Δημιουργήθηκε Επιτροπή Ανάπλασης, ξεκίνησε με την έγκριση μιας συντονιστικής επιτροπής που θα την συγκροτήσει

Αντιγράφω από το blog του Γιώργου Τσιρίδη.


Το δημοτικό συμβούλιο συζήτησε πρόταση που κατέθεσα εισηγούμενος την δημιουργία Επιτροπής του Δήμου για την Ανάπλαση της Βιομηχανικής Ζώνης. Η Επιτροπή αυτή θα αποτελείται από δημοτικούς συμβούλους και πολίτες και θα έχει χαρακτήρα συμβουλευτικό.


Ο Δήμαρχος διατύπωσε την άποψη πως σε αυτό το στάδιο που βρίσκονται τα πράγματα σε σχέση με το θέμα, η Επιτροπή αυτή είναι αναγκαία και πρότεινε να συσταθεί από το Δημοτικό Συμβούλιο μια Συντονιστική Επιτροπή για να συγκροτήσει την παραπάνω Επιτροπή Ανάπλασης


Ο κ. Μελάς συμφώνησε με τα παραπάνω και δήλωσε ότι θα μετάσχει και η παράταξή του ενώ ο κ. Πατίδης κράτησε επιφυλακτική στάση και είπε ότι η παράταξή του δεν θα μετάσχει.


Μετά από τα παραπάνω και αφού ακολούθησε συζήτηση, το δημοτικό συμβούλιο κατέληξε στα εξής:


Συστήνεται Επιτροπή του Δημοτικού Συμβουλίου με βάση το άρθρο 70 του Ν,3832/2010 με όνομα «Επιτροπή Ανάπλασης της Βιομηχανικής Ζώνης Δραπετσώνας-Κερατσινίου»

Στην Επιτροπή αυτή θα μετέχουν ο Δήμαρχος, όλοι οι δημοτικοί και κοινοτικοί σύμβουλοι που θέλουν καθώς και Πολίτες που θα προταθούν από τις παρατάξεις και τους φορείς ή θα αυτοπροταθούν

Η Επιτροπή θα συζητά τα θέματα της Ανάπλασης της Βιομηχανικής Ζώνης συνεδριάζοντας σε τακτά διαστήματα και όποτε υπάρχει κάποιο ζήτημα επείγον και θα επεξεργάζεται θέσεις και απόψεις για το ζήτημα της Ανάπλασης.

Θα έχει συμβουλευτικό χαρακτήρα για το δημοτικό συμβούλιο προς το οποίο θα εισηγείται

Συστήνεται Συντονιστική Επιτροπή που αναλαμβάνει να συγκροτήσει την Επιτροπή Ανάπλασης καλώντας και την πρώτη της συνεδρίαση. Η επιτροπή αυτή αποτελείται από τους:


Τζανή Λουκά, Χρονόπουλος Κώστα, Δατσέρη Βάνα, Τσιρίδη Γιώργο, Φωτίου Ξένια, Ζούπη Ζαχαρία, Μελά Φώτη, Μπαρμπαγιάννη Ευγενία και Κούβαρη Κωνσταντίνο


Η απόφαση αυτή ψηφίστηκε κατά πλειοψηφία από όλους τους συμβούλους των παρατάξεων Τζανή, Χρυσού-Ζούπη και Μελά και με λευκό από την Λαϊκή Συσπείρωση



Σχόλιο:

Βρίσκω την απόφαση πολύ καλή.

Ειδικά το σημείο, όπου μέλη στην επιτροπή μπορούν να γίνουν και πολίτες αυτοπροτεινόμενοι ή μέσω φορέων, είναι νομίζω βασικό στοιχείο αντικειμενικής σύνθεσης.

Γιατί η συντονιστική επιτροπή θα πρέπει να πάρει υπόψη της, ότι τα κόμματα δεν εκφράζονται κατ' ανάγκην μέσω των δημοτικών παρατάξεων, κάποια δεν έχουν δημοτικούς σύμβουλους, και προφανώς θα θελήσουν να υποδείξουν πρόσωπα.

Εμένα δεν θα με τρελάνουν!!!

