των Τραπεζών, να εκδοθεί ευρωομόλογο κάποια στιγμή και άλλα ίσως μέτρα, όπως το «κούρεμα» του χρέους, που τα λένε και τα διεκδικούν και οι μέχρι σήμερα «μνημονιακές» Κυβερνήσεις της χώρας. Τι αλλάζει ; Η ουσία της πολιτικής σήμερα όλων των κομμάτων του ευρωπαϊκού τόξου είναι ίδια. Εντάξει η αντιπολίτευση ξεχωρίζει για το ύφος της. Λέει ότι θα κάνει σκληρές διαπραγματεύσεις. Κάποια στελέχη της μπορεί να λένε και κάποιους χαρακτηρισμούς, όπως οι τοκογλύφοι, η αποικία χρέους και άλλα ηχηρά παρόμοια, αλλά αυτά καταλαβαίνει και ένα παιδί ότι είναι για εσωτερική κατανάλωση. Έστω λοιπόν ότι πείθονται οι εταίροι και δανειστές μας, κάτω από την πίεση ή την  γοητεία της αντιπολίτευσης.  Τι θα γίνει ; θα μας πούνε συνεχίστε τη ζωή σας όπως κάνατε μέχρι το 2009 και μην αλλάζετε τίποτα ; Υπάρχει κάποιος σοβαρός άνθρωπος στη χώρα αυτή που να πιστεύει κάτι τέτοιο ; Δεν νομίζω. Εδώ όμως είναι και το κλειδί της υπόθεσης. Εφόσον λοιπόν στην ουσία δεν διαφωνείτε με την ευρωπαϊκή πορεία της χώρας, ελάτε και εσείς να διαπραγματευθούμε την πορεία της χώρας. Όλοι μαζί, να καταλήξουμε σε ένα δικό μας εθνικό μνημόνιο και να το υλοποιήσουμε με την συγκρότηση μιας πανεθνικής Κυβέρνησης δημοκρατικής συνεργασίας.
Ποια είναι λοιπόν η λύση για τη χώρα μετά την αναχώρηση της Δημοκρατικής Αριστεράς από την Κυβέρνηση ; Το μέγεθος και το βάθος των προβλημάτων είναι τέτοιο, που γίνεται ακατόρθωτο επίτευγμα για την σημερινή δικομματική Κυβέρνηση, οποιαδήποτε αλλαγή ή μεταρρύθμιση επιδιώξει να κάνει. Πρώτον, γιατί ένα μεγάλο τμήμα της δεν θέλει, δεύτερον γιατί δεν έχει το ηθικό κεφάλαιο, μετά και την αποχώρηση της Δημοκρατικής Αριστεράς, να πείσει την κοινωνία για την ανιδιοτέλεια και την αγαθότητα των προθέσεών της και τρίτον γιατί αυτές οι αλλαγές και οι μεταρρυθμίσεις είναι καίριας σημασίας και απαιτούν την μέγιστη κοινωνική και πολιτική πλειοψηφία των δυνάμεων του δημοκρατικού και ευρωπαϊκού τόξου. Μακάρι να τα καταφέρει, αλλά όλα τα στοιχεία δείχνουν ότι δεν θα τα καταφέρει, ακόμη και αν όλες οι δυνάμεις που την στηρίζουν ομόφωνα και ομόθυμα συνεχίσουν να την στηρίζουν, ακόμη και στις επερχόμενες μεγάλες κοινωνικές συγκρούσεις που αναμένονται στο αμέσως προσεχές διάστημα, ενός αναμενόμενου πολύ θερμού φθινόπωρου.
Αυτό σημαίνει ότι, αυτές οι αλλαγές – της μεταρρύθμισης του Κράτους και των άλλων απαραίτητων αλλαγών-  μπορεί να γίνουν, μόνο από μια ευρύτατη Κυβερνητική πλειοψηφία, με την υποχρεωτική συμμετοχή της Νέας Δημοκρατίας και του ΣΥΡΙΖΑ τουλάχιστον. Αμιγώς Κυβέρνηση της δεξιάς, είτε της αριστεράς, δεν μπορεί να υπάρξει και να επιβιώσει, με δεδομένους τους κοινωνικούς και πολιτικούς συσχετισμούς. Όχι μόνο, γιατί τα αποτελέσματα των εκλογών, σύμφωνα με όλες τις δημοσκοπήσεις δεν θα μπορούν να δώσουν αυτοδύναμες