περι ΔΗΚΕΠΑ

Χτες το δημοτικό συμβούλιο και σήμερα το συμβούλιο της ΔΗΚΕΠΑ ασχολήθηκαν για άλλη μια φορά με τον γόρδιο δεσμό αφ ενός της αδυναμίας καταβολής της μισθοδοσίας στους εργαζόμενους εδώ και πολλούς μήνες, αφ’ εταίρου με το λογιστικό μπάχαλο εδώ και δεκατρείς μήνες, από την ενοποίηση δηλαδή των τεσσάρων δημοτικών επιχειρήσεων σε μια.

Παραθέτω πιο κάτω την προσωπική μου τοποθέτηση στο συμβούλιο της ΔΗΚΕΠΑ

“το πρόβλημα μου δεν είναι αν έχω δίκιο όπως όλοι συμφωνείτε.

 το πρόβλημα μου είναι ότι εδώ και πολύ καιρό δεν έχω χρήματα.

 και δεν κάνετε τίποτα γι αυτό.”

… είπε η δασκάλα μουσικής  εκ μέρους των συναδέλφων της στο χτεσινό δημοτικό συμβούλιο.

Είναι προφανές ότι αυτή η πραγματικότητα πρέπει να πάψει να υφίσταται.

Τώρα.

Δεν υπάρχει άλλο θέμα να παρεμβληθεί κατά την γνώμη μου.

Φυσικά υπάρχουν τεράστιες ανοικτές πληγές που απλώνουν την μόλυνση σε ολόκληρο το σώμα της επιχείρησης.

Θα τις συζητήσουμε, αλλά υπό την αίρεση ότι έπονται της πληρωμής των εργαζομένων.

Είναι τόσες πολλές οι παρατυπίες, οι ακροβασίες στα όρια του νόμου, ακόμη και οι παρανομίες, όπως ακούστηκαν στο χτεσινό δημ. Συμβούλιο, και στις οποίες θα επανέλθω, που μια πράξη ακόμη, ακόμη κι αν κινηθεί στην λεπτή κόκκινη γραμμή προκειμένου να πληρωθούν οι εργαζόμενοι, αποτελεί υποχρέωση και όχι προσφορά της διοίκησης.

Η διαμάχη, αν πρέπει να προηγηθεί η εγγραφή στα βιβλία των 4 πρώην επιχειρήσεων όποιας εκκρεμότητας υπάρχει, αν παραδοθούν και πως θα παραδοθούν τα ισοζύγια, αν παραδοθούν και σε πια κατάσταση τα βιβλία των επιχειρήσεων προς έλεγχο στην εφορία η οποία τα ζητά, αν υπάρχουν μαϊμού τιμολόγια και επιταγές που δεν ανταποκρίνονται σε έργο τιμολογημένο, αν υπάρχουν πληρωμές μαύρης εργασίας, αποτελούν τεράστια θέματα που ακουμπούν και συνθλίβουν κάθε έννοια χρηστής διοίκησης, δεν αποτελούν όμως, δεν πρέπει να αποτελούν εμπόδιο στην πληρωμή των εργαζομένων.

Και επειδή ό μοναδικός φορέας που μπορεί να δώσει χρήματα είναι ο δήμος, απαιτείται σήμερα η αποστολή προς την διοίκηση του δήμου ομόφωνου ψηφίσματος του διοικητικού συμβουλίου που να περιγράφεται η οικτρή κατάσταση των απλήρωτων εργαζομένων και να απαιτείται η  εισροή χρημάτων προς την ΔΗΚΕΠΑ.

Το αμέσως επόμενο θέμα της ατζέντας μας, δεν μπορεί να είναι άλλο, από την εκκαθάριση των βιβλίων των επιχειρήσεων, την εγγραφή όλων των στοιχείων, τον έλεγχο τους από την εφορία, και το επίσημο κλείσιμο τους.

Αν αυτό περιλαμβάνει καταλογισμούς είτε από αμέλεια είτε από πρόθεση, ας γίνουν οι καταλογισμοί.

Το έχω ξαναπεί αλλά μάλλον δεν έγινε κατανοητό, σε καμιά περίπτωση δεν χρειάζεται να επωμιστούμε την ολιγωρία ή την ανοησία κανενός, η διαχείριση δημόσιου χρήματος απαιτεί ένα ελάχιστο όριο (στην πραγματικότητα πολύ ελάχιστο) ευφυΐας και εντιμότητας, και η παραβίαση του δεν μπορεί να επιμερίζεται και δεν θα επιμεριστεί και προφανώς δεν θα συγκαλυφθεί.

Το αμέσως επόμενο τρίτο θέμα, είναι η παραμονή στην υπηρεσία των πολιτών, των υπηρεσιών που προσφέρει η επιχείρηση.