πίνακας του Μάριου Πολυχρονιάδη

Πλησιάζει η μέση του χειμώνα, έρχεται ακάθεκτη η Άνοιξη.

Και μαζί της, όπως όλα δείχνουν οι εκλογές.

Όσοι τις ζητούσαν επιτακτικά μήνες τώρα, πρέπει να είναι ήδη προετοιμασμένοι, να δείξουν τον καλύτερο εαυτό τους, να δικαιώσουν το αίτημα τους.
Γιατί, καλή η επίκληση της «συνταγματικής επιταγής», ωραία φράση είναι είτε ισχύει είτε όχι, αλλά υπάρχει και η ταμπακιέρα. Η βέβαιη πτώση μέχρι συντριβής του ΠΑΣΟΚ δεν είναι από μόνη της επαρκής αιτία για εκλογές. Πρέπει να συνοδευτεί οπωσδήποτε με θεαματικές ανακατατάξεις στις οποίες να μετέχουν οι εκνευρισμένοι με την «συνταγματική παρέκκλιση».
Άρχισαν λοιπόν τα ακονισμένα μαχαίρια να λάμπουν στον αέρα.
Ελλείψη αντικειμενικού αντικείμενου, τα αποτελέσματα των δημοσκοπήσεων παρέχουν κάποιο αντικειμενικό αντικείμενο.
Και ναι μεν όλα τα κόμματα πλην ΝΔ παρουσιάζουν άνοδο, αποσπώντας ψηφοφόρους από το ΠΑΣΟΚ μια που η πίτα είναι η ίδια, η θεαματική όμως παρουσία της Δημοκρατικής Αριστεράς εντυπωσιάζει, μια που από το μηδέν, άντε 2%, που διεκδικούσε ενάμιση χρόνο πριν με την ίδρυση της, φιγουράρισε τρίτο κόμμα στην τελευταία δημοσκόπηση με μόλις 0,5% πίσω από το ΠΑΣΟΚ.
Με ένα μπαράζ δημοσιευμάτων, από μεν την δεξιά που βλέπει καθηλωμένα τα ποσοστά της να βρίσκονται κάτω από το ποσοστό των εκλογών του 2009, κι ας είναι πρώτο κόμμα (τρομάρα του) προσπαθεί να ενημερώσει τους εκλογείς μέσω φιλικών της αναρτήσεων για το πόσο «βαρετό» είναι το κόμμα του Φώτη Κουβέλη, και να αναπολεί την εποχή του Κύρκου και του Παπαγιαννάκη!!! Να υπενθυμίζει πλαγιοκοπώντας τους ψηφοφόρους ότι και οι «ανανεωτές υπήρξαν κομμουνιστές στα νιάτα τους» και φυσικά το ανιστόρητο «οι αριστεροί κάνουν κουμάντο στην δημόσια διοίκηση», ξεχνώντας τα κατορθώματα των εκλεκτών τους τα τελευταία μόνο πέντε καταστροφικά χρόνια της κυβέρνησης Καραμανλή. Εκτός αν υπονοεί ότι ο Καραμανλής υπήρξε πολύ μαλθακός με τους αριστερούς ενώ τώρα ο Σαμαράς θα καθαρίσει το τοπίο (υπάρχουν δοκιμασμένοι τρόποι) και επομένως θα επανιδρυθεί το κράτος.
Το ΚΚΕ έχει το δικό του τρόπο. Πρώτα καλεί τον «λαό» να μην συμμετέχει σε προσπάθειες κοινωνικής αλληλεγγύης γιατί είναι μπλόφα του καπιταλισμού. Μετά καλεί «τον λαό» πάλι να μην συμμετέχει σε μαζικές αιμοδοσίες αν πρώτα δεν έχει βεβαιωθεί ότι το αίμα θα πάει στην εργατική τάξη.
Μένει να μας καλέσει να ψωνίζουμε από μαγαζιά που η προστιθέμενη αξία μεταβιβάζεται στο Ταμείο της εργατικής τάξης και στο τέλος η εργατική τάξη να παίρνει μισθό από την εργασία της μόνον όταν είναι σίγουρη ότι η επιχείρηση ανήκει σε μέλος της πλουτοκρατίας. Αν η επιχείρηση ανήκει, έστω και δι΄ αντιπροσώπου, στην εργατική τάξη, ο μισθός είναι περιττός. ή περισσός.
Ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ έχει επιχειρηματολογία. Αναλύει την –υπαρκτή- πολυσυλλεκτικότητα του ΠΑΣΟΚ και διαλέγει το κομμάτι που προτιμά. Δίνει στη Δημοκρατική Αριστερά το «εκσυγχρονιστικό» κομμάτι και κρατά για τον εαυτό του το «βαθύ ΠΑΣΟΚ». Το μεν πρώτο περιλούει με επίθετα καταστροφολογίας, στο δε δεύτερο περιποιεί τιμή μεγάλη. Δεν έχω την παραμικρή αντίρρηση να είναι έτσι, αλλά δεν βγαίνει από πουθενά ο ορθολογισμός της «ανάλυσης».
Μ’ αυτά και μ’ αυτά, από έλλειψη πολιτικών επιχειρημάτων το ρίχνουν στην τρέλα, κι όποιος τσιμπήσει.
Είτε με δραχμές, είτε με απομόνωση, είτε με αναχωρητισμό, είτε με κυνήγι της αριστεράς, οι αιώνιοι και αμετανόητοι κρατιστές της μονοδιάστατης κλίμακας αριστερά-δεξιά, εμένα δεν θα με τρελάνουν.
Καλύτερα να τρέξουμε όσοι περισσότεροι, λίγο παραπάνω σ’ αυτές της εκλογές, να τους τρελάνουμε εμείς.