Κυβερνήσεις της δεξιάς, είτε της αριστεράς, αλλά κυρίως γιατί οι επιχειρούμενες αλλαγές μπορούν να γίνουν μόνο από μια Κυβέρνηση καθολικής υποστήριξης των δημοκρατικών δυνάμεων της ευρωπαϊκής προοπτικής. Άρα, είτε τώρα, είτε αύριο, είτε πριν, είτε μετά τις εκλογές, ικανή και αναγκαία συνθήκη επιβίωσης μιας νέας Κυβέρνησης, είναι η στήριξη από όλες τις δημοκρατικές και ευρωπαϊκές δυνάμεις, από τη Νέα Δημοκρατία δηλαδή και έως και τον ΣΥΡΙΖΑ. Στις συνθήκες αυτές καμιά δύναμη πλέον, δεν μπορεί να αρνείται την ανάληψη Κυβερνητικών ευθυνών. Καμιά πολιτική δύναμη δεν μπορεί να σφυρίζει αδιάφορη για την πορεία της χώρας. Οι ίδιοι οι πολίτες, οι ίδιοι οι ψηφοφόροι του κάθε κόμματος, θα υποχρεώσουν την κάθε δύναμη να αναλάβει και Κυβερνητικές ευθύνες, για την ανόρθωση της χώρας.
Αυτός είναι και ο νέος, εθνικός ρόλος της Δημοκρατικής Αριστεράς. Με την καλύτερη εκδοχή, αποχωρεί από την Κυβέρνηση, διαπιστώνοντας ότι το εγχείρημα της μεταρρύθμισης της χώρας, είναι γιγάντιο, οι δικοί της ώμοι αποδεικνύονται πολύ αδύναμοι και γενικά δεν αρκούν οι υπάρχουσες συνεργαζόμενες δυνάμεις, για να μπορέσουν να σηκώσουν αυτό το τιτάνιο έργο του μετασχηματισμού του Κράτους και της κοινωνίας μας σε ένα σύγχρονο δημοκρατικό, ευρωπαϊκό Κράτος. Στις νέες συνθήκες αναζητά έναν νέο καταλυτικό ρόλο, για το συμφέρον κυρίως της χώρας. Και αυτός δεν είναι άλλος από τον σταθεροποιητικό και συνδετικό παράγοντα μιας νέας Κυβέρνησης, όλων των δημοκρατικών δυνάμεων, από τη Νέα Δημοκρατία έως και τον ΣΥΡΙΖΑ, είτε πριν είτε μετά τις εκλογές, όποτε και αν γίνουν αυτές. Μα τι λες θα πει κάποιος λογικός άνθρωπος. Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι στα κάγκελα τόσα χρόνια. Θα αλλάξει τώρα ; Μπορούμε να συνεννοηθούμε με το ΣΥΡΙΖΑ ; Απαντώ. Ας μην αλλάξει. Πρόβλημά του. Εμείς έχουμε υποχρέωση να πούμε στον κόσμο του για τις ευθύνες του που δεν τις αναλαμβάνει τρία χρόνια τώρα.
Ο άλλος ρόλος της Δημοκρατικής Αριστεράς στις νέες συνθήκες που διαμορφώνονται, μετά την αποχώρησή της από την Κυβέρνηση, είναι ο δημιουργικός ρόλος μιας δύναμης, η οποία δεν θα λειτουργεί ως οιονεί αντιπολίτευση, αλλά ως μια δύναμη προωθητική, αλλαγών και μεταρρυθμίσεων, ως να κυβερνούσε η ίδια, με πολιτικές πρωτοβουλίες στην Βουλή και στην Κοινωνία και όχι απλά ψηφίζοντας τα θετικά και καταψηφίζοντας τα αρνητικά των Κυβερνητικών πρωτοβουλιών. Τέλος αναλαμβάνει μια μεγάλη πρωτοβουλία μέσα στην κοινωνία, για την δημιουργία των προϋποθέσεων μιας νέας συνάντησης όλων των δημοκρατικών προοδευτικών, μεταρρυθμιστικών δυνάμεων, από τους φιλελεύθερους δημοκράτες, έως τους αντιλαϊκιστές της αριστεράς, για τη συγκρότηση της μεγάλης Δημοκρατικής Παράταξης. Η δράση της στα τρία αυτά επίπεδα θα καθορίσουν σε μεγάλο βαθμό την πορεία της το επόμενο διάστημα. 