Θεωρώ εκ των ων, ουκ άνευ, την παροχή αυτών των υπηρεσιών.

Για να το πω πιο περιγραφικά, οι υπηρεσίες της ΔΗΚΕΠΑ με την προσθήκη της υπηρεσίας καθαριότητας και την κοινωνική υπηρεσία, καταστούν τον δήμο αναγκαίο στην κοινωνία. Αν δεν τα προσφέρει, δεν έχει λόγους ύπαρξης.

Ένα σοβαρό και μεγάλο θέμα που το δημοτικό συμβούλιο και η διοίκηση δεν θέλησε να διερευνήσει περισσότερο, είναι μεταφορά των εργαζομένων και των δράσεων κατ’ ευθείαν στον δήμο ώστε να περάσουν στην δική του μισθοδοσία όλοι οι εργαζόμενοι, η ανάθεση στην ΔΗΚΕΠΑ της εκτέλεσης των δράσεων, και η παραμονή σ’ αυτήν όσων προγραμμάτων απαιτείται η συμμετοχή ιδιωτικού φορέα.

Το «σχέδιο Τσιρίδη» όπως είχε εμφανιστεί στο δημοτικό συμβούλιο, το οποίο όπως και ο ίδιος είχε διευκρινίσει δεν ήταν προσωπικό, αλλά προϊόν επεξεργασίας από αρκετά άτομα μεταξύ των οποίων και εγώ.

Το επαναφέρω εδώ για διερεύνηση, διευκρινίζοντας ότι δεν προβλέπει σε καμιά περίπτωση το κλείσιμο της επιχείρησης, ούτε καν την συρρίκνωση της.

Αντιθέτως, με ένα μικρό και ευέλικτο διοικητικό και μόνο σχήμα, απαλλαγμένο από το μονοδιάστατο άγχος της πληρωμής μισθών, πιστεύω (και πιστεύουμε όσοι απασχοληθήκαμε με αυτή την ιδέα) ότι θα μπορέσει να αυξήσει την προσφορά υπηρεσιών προς τους πολίτες του δήμου μας.

Κατασταλτικός μηχανισμός, νόμοι υγιεινής, φοροδιαφυγή …και στο βάθος κήπος

Με την ρηχότητα που διακρίνει τις αναλύσεις του εδώ και πολλά πολλά χρόνια, ο Ριζοσπάστης καταπιάνεται με το θέμα της «κατασταλτικής βίας εκ μέρους της δημοτικής αστυνομίας του δήμου Κερατσινίου-Δραπετσώνας κατά μετανάστη αλιεργάτη» και καταγγέλλει μαζί όλες τις πολιτικές δυνάμεις του τόπου.
Μπορείτε να διαβάσετε αυτούσιο το ρεπορτάζ του με κλικ εδώ, να μην επαναλαμβάνω κομμάτια του, άλλωστε δεν σκοπεύω να αντιπαραβάλλω διαφορετικά τα γεγονότα, δεν ήμουν «αυτόπτης», τα άκουσα πολύ διαφορετικά, αλλά δεν έχει σημασία.
Με αφορμή το γεγονός, είναι καιρός εμείς, οι λογικοί πολίτες να κάνουμε μερικές σκέψεις.
Τι συμβαίνει σε έναν πολυπληθή χώρο εργασίας όπως είναι η ιχθυόσκαλα Κερατσινίου;
Τι γνωρίζουμε εμείς, επομένως όλοι;
Γνωρίζουμε ότι σ’ αυτό τον χώρο δουλεύουν πολλοί μετανάστες.
Νόμιμοι ή παράνομοι κανείς δεν το ξέρει. Σημασία έχει ότι καλύπτουν μια παραγωγική ανάγκη ενός εργασιακού χώρου, ιδιαιτέρως επικερδή. Και είναι επικερδής ο χώρος, διότι η έκφραση «ψαρέμπορος πτωχός» δεν υπάρχει. Τι γράφει η φορολογική δήλωση του καθενός δεν μπορούμε να το ξέρουμε, ούτε και έχει την παραμικρή σημασία.
Έχουμε λοιπόν έναν μεγάλο αριθμό μεταναστών εργαζομένων σ’ αυτό τον χώρο, άρα και αμειβομένων. Πως;
Με κάποια ποσότητα ψάρια.
Μάλιστα.
Οι άνθρωποι για να δουλέψουν για να κάνουν το μεροκάματο, συμφωνούν να πληρωθούν εις είδος, δηλαδή με ψάρια.
Ξέρουν τις τιμές λιανικής ανά είδος, ξέρουν τις τιμές χονδρικής, κάπου εκεί τα βρίσκουν, παίρνουν την ποσότητα που αναλογεί στην εργασία τους, και;….
Και την φορτώνουν σε μια ψαροκασέλα με ρόδες και παίρνουν τους δρόμους και τις γειτονιές σε Κερατσίνι και Δραπετσώνα να την πουλήσουν.
Για να βγει εν τέλει με παράπλευρο τρόπο το μεροκάματο.
Σίγουρα πωλούν πιο φτηνά από τα αντίστοιχα μαγαζιά της γειτονιάς, σίγουρα πωλούν χωρίς απόδειξη, σίγουρα δεν τους χρειάζεται τιμολόγιο, σίγουρα καθώς περνούν οι ώρες ο πάγος που υπάρχει στην ψαροκασέλα λιώνει, σίγουρα χρειάζονται σταθερά δυο για την δουλειά, ο ένας να πουλά ο άλλος να προσέχει για την αστυνομία, σίγουρα προς το μεσημέρι αν δεν πάει καλά η πώληση το εμπόρευμα έχει αλλοιωθεί.
Τόσα και τόσα «σίγουρα» που όλοι τα παραβλέπουμε στο βωμό της συμπαράστασης προς το ιερό μεροκάματο.
Δεν ξέρω με ποιον να πάω και ποιον να αφήσω σ’ αυτή την ιστορία.
Γιατί μες στο πετσί όλων μας είναι εμφυτευμένο ότι νόμος είναι το δίκιο του εργάτη, και επομένως οι κανόνες υγιεινής διακίνησης τροφίμων, οι κανόνες φορολογικής διακίνησης εμπορευμάτων, οι κανόνες ανταγωνισμού του αυτοαπασχολούμενου έναντι του εργοδότη πάνε πίσω και προφανώς όταν τους προβάλεις γίνεσαι κατασταλτικός μηχανισμός ή όργανο της πλουτοκρατίας.
Θα είχε ενδιαφέρον όμως, αν εμβάθυνε έστω και ελάχιστα ό Ριζοσπάστης, και σε συνέχεια της καταγγελίας όλων των πολιτικών δυνάμεων ως οργάνων της άρχουσας τάξης μας έδινε ένα παράδειγμα, έστω και απλοϊκό, τι θα έκανε το ίδιο αν ήταν δημοτική αρχή με την διακίνηση με αυτόν τρόπο τροφίμων. Αν θα έριχνε έστω μια ματιά για πιθανή αλλοίωση των ψαριών ή δυνάμεις του θα άνοιγαν δρόμο πρωί πρωί και θα χτυπούσαν κουδούνια στις πολυκατοικίες για να πωληθεί όσο πιο γρήγορα γίνεται το εμπόρευμα και να εξαλειφτούν οι κίνδυνοι.