Πες μου τις εισροές σου να σου πω ποιος είσαι---του Γεράσιμου Γεωργάτου

Στην κυριακάτικη Αυγή (15/1/12), ο Κώστας Πουλάκης σε μια συγκριτική μελέτη μιας σειράς δημοσκοπήσεων, μεταξύ πολλών άλλων, αναφέρεται και στις μετακινήσεις ψηφοφόρων από το ΠΑΣΟΚ προς τα κόμματα της αριστεράς, γράφοντας: «Από τον πίνακα των συσπειρώσεων - μετακινήσεων παρατηρούμε ότι 8% μετακινείται προς τη ΔΗΜ.ΑΡ. του Φ. Κουβέλη, το 6% προς τον ΣΥΡΙΖΑ και το 5,0% προς το Κ.Κ.Ε. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει το προφίλ των μετακινούμενων ψηφοφόρων. Το «εκσυγχρονιστικό» τμήμα στρέφεται προς τη ΔΗΜ.ΑΡ, ενώ το κατά βάση «παραδοσιακό» τμήμα μετακινείται προς ΣΥΡΙΖΑ και ΚΚΕ. Θα πρέπει να επισημάνουμε ότι οι μετακινήσεις προς το ΣΥΡΙΖΑ και το ΚΚΕ είναι περισσότερο σταθερές και ελάχιστα εξαρτώνται από τις εξελίξεις στο ΠΑΣΟΚ. Αντίθετα οι μετακινούμενοι «νοικοκυραίοι» προς τη ΔΗΜ.ΑΡ, έχουν μικρότερη βεβαιότητα, αφού οι εξελίξεις στο ηγετικό πρόβλημα του ΠΑΣΟΚ θα παίξουν καθοριστικό ρόλο στην τελική τους επιλογή.»

Προφανώς, είναι ιδιαίτερα ευχάριστο ότι η εισροή είναι μεγαλύτερη προς την κατεύθυνση της Δημοκρατικής Αριστεράς (8%), σε σχέση με τον ΣΥΡΙΖΑ και το ΚΚΕ. Είναι όμως εντελώς αυθαίρετη η διαπίστωση ότι οι μετακινήσεις προς ΣΥΡΙΖΑ και ΚΚΕ είναι περισσότερο σταθερές. Πρόκειται για υποκειμενική εκτίμηση. Αν για παράδειγμα αρχηγός του ΠΑΣΟΚ αναδεικνυόταν ο Στ. Τζουμάκας ή κάτι ανάλογο τέλος πάντων, ο ΣΥΡΙΖΑ θα αντιμετώπιζε μεγαλύτερο πρόβλημα επιστροφών προς το ΠΑΣΟΚ απ` ότι η ΔΗΜΑΡ. Ασφαλώς, εξαρτάται από την ικανότητα κάθε πολιτικού χώρου να αποκαταστήσει σχέσεις εμπιστοσύνης και να αποτελέσει σταθερό φορέα έκφρασης ευρύτερων πληθυσμιακών ομάδων.