από το http://kostasxainas.blogspot.gr

διάλογοι στο inbox

Με αφορμή όσα αναρτώ στο φ/β έλαβα στο ινμποξ μου ένα κείμενο επώνυμο.

Το βρήκα ενδιαφέρον γι αυτό το αναρτώ στο μπλογκ μου, μαζί με την απάντηση μου.

Επειδή το κείμενο ήρθε προσωπικά, δεν γράφω το όνομα του αποστολέα τον οποίο δεν γνωρίζω, αναφέρω μόνον ότι όπως είδα στην σελίδα του είναι δημόσιος υπάλληλος του υπουργείου πολιτισμού.

Καλημέρα σας κ. Manos Gl. Βλέπω τις αναρτήσεις σας και μου κάνει εντύπωση η συχνή ενασχόλησή σας με την περίπτωση Καμίνη. Δεν είμαι από εκείνους που θα υποστηρίξω οποιαδήποτε "βίαια ενέργεια από οπουδήποτε κι αν προέρχεται", αλλά τι σημαίνει βία; Μηπως είναι βία και η ίδια στοχοποίηση ενός συνδικαλιστή θα λεγα εγώ; Μηπως λοιπόν τα άρθρα αναπαράγουν μια βίαιη συμπεριφορά απέναντι σ' εναν συνδικαλιστή. και δεν μιλάω μόνο για τον κ. Μπαλασόπουλο ο οποίος αποκαλείται "νταβατζής της Τ.Α", αλλά για οποιονδήποτε, ακόμη και για τον Δημόσιο Υπάλληλο ο οποίος στοχοποιείται καθημερινώς και αδιαλείπτως. Αγαπητέ κύριε δεν είδα καθόλου στις αναρτήσεις σας τα αποτελέσματα της εξοντωτικής κυβερνητικής πολιτικής , που έχουν οδηγήσει ανθρώπους σε ανεργία,που οδηγούν ανθρώπους σε ανεργία με την πρόφαση του επίορκου,της μετακίνησης, της διαθεσιμότητας, του ξαφνικόύ θανάτου, της κατασυκοφάντησης ότι όλοι αυτοί μπήκαν με μέσο και ήρθε ο αρχάγελλος της αξιοκρατίας Μητσοτάκης να καθαρίσει κλπ κλπ. Αγαπητέ κύριε δεν είδα καθόλου ανάρτηση για την "αξιοκρατία" της κατάληψης θέσης από τη ΔΗΜΑΡ των γραμματέων υπουργείων και διοικητικών στελεχών σύμφωνα με το "αξιοκρατικό" σύστημα του 4-2-1 που ακολουθήθηκε. Αγαπητέ κύριε θα μπορούσα να σας αναφέρω άπειρες περιπτώσεις, ακόμη και τη δική μου περίπτωση του οικονομικού στραγγαλισμού μιας τρίτεκνης οικογένειας η οποία δεν είναι σε θέση να σπουδάσει το μεγάλο της παιδί,επειδή εισήχθη σε πανεπιστήμιο εκτός Αθηνών. Αλλά εσάς σας ενδιαφέρει ο Καμίνης ο οποίος εκτός από ευγενής δεν είναι τίποτε άλλο. Δεν εχει κάνει τίποτε για την πόλη. Απολύτως τίποτε . Γιατί απλώς κι αυτός δεν έχει χρήματα. Καταδικαστεα λοιπόν η πραξη κατά του Καμίνη αλλά είναι περισσότερο καταδικαστέες άλλες πράξεις ,περίσσότερο βίαιες, περισσότερο ισοπεδωτικές,περισσότερο καταστροφικές. Ακόμη και το μέλλον των παιδιών μας είναι ζοφερό. Αυτό κι αν δεν είναι βία. Τα δυο κόμματα με τα οποία συμμάχησε η ΔΗΜΑΡ έβαλαν την υπογραφή τους. Την πρόσθεσε και η ΔΗΜΑΡ ανερυθριάστως. Την προσθετε και σεις ως μέλη της ΔΗΜΑΡ. Οι καιροί εχουν γυρίσματα αγαπητέ κυριε. οταν ξεκαθαρίσουν τα πράγματα από τη κρίση και θα ξαναδιαβάζετε αυτά που γραφετε ελπίζω να είστε τόσο βεβαιος όσο τώρα και να μην ντρεπεστε γι αυτά που γραφατε. Φιλικά αν και δεν σας γνωρίζω.

Και η απάντηση μου.

Κύριε ………………….,

Διάβασα προσεκτικά την ανάρτηση σας.

Ξεκινώντας από τον δήμαρχο Αθηναίων, να διορθώσω ότι δεν είναι απλά ένας ευγενής άνθρωπος.

Δυο θα έλεγα εγώ τα βασικά χαρακτηριστικά του, οι πιο κοντινοί θα μπορούσαν ίσως να προσέθεταν κι άλλα.

1. Έντιμος, σε αντίθεση με την συντριπτική πλειοψηφία των αιρετών συναδέλφων του.

Δεν εκφέρει υποσχεσιολογικό και λαϊκιστικό λόγο προς τους δημότες του, διαχειρίζεται με φειδώ και διαφάνεια τα οικονομικά του δήμου του. Παρά την μείωση περίπου 50% των εισροών του δήμου, κατορθώνει να παρέχει κοινωνικό και πολιτιστικό έργο στους πολίτες, καθώς και να διατηρεί την καθαριότητα στην πόλη του. Τι άλλο θα τον χαρακτήριζε επιτυχημένο;

2. Εραστής της νομιμότητας, χωρίς την αφέλεια του παθητικού δέκτη κάθε απόφασης της κεντρικής διοίκησης (κυβέρνησης).