εκλογικεύσεις...

Διάβαζα πριν λίγο την «έκτακτη» είδηση.

Την λευκή απεργία κάποιων αντιδημάρχων με αίτημα την απομάκρυνση του γενικού γραμματέα του δήμου, Δημήτρη Ευγενίου και θα ήθελα να γράψω μιαν άποψη για το θέμα.

Την γράφω και δεν την «καταθέτω αρμοδίως» γιατί δεν μου πέφτει λόγος.

Δεν συμμετέχω στην διοίκηση, δεν έχω ευθύνη για την διοίκηση.

Έχω μάτια και αυτιά μόνο, και μια κρίση για να βγάζω συμπεράσματα.

Χωρίς σε καμιά περίπτωση να αποτελώ συνήγορο του Ευγενίου, άλλωστε νομίζω είναι περισσότερα αυτά που θα μας χώριζαν από αυτά που θα μας ένωναν, και λίγο πριν την πτώση της δρυός όπου όλοι θα αρχίσουν να ξυλεύουν, καλό είναι να κατατεθεί και το …κάτι άλλο.

Δεν πιστεύω σε καμιά περίπτωση ότι η μικρή έως ελάχιστη απόδοση της διοίκησης, η έλλειψη πολιτικού συντονισμού, ή καλύτερα η αποδέσμευση από οποιονδήποτε πολιτικό συντονισμό με την παράταξη, η προσωπική πολιτική που ασκεί ο καθένας, οφείλονται στον Ευγενίου.

Αντίθετα πιστεύω ότι μια σειρά ρουσφετολογικών αιτημάτων ειδικά στις μετακινήσεις προσωπικού, σκόνταψαν στην υπογραφή του.

Θα συμφωνήσω με τις επικρίσεις που τον θεωρούν ξεροκέφαλο μέχρι κεραίας και σε μερικές περιπτώσεις διακατεχόμενο από ιδεοληψίες.

Αλλά αντιμέτωποι με μια πλήρη έλλειψη προσωπικών ιδεολογικών προσανατολισμών, αυτό φαντάζει παρωνυχίδα.

Έτσι κι αλλιώς, αυτή «η εξέγερση» τίποτα καλό δεν προμηνύει.