Όμως, ενδιαφέρον παρουσιάζουν κυρίως οι ταυτίσεις και οι ταυτότητες που επιχειρούνται και υπονοούνται από τα γραφόμενα. Έτσι, οι «παραδοσιακοί» του ΠΑΣΟΚ που μετακινούνται προς τον ΣΥΡΙΖΑ παρουσιάζονται ως πιο σταθεροί, άρα πιο συνειδητοποιημένοι αριστεροί, επομένως, υπονοείται ότι και ο ΣΥΡΙΖΑ αποτελεί αυθεντικότερο εκφραστή μιας αριστερής πολιτικής που αντιμάχεται το νεοφιλελευθερισμό και τα μνημόνια. Ενώ οι «εκσυγχρονιστές» χαρακτηριζόμενοι και ως «νοικοκυραίοι» κατηγοριοποιούνται ευθέως ως συντηρητικότερη κοινωνική ομάδα. Επιπλέον, στερούνται σαφούς και σταθερής αριστερής συνείδησης ως πιο ευάλωτοι για πιθανή επιστροφή στο ΠΑΣΟΚ, συνεπώς, υπονοείται ότι και η ΔΗΜΑΡ δεν αποτελεί αυθεντικό αριστερό πολιτικό φορέα με σταθερό αριστερό προσανατολισμό και τα καταγραφόμενα υψηλότερα από τον ΣΥΡΙΖΑ ποσοστά δεν είναι παρά ένα εντελώς προσωρινό και συγκυριακό φαινόμενο.

Υπάρχει όμως και η εντελώς αντίστροφη ανάγνωση. Οι «παραδοσιακοί» αποτελώντας το πιο αναχρονιστικό, λαϊκιστικό, καθυστερημένο, «αντρεοπαπαντρεϊκό» κομμάτι του ΠΑΣΟΚ, γαλουχημένο στις μικρές και μεγάλες πελατειακές σχέσεις, με τον υπολανθάνοντα εθνικισμό, με την άρνηση κάθε μεταρρύθμισης μέσα από μια ρηχή και εύκολη αντιμνημονιακή στάση, αναγνωρίζει ευκολότερα τον εαυτό του στις πολιτικές θέσεις, στη ρητορική και την πρακτική του ΣΥΡΙΖΑ. Η νοσταλγική αγκύλωση στο παρελθόν και η θολή – ασφαλώς εξωπραγματική - προοπτική αναβίωσής του μπορεί να εξασφαλίζουν σταθερότερη σχέση. Αυτό όμως σημαίνει πολλά, εξ αντικειμένου, για την ίδια την ταυτότητα του ΣΥΡΙΖΑ, ανεξάρτητα από την εικόνα που έχει ο ίδιος για τον εαυτό του και το βαθμό αριστεροσύνης του.

Το αναφερόμενο ως «εκσυγχρονιστικό» τμήμα περιλαμβάνει περισσότερο σκεπτόμενους πολίτες που αντιδρούν στο λαϊκισμό, δεν έχουν νοσταλγικές αυταπάτες και προφανώς θέλουν να δουν τη χώρα να αλλάζει, να γίνεται ένα σύγχρονο και βιώσιμο ευρωπαϊκό κοινωνικό κράτος εντός μιας κοινωνικής Ευρώπης. Θέλουν υπέρβαση των αναχρονισμών και των αγκυλώσεων με προοδευτικές δημοκρατικές μεταρρυθμίσεις και τολμηρές τομές, χωρίς να βολεύονται πίσω από μια εύκολη αντιμνημονιακή ρητορική που μαζί με το Μνημόνιο πετάει και τις μεταρρυθμίσεις. Όλα αυτά αναγνωρίζουν ως ταυτότητα στη ΔΗΜΑΡ και με κριτική στάση θέλουν να την βλέπουν να επιβεβαιώνεται.