Προχωρά τους όρους για την αντικειμενική αξιολόγηση του προσωπικού του δήμου, δεν ρουσφετολογεί, δεν υποκύπτει σε πιέσεις οργανωμένων συμφερόντων. Παρεμβαίνει προτείνοντας αλλαγές στο νομικό καθεστώς της τοπικής αυτοδιοίκησης για την καλύτερη λειτουργία της, αντί να παριστάνει τον αγωνιστή παρανομώντας.

Για τους λόγους αυτούς, έχει γίνει στόχος βίαιων επιθέσεων. Οι επιθέσεις αυτές έχουν ονοματεπώνυμο. Άλλοτε την χρυσή αυγή, άλλοτε την ΠΟΕ-ΟΤΑ. Επομένως δεν έχουμε στοχοποίηση ενός συνδικαλιστή. Έχουμε την κατάδειξη του ενόχου.

Είναι άλλωστε οξύμωρο σχήμα να εξομοιώνεται ο θύτης με το θύμα.

Αδικείται ο Μπαλασόπουλος από την κατάδειξη;   Δεν νομίζω. Δεν έχει κάνει μέχρι σήμερα καμιά παρέμβαση που να μην χαρακτηρίζεται από βία. Όχι ο ίδιος προσωπικά. Τα τσιράκια του. Άλλωστε η έκφραση …"θα βρεθούν από δήμαρχοι κλητήρες, όσοι εφαρμόσουν την πολιτική της κινητικότητας"… δεν είναι πολιτική έκφραση, είναι αλαζονική έκφραση νταβατζή.

Η απόσταση ανάμεσα σε έναν απλό δημόσιο υπάλληλο και στον Μπαλασόπουλο (και όχι μόνον σε αυτόν) είναι διαγαλαξιακή. Μόνο μέσω «σκουληκότρυπας» θα μπορούσε να σχετιστεί επομένως με την πατρώνικη διαπίστωση σας ότι αναφέρομαι «...ακόμη και για τον Δημόσιο Υπάλληλο ο οποίος στοχοποιείται καθημερινώς και αδιαλείπτως.» την προσπερνώ χωρίς σχόλιο.

Προς στιγμήν, διαβάζοντας την έκφραση «Αγαπητέ κύριε δεν είδα καθόλου στις αναρτήσεις σας τα αποτελέσματα της εξοντωτικής κυβερνητικής πολιτικής , που έχουν οδηγήσει ανθρώπους σε ανεργία, που οδηγούν ανθρώπους σε ανεργία…» σκέφτηκα ότι θα αναφερθείτε στους 1,5 εκατομμύριο άνεργους (περίπου 1 εκατομμύριο των 3 τελευταίων ετών) του ιδιωτικού τομέα, και πράγματι θα ερχόμουν σε δύσκολη θέση. Γιατί κανείς απολύτως κομματικός φορέας δεν ασχολείται μαζί τους, μόνο σαν σχόλιο ή παράδειγμα ή δείγμα ευαισθησίας αναφέρονται. Εγώ έχω γράψει βέβαια γι αυτό το υπ’ αριθμόν 1 πρόβλημα της πατρίδας μας, αλλά σε συλλογικό επίπεδο ντρέπομαι εξίσου με τους υπόλοιπους.

Ευτυχώς, δεν αναφερθήκατε και εσείς σε αυτούς, αλλά μου φέρνετε παραδείγματα όπως επίορκοι, μετακίνηση, διαθεσιμότητα. Γιατί το λέτε πρόφαση; Δεν είναι πραγματικό πρόβλημα; Δεν χρειάζεται εξυγίανση και εκσυγχρονισμό και ορθολογισμό και μεταρρύθμιση ο δημόσιος τομέας; Δεν χρειάζεται αξιολόγηση και διαφάνεια στους τρόπους διορισμών;

Δεν ξέρω πως προσληφθήκατε εσείς στο δημόσιο, όμως δεν γνωρίζετε ότι η συντριπτική πλειοψηφία τα τελευταία μόνο 10 χρόνια προσελήφθη εκτός διαδικασιών ΑΣΕΠ με ρουσφετολογικά κριτήρια διογκώνοντας τουλάχιστον κατά ένα τρίτο τον δημόσιο τομέα; Μου λέτε να αγωνιστώ γι αυτούς παραβλέποντας όσους κράτησαν μιαν έστω και λανθασμένη αξιοπρέπεια και δεν έγλυψαν κανέναν παράγοντα για να διοριστούν;

Συγνώμη, δεν αισθάνομαι την ηθική υποχρέωση να το κάνω.

Η κάθαρση και στο πολιτικό προσωπικό, θα συμφωνήσω μαζί σας, πρέπει να γίνεται παράλληλα με ότι άλλο. Βέβαια οι ψηφοφόροι έχουν τον πρώτο και βασικό λόγο σ’ αυτό, όμως μπορούμε να στηλιτεύουμε τις εξάρσεις. Και εξηγώ που ακριβώς συμφωνώ μαζί σας, άλλωστε το έχω γράψει και είναι αδικία να με εγκαλείται γι αυτό, στο περίφημο 4-2-1.