Και συμβαίνει ενώ μπροστά στην διοίκηση βρίσκονται κρίσιμα προβλήματα, όπως αυτό της λειτουργίας και μισθοδοσίας των εργαζομένων της ΔΗΚΕΠΑ, όπου η κάθε καλής πρόθεσης υπομονή έχει εξαντληθεί.

Και μπορεί οι εκτός των τειχών να βλέπουν (και σωστά) την ευθύνη όπως συμπυκνώνεται στο πρόσωπο του δημάρχου, οι εντός των τειχών όμως ξέρουν ότι τα κολπάκια και οι καθυστερήσεις και το κωλοβάρεμα των πρώην προέδρων και εκλεκτών μελών της διοίκησης, κατέχει πρωτεύοντα ρόλο στο διαλυτικό πρόβλημα.

Λίγο μεγαλύτερη προσωπική πολιτική ωριμότητα των ηγητόρων και ηγετίσκων θα ήταν σαφώς ωφέλιμη, αλλά δυστυχώς…

Και έσσονται οι δυο ψυχές εις σάρκα μια: τη σοσιαλδημοκρατική --- του Γιώργου Σιακαντάρη

 

 Πριν σχεδόν τέσσερα χρόνια ο Αλέκος Παπαδόπουλος, στο βιβλίο του «Τα βήματα του Έστερναχ» (Εστία), προειδοποιούσε για το μεγάλο τούνελ, στο οποίο έμπαινε η χώρα. Από το 2006 όμως έγραφε πώς τα ελλείμματα είχαν «ξεχειλίσει» και δεν θα έπρεπε για παράδειγμα κανένας υγιής να συνταξιοδοτείται πριν από τα 60 και πως έπρεπε επίσης να παταχθούν πολλές από τις συντεχνίες που στο όνομα των δημόσιων αγαθών, χρησιμοποιούσαν προς ίδιον όφελος το δημόσιο πλούτο. Η «ανταμοιβή» του Αλέκου Παπαδόπουλου για τις προειδοποιήσεις του ήταν να θεωρηθεί, από το μετανεωτερικό και το βαθύ ΠΑΣΟΚ, ως ο κύριος υπαίτιος για την εκλογική ήττα του κόμματος το 2007.

Έχει λεχθεί και γραφεί πάρα πολλές φορές πως το μεγάλο πλεονέκτημα του ΠΑΣΟΚ, ήταν ο συνδυασμός σ’ ένα μεγάλο κομματικό χώρο δυο ψυχών: της εκσυγχρονιστικής και της λαϊκής. Είναι σωστό εν μέρει. Γιατί και οι δυο αυτές ψυχές ποτέ δεν τάχθηκαν, ολόψυχα, υπέρ αυτού που ευαγγελίζονταν. Η λαϊκή ψυχή του ΠΑΣΟΚ δεν ήταν οι πολίτες και ο λαός, αλλά ο λαϊκισμός και η εκσυγχρονιστική του δεν ήταν η μείωση των ανισοτήτων, αλλά ο ντροπαλός μεταρρυθμισμός.

Αυτό που στο ΠΑΣΟΚ ονομάστηκε λαϊκή ψυχή δεν ήταν η έκφραση ενός βαθέως ρεπουμπλικανισμού, ο οποίος στο αίτημα των σύγχρονων δημοκρατιών για ελευθερία από εξωτερικές δεσμεύσεις, ήθελε να προσθέσει και το αίτημα της ανεξαρτησίας από τις κοινωνικές δουλείες. Η λαϊκή ψυχή του ΠΑΣΟΚ δεν φρόντισε να προσθέσει στο αίτημα της λαϊκής κυριαρχίας και την αρχή της δημοκρατικής διακυβέρνησης ως συστήματος δικαιοσύνης, συμμετοχής και στήριξης του κοινού αγαθού. Αυτή η ψυχή του ΠΑΣΟΚ είχε να κάνει με ένα λαό χωρίς πολίτες. Γι’ αυτό και η σύγκρουση που επικαλείτο δεν ήταν αυτή μεταξύ των διαφορετικών τάξεων και στρωμάτων με επίδικο αντικείμενο τη μείωση των ανισοτήτων, αλλά αυτή μεταξύ των προνομιούχων και των μη προνομιούχων ή ακόμη πλατύτερα μεταξύ του αντιδεξιού μπλοκ και της Δεξιάς με επίδικο αντικείμενο τη νομή του κράτους και των δημόσιων αξιωμάτων.

Μια τέτοια πλαδαρή και κινούμενη πόλωση επέτρεπε στο ΠΑΣΟΚ να κινείται από τον αντιμπεριαλιστικό βερμπαλισμό και την πολιτική των αστερίσκων στη συμφωνία ανανέωσης του καθεστώτος των αμερικανικών βάσεων και από την πολιτική εξόδου από την ΕΟΚ στα Μεσογειακά προγράμματα. Και όποτε οι καιροί το απαιτούσαν καλούσε τον Σημίτη το 85 και τον Παπαδόπουλο το 93 να θέσουν τις βάσεις μιας πιο αυστηρής δημοσιονομικής πολιτικής.