Προσβλέπουν δηλαδή σε μια σύγχρονη Δημοκρατική Αριστερά, πρωταγωνίστρια στην κατεύθυνση μεγάλων κοινωνικών προοδευτικών συσπειρώσεων που δεν βολεύεται στα εύκολα και στις απλοϊκές διαζεύξεις «ή με το κεφάλαιο ή με τους εργάτες», «ή με το μνημόνιο ή με τους αγώνες», δεν θεωρεί άκριτα ως δίκαιο αίτημα την υπεράσπιση κάθε κεκτημένου, δεν χαϊδεύει συντεχνίες στο όνομα μικροκομματικών σκοπιμοτήτων και δεν αναλώνεται σε ανέξοδο και αδιέξοδο καταγγελτισμό, αδιαφορώντας επί της ουσίας για το παρόν και το μέλλον των πολιτών και του τόπου.

Ασφαλώς λοιπόν ο «παραδοσιακός» αντρεοπαπανδρεϊκός σοσιαλ-λαϊκισμός δεν είναι στις προτεραιότητες της ΔΗΜΑΡ, ούτε θέλει να ανταγωνιστεί ως προς αυτό τον ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ. Θα ήταν συνταγή εξασφαλισμένης αποτυχίας, γιατί θα ακύρωνε τον εαυτό της, τις ιδρυτικές της διακηρύξεις, την ταυτότητά της και την προοπτική της.

* Ο Γεράσιμος Γεωργάτος είναι μέλος της Εκτελεστικής Επιτροπής της Δημοκρατικής Αριστεράς και μέλος της πολιτικής κίνησης Κερατσινίου-Δραπετσώνας.
Έχει προταθεί από την οργάνωση του να είναι υποψήφιος βουλευτής στην Β' Πειραιά στις προσεχείς εκλογές όποτε γίνουν.