Πρώτα να πω, πιστεύω ότι υπάρχουν καθαρά πολιτικές θέσεις (γραμματείς υπουργείων κάποιες προεδρίες οργανισμών) μέσω των οποίων τα κυβερνητικά κόμματα καλούνται να υλοποιήσουν τα προγράμματα τους, επομένως πρέπει να καταλαμβάνονται με κριτήρια κομματικής αξιοκρατίας. Δυστυχώς, αυτό γενικεύεται. Και έχουμε ρουσφετολογικούς διορισμούς κομματικών στελεχών σε μη πολιτικές θέσεις πχ. νοσοκομεία.

Γενικεύοντας όπως και σεις στο τέλος του κειμένου σας, σας λέω.

Ξέσπασε η οικονομική κρίση στην Ελλάδα και γι αυτό υπάρχουν ευθύνες. Καλό είναι να μην ξεχνάμε ότι ο δανεισμός για να εξυπηρετείται και διατηρείται η πολιτική διαφθορά των δυο κομμάτων του προηγούμενου δικομματισμού πέρα από ονοματεπώνυμα είχε μια σοβαρή συνέπεια. Την έξη μας σε μια συνεχή αύξηση των ατομικών οικονομικών απαιτήσεων μας, οι οποίες δεν στηρίζονταν σε μια ισχυρή και αναδιανεμητική οικονομία.

Την ώρα της κρίσης, αν δηλαδή θα είχε συνέπειες ή όχι η πτώχευση της χώρας, αν θα είχε ή όχι συνέπειες η έξοδος μας από την ευρωζώνη, οι πολιτικές δυνάμεις δήλωσαν τις προθέσεις τους και οι ψηφοφόροι έδωσαν το αποτέλεσμα που ξέρουμε.

Η ΔΗΜΑΡ είχε την υποχρέωση να συμμετάσχει στην προσπάθεια παραμονής της χώρας στην ευρωπαϊκή οικογένεια. Γι αυτό ψηφίστηκε. Κι αυτό έκανε.

Μπορεί να μην σας αρέσει, άρεσε όμως στους ψηφοφόρους της.

Με θυσίες, με πόνο με αίμα. Με ένα εκατομμύριο άνεργους σαν πρώτο και σπουδαιότερο γεγονός που από μόνο του θα έπρεπε να υπερκαλύπτει όλες τις συζητήσεις. Με δευτερευούσης σημασίας γεγονός την μείωση μισθών και συντάξεων έγινε δυνατή η παραμονή στην ευρωζώνη. Κάποιοι άλλοι λένε καλύτερα να είχαμε φύγει. Ίσως δεν το μάθουμε ποτέ αν θα ήταν καλύτερα ή χειρότερα, και σε αυτό έβαλε το χέρι της η ΔΗΜΑΡ. Είτε της το πιστώνετε είτε της το χρεώνετε.

Είχε άλλη μια υποχρέωση η ΔΗΜΑΡ που δυστυχώς δεν τα πήγε καθόλου καλά.

Να ζωγραφίσει με την παρουσία της τις αλλαγές εκείνες που είναι απαραίτητες για την μεταρρύθμιση όχι μόνο του κράτους, αλλά ολόκληρης της πολιτείας και της κοινωνίας.

Δεν τα πήγε καλά, βρέθηκε εκτός κυβέρνησης, προφανώς με την απουσία της δεν υπάρχει περίπτωση να τα πάνε καλά οι δυο που απέμειναν.

Αυτά έχω να σας πω, τα θεωρώ πολύ ορθολογικά γιατί τα περί ντροπής κλπ είναι πολύ θεοκρατικά για τα πολιτικά μου γούστα.

Καληνύχτα σας.

 

…Επιτέλους, μόνοι! του Γεράσιμου Γεωργάτου

Αφού χρειάστηκε ένας χρόνος κυβερνητικής συγκατοίκησης για να ανακαλύψουμε, ή καλύτερα να μας αποκαλύψει η ηγετική ομάδα της ΔΗΜΑΡ, ότι η ΝΔ είναι μια σκληρή δεξιά έως ακροδεξιά, τώρα, μετά από βαθυστόχαστες αναλύσεις και την αποχώρησή μας από το κυβερνητικό σχήμα, αποφανθήκαμε και για το ΠΑΣΟΚ ότι ανήκει πλέον στην κεντροδεξιά.

Τηρουμένων των αναλογιών, αν μιλούσαμε για το γερμανικό πολιτικό τοπίο, θα λέγαμε πως όταν το SPD συγκυβερνά με την CDU είναι κεντροδεξιό κόμμα, εκμηδενίζοντας ιστορική διαδρομή και ιστορική συγκυρία.