Η ελλιπής «λαϊκή ψυχή» συμπληρώνονταν από μια επίσης ελλιπή «εκσυγχρονιστική ψυχή», η οποία δεν έθεσε ποτέ καθαρά το ζήτημα της μείωσης των ανισοτήτων ή με άλλα λόγια το ζήτημα της σοσιαλδημοκρατικοποίησης του κόμματος. Ο εκσυγχρονισμός προσομοίασε περισσότερο με μια μίμηση δυτικών προτύπων, αλλά δεν κινήθηκε αποφασιστικά, επειδή δεν συγκρούσθηκε άμεσα με τον λαϊκισμό, προς την κατεύθυνση δημιουργίας ενός κράτους υπηρεσιών στους τομείς της υγείας, της παιδείας και της ατομικής ασφάλειας. Ο ελληνικός εκσυγχρονισμός, αντιθέτως με μια μεμψιμοιρία που κυριαρχεί στο χώρο του, κατόρθωνε στο πολιτικό, όχι όμως και στο κοινωνικό ή στο πολιτισμικό, να παρακολουθεί από τον 18ο αιώνα τα μεγάλα ραντεβού της ευρωπαϊκής ιστορίας. Τα παρακολουθούσε, αλλά ποτέ δεν τα ενσωμάτωνε στον ελληνικό κοινωνικό ιστό. Ο ιστορικός ελληνικός εκσυγχρονισμός αφομοίωνε τις επιφανειακές και καταναλωτικές όψεις των δυτικών εκσυγχρονιστικών τάσεων, αλλά δεν ενσωμάτωσε τους αναγκαίους μετασχηματισμούς στο διοικητικό και παραγωγικό μοντέλο της χώρας. Για παράδειγμα τα χρόνια της διακυβέρνησης της χώρας από τον Σημίτη, ο εκσυγχρονισμός έγινε κεντρικό πολιτικό αίτημα. Η Ελλάδα μέσα από την άσκηση μιας πολιτικής δημοσιονομικής πειθαρχίας, την αναβάθμιση της θέσης της στην Ευρωπαϊκή Ένωση και την καλυτέρευση των σχέσεων της με την Τουρκία και τους Βαλκάνιους γείτονες της κατόρθωσε να ενταχθεί στο ευρώ και να βοηθήσει την Κύπρο να γίνει μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Δεν κατόρθωσε όμως να δημιουργήσει τη βάση για τη δημιουργία ενός νέου πολιτικού κύκλου, ο οποίος θα επέβαλλε εκείνες τις μεταρρυθμίσεις που θα αναδιέτασσαν το δημόσιο-διοικητικό και παραγωγικό ιστό της χώρας, θα εξουδετέρωναν τις ιδιοτελείς συμπεριφορές μεγάλων τμημάτων του κοινωνικού ιστού και ταυτόχρονα θα έθεταν τη μείωση των ανισοτήτων στο επίκεντρο της πολιτικής πρακτικής.
Είναι ακριβώς αυτό το αίτημα της μείωσης των ανισοτήτων το κεντρικό ζητούμενο της ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας, το οποίο της επέτρεψε να δημιουργήσει ένα σταθερό συνασπισμό εξουσίας. Ένα συνασπισμό, ο οποίος κατόρθωσε να συνενώσει σε σάρκα μια τις δυο προαναφερθείσες ψυχές. Στην ελληνική πολιτική ζωή η λαϊκή ψυχή ποτέ δεν χειραφετήθηκε από τον λαϊκισμό της και η εκσυγχρονιστική από τον μονομερή της μεταρρυθμισμό, ο οποίος δεν της επέτρεψε να θέσει ως κεντρικό πρόταγμα τη μείωση των ανισοτήτων και την αλλαγή του παραγωγικού μοντέλου.

Σήμερα, παρά την πολύ δυσμενή συγκυρία, η συνάντηση αυτών των δύο ψυχών σε ένα σοσιαλδημοκρατικό σώμα είναι περισσότερο επιτακτική από ποτέ. Το ΠΑΣΟΚ, η ΔΗΜΑΡ και οι κατακερματισμένες πολιτικές κινήσεις δεν πρέπει να υποτιμήσουν αυτή την ανάγκη. Επειδή όμως οι προτάσεις περί αυτοδιάλυσης και ένωσης από τη βάση όμορφα λέγονται, αλλά δύσκολα πραγματοποιούνται, νομίζω πως αυτοί οι χώροι θα μπορούσαν από τώρα να ξεκινήσουν την προετοιμασία για την οργάνωση ενός κοινού ιδεολογικού συνεδρίου, στο οποίο θα εξετάζονταν το θέμα της αναγκαιότητας ύπαρξης μιας σύγχρονης ελληνικής σοσιαλδημοκρατίας, η οποία θα ένωνε τη λαϊκότητα με τον εκσυγχρονισμό και την ανανέωση προσώπων και ιδεών.
από το http://www.athensvoice.gr

η γέφυρα του ΟΛΠ...