Τέτοιου είδους εκτιμήσεις εκφράζουν το παραδοσιακό μίσος της αριστεράς, ακόμα και της ανανεωτικής, προς τη σοσιαλδημοκρατία, υψώνοντας τείχη στις όποιες δυνατότητες σύγκλισης και συμπόρευσης. Η ΔΗΜΑΡ διαφαίνεται πως προσανατολίζεται να υιοθετήσει την εκτίμηση της ριζοσπαστικής αριστεράς περί δεξιάς διολίσθησης και προσχώρησης της σοσιαλδημοκρατίας στον νεοφιλελευθερισμό. Ταυτοχρόνως, στο ευρωπαϊκό πεδίο, παρόλο που εκκρεμεί κάποια συγκροτημένη εσωκομματική συζήτηση, διάχυτη παραμένει η εντύπωση ότι η ΔΗΜΑΡ επιθυμεί να ενταχθεί στο Ευρωπαϊκό Σοσιαλιστικό Κόμμα. Πώς συμβιβάζεται η εκτίμηση περί κεντροδεξιού ΠΑΣΟΚ, με την ένταξη στην ίδια με αυτό ευρωπαϊκή οικογένεια;

Πολύ απλά, δεν θα συμβεί. Η όξυνση του ανταγωνισμού με το ΠΑΣΟΚ, το πιθανότερο είναι ότι θα το οδηγήσει στην υποβολή ισχυρού veto ως προς τη σχετική ένταξη της ΔΗΜΑΡ. Και η αφήγηση της ΔΗΜΑΡ θα ολοκληρωθεί κάπως έτσι: «Στην κυβέρνηση δεν μας θέλανε και εδώ δεν μας δέχονται». Τι απομένει; Πιθανότατα το γνώριμο και για πολλούς συγγενέστερο περιβάλλον του Κόμματος της Ευρωπαϊκής Αριστεράς (ΚΕΑ).

Και έτσι, μόνοι μας, αφού ξεμπερδέψαμε με το ΠΑΣΟΚ, μπορούμε απερίσπαστοι να επιδοθούμε στην ανασυγκρότηση του Τρίτου Πόλου του Δημοκρατικού Σοσιαλισμού. Ειρήσθω εν παρόδω, περί δημοκρατικού σοσιαλισμού ομιλεί και ο ΣΥΡΙΖΑ. Η επιμονή της ΔΗΜΑΡ στο δημοκρατικό σοσιαλισμό, δεν είναι καθόλου τυχαία. Δεν την απομακρύνει από το νήμα της κομμουνιστικής παράδοσης, όπως και αν αυτή μετεξελίχθηκε δια του ευρωκομμουνισμού και της ανανεωτικής αριστεράς. Υπογραμμίζει όμως έντονα και την αδυναμία της να απαλλαγεί από αγκυλώσεις, στερεότυπα και προκαταλήψεις, που την εμποδίζουν να συνδιαλλαγεί και να ανοιχτεί σε ισότιμο διάλογο με τις δυνάμεις του ευρύτερου μεταρρυθμιστικού χώρου, μεταξύ ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ. Αντιλαμβάνεται τον τρίτο πόλο με κέντρο αποκλειστικά τον εαυτό της, ζητώντας από τους άλλους ένταξη ή συστράτευση με τον δημοκρατικό σοσιαλισμό. Όμως η απόπειρα για την ανασυγκρότηση ενός τρίτου πόλου του ευρύτερου μεταρρυθμιστικού χώρου και όχι αποκλειστικά του δημοκρατικού σοσιαλισμού, με δεδομένη την επικρατούσα πολυδιάσπαση, σε πρώτη φάση δεν θα μπορούσε παρά να είναι πολυκεντρική. Κάτι που σε καμιά περίπτωση δεν θα ακύρωνε την αυτόνομη παρουσία και ύπαρξη της ΔΗΜΑΡ. Όμως, ο υπερδιογκωμένος φόβος, ως συνήθως, είναι ανασταλτικός για κάθε πρωτοβουλία.

Όταν από τις υπαρκτές πολιτικές δυνάμεις, το «αριστερό DNA» αποκλείει κάθε ισότιμο διάλογο με τους προοδευτικούς φιλελεύθερους, επειδή τους θεωρεί αποκλειστικά νεοφιλελεύθερους, με το ΠΑΣΟΚ επειδή είναι κεντροδεξιό κόμμα, με φορείς και ομάδες που προήλθαν από το ΠΑΣΟΚ επειδή προέρχονται από το εκσυγχρονιστικό ΠΑΣΟΚ, κυρίως της περιόδου Σημίτη, τι απομένει; Γνωστή η απάντηση: «Θα απευθυνθούμε στον κόσμο με τη δύναμη των ιδεών μας και την πειστικότητα των προτάσεών μας και των επιχειρημάτων μας».