Παραπάνω από ένα μήνα τώρα, η περιφερειακή οδογέφυρα του ΟΛΠ στο λιμάνι παραμένει κλειστή για λόγους συντήρησης και δεν δείχνει διατεθειμένη να συντηρηθεί γρήγορα και να ξανααναλάβει τα φορτία που της πρέπουν.
Αν θυμάμαι καλά πρέπει να είναι 4-5 χρόνια ίσως 6 που δόθηκε στην κυκλοφορία. Είχα κάνει και ένα φωτογραφικό αφιέρωμα τότε στην αθλιότητα αυτού του δρόμου.
Η άποψη που επικρατούσε τότε στο δήμο μας ήταν, ότι δεν έπρεπε να κατασκευαστεί γέφυρα, ότι ο δρόμος έπρεπε να είναι επίγειος στο πλάι του γκρεμού που υπάρχει και να ανεβαίνει στο ύψος των ορίων της βιομηχανικής περιοχής για να μην ενοχλεί καθόλου την πόλη με τον θόρυβο.
Δηλαδή, όπως περίπου εξυπηρετείται ενάμιση μήνα τώρα η κυκλοφορία που η γέφυρα είναι κλειστή, αλλά ως όφειλαν, κυβέρνηση και ΟΛΠ μας έγραψαν κανονικά και έδωσαν την όμορφη εργολαβία.
Τη έχει τώρα η έρμη και δεν πατιέται;
Τίποτα σπουδαίο.
Έχουν ανοίξει οι αρμοί σε διάφορα σημεία, 5 χρόνια περίπου μετά τα εγκαίνια, κάνοντας την μάλλον επικίνδυνη.
Ως όφειλε η εργολαβία από την μεριά της, την έφτιαξε όσο πιο πρόχειρα μπορούσε.
Και, καλά κάνει ο ΟΛΠ και την έκλεισε και την επισκευάζει, έστω και με ρυθμούς μη τελειωμού.
Μήπως υπάρχουν όμως και ευθύνες;
Στους υπεύθυνους που την παρέλαβαν βρε αδερφέ.
Γιατί αν την παραλάμβανα εγώ, άσχετος είμαι, θα με έπιαναν κορόιδο.
Οι επιστήμονες όμως ενός οργανισμού του ψυλλιασμένου ευρύτερου τομέα; Πιάνονται έτσι εύκολα κορόιδο; Ούτε να το σκεφτώ δεν θέλω.

καθαρισμός της παραλίας μας...

πραγματοποιήθηκε το πρωί ο καθαρισμός της ακτής, στην περιοχή της ανάπλασης της βιομηχανικής περιοχής στην Δραπετσώνα, από δημότες με την παραίνεση του δήμου.

Η συμμετοχή δεν ήταν ιδιαίτερα μεγάλη, ήταν μεγάλη όμως η όρεξη όσων συμμετείχαν και αυτό ισορρόπησε την κατάσταση.

Η συμμετοχή δεν ήταν ιδιαίτερα μεγάλη. Δεν είναι σημερινό το φαινόμενο, αν και σήμερα μπορούμε να βρούμε περισσότερες δικαιολογίες για να το αιτιολογήσουμε. Η απελπισία, η ανασφάλεια, η καταρράκωση, ήρθαν να προστεθούν στην πατροπαράδοτη αδιαφορία, ωχαδερφισμό, ατομικισμό.

Το μείγμα βρίσκεται σε κατάσταση διαρκούς βρασμού, και απομένει ένα ελαφρύ «τσακ» για να μας στείλει όλους στο διάολο.

Μηνύματα από την ελληνική Ιστορία. Οι δρόμοι του ανορθολογισμού και ποιοι τους προετοίμασαν