Μεγάλες αυταπάτες για όσους μέσα στη ΔΗΜΑΡ πιστεύουν κάτι τέτοιο. Οι προ δεκαετίας αντιστοίχως πορευόμενοι του ΣΥΝ, παρέπαιαν εντός - εκτός Βουλής σε κάθε εκλογική αναμέτρηση, μέχρι που συμμάχησαν με μικρές αλλά υπαρκτές πολιτικές δυνάμεις, σε λάθος κατά τη γνώμη μας κατεύθυνση, και σήμερα είναι αξιωματική αντιπολίτευση. Οι πιο ρεαλιστές και τακτικιστές της ΔΗΜΑΡ, που αντιλαμβάνονται και την πολιτική ως κόλπο, όλα αυτά τα χρησιμοποιούν ως ιδεολογικό ένδυμα. Τους ενδιαφέρει απλά και μόνο η επιβίωση και η αναπαραγωγή τους. Ως εκεί. Αυτό ξέρουν, αυτό μπορούν, αυτό αντέχουν. Γνωρίζουν ότι τα πλήθη δεν πρόκειται να συρρεύσουν για την ανασυγκρότηση του πόλου του δημοκρατικού σοσιαλισμού. Πόσους ενδιαφέρει άλλωστε; Αποκλείοντας ιδεολογικά και πρακτικά κάθε διάλογο με ό,τι υπαρκτό κινείται στον ευρύτερο μεταρρυθμιστικό χώρο, αποκλείουν κατά βάση τον κίνδυνο διαμοιρασμού κύρους, προβολής και εξουσίας. Κάποιος λίγος κόσμος θα μας ψηφίσει, κάποια λίγα στελέχη από το «κεντροδεξιό» πλέον ΠΑΣΟΚ θα έλθουν και σ’ εμάς, κυρίως από τους «κοινωνιστές» της πρόσφατα αποχωρήσασας Αριστερής Πρωτοβουλίας. Δεν θα πάνε και όλοι στον ΣΥΡΙΖΑ. Κάποια μικρή εκλογική πελατεία θα προσκομίσουν. Κάπως έτσι θα επιβιώσουμε, αν επιβιώσουμε. «Κάλλιο πρώτος στο χωριό σου, παρά δεύτερος στην πόλη.» Αυτή είναι η φιλοσοφία. Και αυτό που διαμορφώνεται δεν είναι παρά ένα μικρό κόμμα μπαλαντέρ, με σκληρή ρητορική ακόμα και προς τον ΣΥΡΙΖΑ για την ώρα, αλλά με εύκαμπτες αρχές και εύκολα σλάλομ για να συμμαχεί και να επιβιώνει, ανάλογα με τις περιστάσεις, μια συγκεκριμένη ηγετική ομάδα. Πολύ στενή οπτική και πολύ κατώτερη των περιστάσεων και των διακυβευμάτων.

Παρά τα λάθη και τις αμφιταλαντεύσεις, η ΔΗΜΑΡ παραμένει ο πιο συγκροτημένος και ελπιδοφόρος μεταρρυθμιστικός πολιτικός χώρος. Αντί για επιλογές που τον οδηγούν σε συρρίκνωση, να επιχειρήσουμε να ξαναπιάσουμε το νήμα των μεγάλων πρωτοβουλιών και των καθημερινών πρακτικών, που θα επαναφέρουν τη ΔΗΜΑΡ σε τροχιά νεωτερικής εκσυγχρονιστικής μεταρρυθμιστικής δύναμης, γιατί αυτό έχει ανάγκη χρόνια τώρα η χώρα και όχι ένα πολιτικό σύστημα της πεπατημένης μικρής και μεγάλης πελατειακής και συντεχνιακής διαπλοκής, που αναπαράγει αδιέξοδα και αδιαφορεί για το πραγματικό δημόσιο συμφέρον.

από το http://www.metarithmisi.gr

Ανακοίνωση του δήμου Αθηναίων για την επίθεση στον Καμίνη

από παλιότερη εκδήλωση της ΠΟΕ-ΟΤΑ

«Η σωματική επίθεση εναντίον του δημάρχου Αθηναίων, κ. Γιώργου Καμίνη, κατά την έξοδό του από τη συνεδρίαση της Κεντρικής Ένωσης Δήμων Ελλάδας, αποτελεί την πιο τρανή απόδειξη για τους επικίνδυνους δρόμους, στους οποίους οδηγεί η συνδικαλιστική ηγεσία της ΠΟΕ ΟΤΑ, τους εργαζόμενους στην τοπική αυτοδιοίκηση», αναφέρει στην ανακοίνωσή του το γραφείο Τύπου του Δήμου Αθηναίων και προσθέτει:

«Στοχοποιώντας ρητά τον δήμαρχο Αθηναίων, ο οποίος με ιδιαίτερη σαφήνεια έχει τοποθετηθεί σε όλα τα ανοιχτά ζητήματα, ο πρόεδρος της ΠΟΕ ΟΤΑ, κ. Θ. Μπαλασόπουλος, επιχειρεί να συγκαλύψει τη διαχρονική εμπλοκή του στο σύστημα των πελατειακών σχέσεων στην τοπική αυτοδιοίκηση. Οι συνθήκες κατατρομοκράτησης που κάποιοι επιχείρησαν να επιβάλουν στη συνεδρίαση της ΚΕΔΕ και οι τραμπούκικες επιθέσεις, δεν συμβάλλουν στην εξεύρεση λύσεων στον ευαίσθητο αυτό χώρο, και απαιτείται η ομόθυμη και απερίφραστη καταδίκη τους».

Σύμφωνα με τις περιγραφές των συνεργατών του, άγνωστοι τον χτύπησαν στο κεφάλι με γροθιές.

Από τις πρώτες πληροφορίες φαίνεται ότι ο κ. Καμίνης υπέστη σοκ από την επίθεση αλλά δεν τραυματίστηκε.

H ειλικρίνεια προβληματίζει!!!

Κάποιοι -ανάμεσα τους και ο φίλος μου ο Γιώργος Τσιρίδης- εντυπωσιάζονται που υπάρχουν άνθρωποι –ανάμεσα τους και οι φίλοι μου από Κερατσίνι  Δραπετσώνα και εγώ- που εννοούν αυτά που λένε.

Και μπροστά στον κίνδυνο να γενικευτεί το «κακό» της ειλικρίνειας, επισπεύδουν κι ότι προλάβουν να διασώσουν, στηριγμένοι (ος) στην γνωστή υπερεπαναστατική ρητορική των τελευταίων χρόνων.

Γιώργο, άσε το όπλο παρά πόδας, έτσι κι αλλιώς εφεδρεία είσαι πια.

Άντε να αναλάβεις τα ώνια. 

Συνέχισε τις παρηγορητικές οδηγίες επιβίωσης που έδινες στο προηγούμενο σημείωμα σου, όταν "με το καλό" αποχωρήσουμε από την Ευρώπη.

ΥΓ. Δεν τους ξέρεις όλους όσους υπογράφουν από Κερατσίνι-Δραπετσώνα ή κάνεις διακρίσεις «προστασίας»;

Η επαναστατική σκέψη του Γιώργου έχει ως εξής:

Όταν φεύγεις από τον ΜΟΝΟΔΡΟΜΟ και βρίσκεσαι σε ΣΤΑΥΡΟΔΡΟΜΙ, φοβάσαι λίγο για το άγνωστο, διστάζεις μην πάρεις λάθος δρόμο, αλλά τουλάχιστον ΕΧΕΙΣ ΕΠΙΛΟΓΕΣ. Επομένως και μόνο το γεγονός ότι η Δημαρ βγήκε από τη στρούγγα, το μαντρί του Σαμαρά, και βρέθηκε σε "σταυροδρόμιο" μόνο καλό μπορεί να της κάνει!

Δεν είναι τελικά εύκολη η αναδίπλωση της ΔημΑρ.
Κάποιοι (πραγματικά οι άνθρωποι!) ΠΙΣΤΕΨΑΝ αυτά που έλεγαν (ότι σώζουν τη χώρα!!!) και τώρα βρίσκονται ανακόλουθοι και αυτό το φέρουν βαρέως. Έφτιαξαν λοιπόν ένα κείμενο με το οποίο δηλώνουν τη δυσαρέσκειά τους αλλά δηλώνουν ότι αγαπάνε τη Δημαρ και μενουν για να συνεχίσουν στην ίδια γραμμή.
Είναι μέσα (μέχρι το μεσημέρι του Σαββάτου) όλοι οι γνωστοί Δημαρίτες Δραπετσωνίτες και Κερατσινιώτες, ήτοι οι Γλαμπεδάκης Μ., Πατσάκης Π. Καραφέρη Μ. Ηλιοπούλου Μ, Αλβανού Μ., και ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ο Γιώργος Αλβανός!

Προς ενημέρωση παραθέτουμε το κείμενο στο οποίο είναι ευδιάκριτη η νοσταλγία για τον συγχρωτισμό με την ΝΔ (που δηλώνεται απλά "τυχοδιωκτική" σε ένα σημείο) και η θλίψη για την μη ευόδωση του αρραβώνα με το ΠαΣοΚ (που δεν αναφέρεται πουθενά με το όνομά του και περιλαμβάνεται στις μεταρρυθμιστικές δυνάμεις) ενώ είναι έκδηλη η αποστροφή τους για τον Σύριζα (που είναι "δήθεν" και επικίνδυνος).
Πολύ χαίρομαι που ο φίλος μου Γιώργος Αλβανός δεν το προσυπέγραψε. Ελπίζω να αντέξει.