Του Βασίλη Κρεμμυδά, NEA, 28.6.12

Μετά τις εκλογές της 6ης Μαΐου είχα γράψει σε αυτές εδώ τις σελίδες για τα μηνύματα που εξήχθησαν από εκείνη την αναμέτρηση, μηνύματα «που δεν έλαβαν οι πολιτικοί»• ήμουν τότε φοβισμένος από κάποια νέα, πρωτόγνωρα για την Ελλάδα, φαινόμενα, τα οποία είχα αποδώσει στη διάλυση του κοινωνικού ιστού από συγκεκριμένες πολιτικές εκμαυλισμού και εξουθένωσης της κοινωνίας, η οποία είχε μείνει χωρίς συνοχή, ανερμάτιστη και απροστάτευτη και, τελικά, έτοιμη να υποδεχθεί και να αγκαλιάσει ανορθολογικές ιδεολογίες και πρακτικές. Αυτές οι ιδεολογίες και οι πρακτικές, όμως, έρχονται σε πλήρη αντίθεση με την Ιστορία αυτής της κοινωνίας κατά τους τελευταίους - δυόμισι κοντεύει - αιώνες. Κατά τις τελευταίες εκλογές, στις 17 Ιουνίου, όλα αυτά επαναλήφθηκαν και συγκεκριμενοποιήθηκαν. Οι δυνάμεις του ανορθολογισμού επανεμφανίστηκαν πιο ρωμαλέες. Επιπλέον, αυξήθηκε η αποχή από την ψηφοφορία και έφτασε στο 40%, τέσσερις δηλαδή στους 10 δεν ψήφισαν. Πρόκειται για κοινωνική συμπεριφορά απολύτως ανορθολογική. Αν σε αυτούς προστεθούν και οι ψηφοφόροι εκείνοι που προτίμησαν τα κόμματα του αντιευρωπαϊσμού, του αντιδιαφωτισμού, δηλαδή του ανορθολογισμού, φτάνουμε σε ποσοστά που ξεπερνούν κατά πολύ το 50%.
Δεν μπορεί, λοιπόν, να μη σκεφτεί κανείς: είναι δυνατόν αυτή η κοινωνί
α να βαδίζει σε τέτοια μονοπάτια, να κονταροχτυπιέται με την ίδια την Ιστορία της; Και, αν ναι, τι φταίει - ή «τις πταίει»; Γιατί γνωρίζουμε καλά ότι από το τέλος του 18ου αιώνα ο Ελληνισμός, υπόδουλος και παροικιακός, παρακολούθησε από κοντά τα νέα μηνύματα των ευρωπαίων σοφών περί ελευθερίας, περί δικαιοσύνης και περί δικαιωμάτων, ό,τι δηλαδή ονομάστηκε Διαφωτισμός. Ξέρουμε ότι οι Ελληνες και εδώ και εις την ξένην τα ασπάστηκαν, τα επεξεργάστηκαν, τα μετέτρεψαν σε κοινωνική συνείδηση και τα χρειάστηκαν ως κεντρικό ιδεολογικό μπούσουλα στις μυστικές οργανώσεις που προετοίμαζαν την Επανάσταση για τη διατύπωση του εθνικού αιτήματος: ίδρυση ανεξάρτητου, σύγχρονου αστικού κράτους• κράτους δηλαδή με Σύνταγμα και αντιπροσωπευτική διακυβέρνηση. Ηταν η αστική τάξη, η ελληνική, όπως και οι άλλες, οι ευρωπαϊκές, που είχαν οπλιστεί με ισχυρή ιδεολογία.

Και όταν ξέσπασε η Επανάσταση του 1821, οι ηγέτες της στους ευρωπαίους ηγέτες επρόκειτο να απευθυνθούν, για να τους υπενθυμίσουν αφενός το χρέος τους απέναντι στον ελληνικό πολιτισμό, να τους καλέσουν αφετέρου να το ξεπληρώσουν βοηθώντας τους Ελληνες να ελευθερωθούν και να ιδρύσουν το δικό τους κράτος.
Συγχρόνως, με δεδομένες μάλιστα τις πρώτες νίκες των Ελλήνων και τη γρήγορη απελευθέρωση σχεδόν όλης της Πελοποννήσου και της Στερεάς Ελλάδας, οι Ευρωπαίοι έβλεπαν τους επαναστάτες να οργανώνονται σε οιονεί κράτος: Σύνταγμα, κυβέρνηση, Βουλή. Κράτος δυτικό, ευρωπαϊκό, αστικό.
Η πορεία αυτή που χάραζε η εν επαναστάσει ελληνική κοινωνία θα είναι έκτοτε μπούσουλας γι' αυτήν. Γι' αυτό στα ανορθολογικά καθεστώτα διακυβέρνησης του νέου και νεαρού ελληνικού κράτους από τον Ιωάννη Καποδίστρια και τον Οθωνα η ελληνική κοινωνία θα αντιτάσσεται με μόνιμο αίτημα το «Σύνταγμα».
Θα χρειαστεί η αντιοθωνική στάση της 3ης Σεπτεμβρίου 1843 για να επανέλθει η χώρα σε δρόμο διαφωτισμού του ορθολογισμού. Η κοινωνία αυτό ζητούσε πάντοτε, τον ορθολογισμό• δεν ακολούθησε τις δικτατορίες του 20ού αιώνα, οι οποίες οργάνωναν τις ανορθολογικές κοινωνικές σχέσεις και στηρίζονταν στη βία κατά της κοινωνίας. Στους δύο Παγκόσμιους Πολέμους θα ταχθεί στο πλευρό του ορθολογισμού - θα συμμαχήσει με τις ευρωπαϊκές δυνάμεις του ορθολογισμού. Κεντρικό χαρακτηριστικό του ορθολογισμού είναι τα δικαιώματα, που στη Δημοκρατία αποδίδονται και «κατανέμονται» ορθά.
Στις δύο τελευταίες εκλογές πολλοί, πάρα πολλοί εκλογείς έδειξαν ότι δεν επιλέγουν ούτε το κεντρικό χαρακτηριστικό του ορθολογισμού ούτε τον ίδιο τον ορθολογισμό.

Αλλά πώς φτάσαμε εκεί; Φτάσαμε διότι η ελληνική Πολιτεία ποτέ δεν επέλεξε να καθιερώσει ως κεντρικό στόχο της εκπαίδευσης την εμπέδωση του ορθολογισμού ως μέσου ερμηνείας του κόσμου• κυρίως, δεν θέλησε να επιβάλει ως κύριο ζητούμενο των γνώσεων την ιστορική αλήθεια. Δεν θέλησε να διδάξει στις γενιές των νέων την ελευθερία της αναζήτησης, μακριά από ιδεολογήματα και χονδροειδή ιστορικά ψεύδη που εκπέμπονται από διάφορες τηλεοράσεις και υπάρχουν σε μεγάλες δόσεις στο Διαδίκτυο.
Συνηγόρησαν και διάφοροι επιστήμονες, οι οποίοι πιστεύουν στο τέλος του ορθολογισμού, και ορισμένοι άλλοι που θεωρούν ότι το μεγαλύτερο κακό στην Ιστορία έγινε από τον Διαφωτισμό, από πρόσωπα δηλαδή που βρήκαν την ευκαιρία να εισδύσουν στα αβυσσαλέα κενά της ελληνικής εκπαίδευσης και παιδείας και να την αποπροσανατολίσουν. Τόσο η Πολιτεία όσο και αυτοί οι «σοφοί» έχουν σακατέψει την κοινωνία.
Ο Βασίλης Κρεμμυδάς είναι ομότιμος καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών
από το http://politicalreviewgr.blogspot.gr

είναι τόσο απλό...

Είχα μια δυσάρεστη διασκέδαση απόψε.

Με την κόρη μου και μια φίλη της, πήγαμε σινεμά, στο Μελίνα να δούμε τους εκδικητές της ΜΑΡΒΕΛ.

Και βρέθηκα μπροστά στην χειρότερη κινηματογραφική μου εμπειρία.

Όχι για το έργο, υποφερτό ήταν και ίσως είναι και καλό, δεν ξέρω.

Δεν μπορέσαμε να το απολαύσουμε.

Ο φωτισμός από την δημοτική κολώνα έξω από τον κινηματογράφο, σημάδευε την οθόνη δίνοντας της ένα συνολικό κίτρινο φόντο.

Ο ίδιος ο προβολέας της κινηματογραφικής μηχανής, μάλλον ήταν αδύναμος.

Έτσι, όταν η πλοκή δεν ήταν σκοτεινή, ήταν κιτρινούλα. Πάνε οι σούπερ ήρωες της ΜΑΡΒΕΛ, πάνε οι εξωγήινοι σούπερ κακοί πάνε τα διαστημόπλοια, πάει η μαγεία.

Διαμαρτυρηθήκαμε στις δυο κυρίες που βρίσκονταν στην είσοδο, αλλά κι αυτές οι καημένες τι φταίνε, δεν ξέρουν από τέτοια. Παρατήρησαν το φαινόμενο, αλλά … τι να κάνουν

Δεν σκέφτηκαν να ειδοποιήσουν τον δήμο, τρίτη μέρα λειτουργίας του κινηματογράφου σήμερα, να κλείνει τουλάχιστον τον δημοτικό φωτισμό τις ώρες προβολής.

Δεν σκέφτηκαν να διακόψουν την λειτουργία του κινηματογράφου μέχρι να βρεθεί λύση.

Γιατί αυτό πρέπει. Αν μέσα στο παρασκευοσαββατοκύριακο δεν μπορεί να βρεθεί τεχνικό προσωπικό να δώσει λύση  -λογικό είναι- τότε θα έπρεπε να διακόψει την λειτουργία του ο κινηματογράφος.

Δεν υπάρχει λόγος να βρίζουν οι θεατές, να νιώθουν μια κοροϊδία και η δήμος να νομίζει ότι προσφέρει υπηρεσίες.

Κι αν αύριο -Δευτέρα εργάσιμη ημέρα- λυθεί το πρόβλημα, ας βάλλουν μιαν ανακοίνωση ότι το πρόβλημα λύθηκε να ξέρουμε ότι μπορούμε να ξαναπάμε.