Δημοκρατική Αριστερά : μια ευκαιρία στην πολιτική---του Γεράσιμου Γεωργάτου

Ένας λαός, έλεγε ο εκ των θεμελιωτών του γαλλικού διαφωτισμού Ζαν Ζακ Ρουσώ, είναι ό,τι τον κάνει να είναι η φύση της διακυβέρνησής του. Η ελληνική μεταπολιτευτική ιστορία έρχεται και επιβεβαιώνει την ακρίβεια των λόγων του μεγάλου διανοητή.
Διαφθορά, διαπλοκή, πελατειακός συντεχνιασμός, εύκολο κέρδος, αντιαναπτυξιακή λογική, καλλιεργήθηκαν συστηματικά σε όλη αυτή την περίοδο, με την ευθύνη να επιμερίζεται πρωτίστως στα δύο κόμματα που διαχειρίστηκαν εναλλάξ την εξουσία, το ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ, χωρίς να είναι άμοιροι ευθύνης και οι ελάσσονες πολιτικοί σχηματισμοί, ακόμα και αυτοί των κομμάτων της αριστεράς. Το ότι δεν κυβέρνησαν, δεν σημαίνει πως δεν ανέχτηκαν και δεν ευνόησαν, στην τάξη μεγέθους τους, πελατειακές και συντεχνιακές πρακτικές.
Στη σημερινή κρίση, όπως και σε κάθε κρίση, παροξύνονται και γίνονται ευδιάκριτα προτερήματα και μειονεκτήματα, αρετές και ελαττώματα. Στη χώρα μας, δυστυχώς, πλειοψηφούν απολύτως τα δεύτερα. Έτσι, στον ευρύτερο χώρο της αριστεράς, το ΠΑΣΟΚ επιμένει να αποδεικνύει ότι ποτέ του δεν μπόρεσε και δεν θα μπορέσει να γίνει ένα σοβαρό και υπεύθυνο σοσιαλδημοκρατικό κόμμα αντίστοιχο των άλλων δυτικοευρωπαϊκών ομολόγων του. Με δική του ευθύνη, το κοινωνικό κράτος στην Ελλάδα ταυτίστηκε με τη διεύρυνση και την εμβάθυνση των πελατειακών σχέσεων και των συντεχνιακών προνομίων, αντί με ισχυρά συστήματα υγείας, παιδείας, κοινωνικής ασφάλισης και κοινωνικής προστασίας, ώστε να αντέχουν ακόμα και στις νεοσυντηρητικές απόπειρες αποδόμησής τους, όπως στην υπόλοιπη ανεπτυγμένη Ευρώπη.
Το ΚΚΕ επιμένει να υπενθυμίζει ότι νοσταλγεί τον υπαρκτό, αναγνωρίζοντας και αποδίδοντας τιμή στον Ζαχαριάδη, τον Στάλιν, τον μακαρίτη Κιμ Γιονγκ Ιλ της Βόρειας Κορέας και σε άλλα απολιθώματα του παρελθόντος. Μαζί πάει και η προτίμηση προς την επιστροφή στη δραχμή.
Όσο για τον ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ, δεν θέλει να μοιάζει με το ΚΚΕ, γι` αυτό ευαγγελίζεται την ανατροπή του καπιταλισμού χωρίς νοσταλγία προς τον υπαρκτό. Προτιμά τον «αντιιμπεριαλιστή» Τσάβες που εναγκαλίζεται θερμά τον ιρανό πρόεδρο Αχμαντινετζάντ και δηλώνει πίστη σε μια εναλλακτική Ευρώπη με το ένα τρίτο (;) των δυνάμεών του να αγωνίζονται και να προκρίνουν την επιστροφή στη δραχμή. Προπονημένος με τέτοιες ακροβασίες είναι εύκολη και η από μέρους του φλυαρία περί ενότητας της αριστεράς, γιατί θεωρεί πως μπορεί να ενώσει οτιδήποτε με οποιονδήποτε, χωρίς να προκύπτει περεταίρω πρόβλημα.
Στο χώρο της δεξιάς, η Ν.Δ αδυνατεί να συγχρονιστεί επαρκώς με τα άλλα ευρωπαϊκά συντηρητικά κόμματα και να αποτελέσει ένα σοβαρό φορέα του φιλελευθερισμού και της ελεύθερης αγοράς στην Ελλάδα. Φάνηκε περίτρανα με το σήριαλ της υπογραφής του κου Σαμαρά για την εκταμίευση της 6ης δόσης. Δεν πρόκειται απλώς για λαϊκή αλλά για λαϊκιστική δεξιά που σε συνδυασμό με στοιχεία εθνικισμού καθιστούν το μίγμα άκρως παρελθοντικό.
Για τον ΛΑΟΣ τα σχόλια περιττεύουν, καθώς συναγωνίζεται σε λαϊκισμό τη ΝΔ, πρωταγωνιστεί στην πολιτική ανακυβίσθηση μη διστάζοντας να υποστηρίξει απολύτως αντίθετες μεταξύ τους θέσεις, αρκεί να ευθυγραμμίζεται κάθε φορά με το αυθόρμητο λαϊκό αίσθημα, ανεξαρτήτως της ορθότητάς του. Όσο για τη Δημοκρατική Συμμαχία, η συγκυρία δεν φαίνεται να την ευνοεί.
Από τη συμπεριφορά μάλιστα των τριών κομμάτων που συμμετέχουν στην κυβέρνηση Παπαδήμου, οι πολίτες αντιλαμβάνονται και συνειδητοποιούν ότι για το πολιτικό σύστημα προτεραιότητα δεν αποτελεί η διάσωση της χώρας, αλλά του εαυτού του και μάλιστα με τις συνηθισμένες από το παρελθόν μεθόδους. Όμως τι νόημα έχει η κομματική και προσωπική πολιτική επιβίωση σε μια κατεστραμμένη χώρα;
Η κατάσταση έχει φτάσει στα άκρα με πλήρη απαξίωση της πολιτικής και των πολιτικών. Παρόλα αυτά, η λύση δεν μπορεί να προέλθει παρά μόνο δια της πολιτικής. Και αυτό το ρόλο θέλει και φιλοδοξεί να παίξει η Δημοκρατική Αριστερά. Γεννημένη μέσα στην κρίση, θέλει να αποκαταστήσει τη σχέση ορθολογισμού και πολιτικής, για να πάψουν οι αντιφατικές και εξωπραγματικές εκφωνήσεις να εκπέμπονται αχρεωστήτως. Τα κόμματα έχουν και παιδευτικό ρόλο απέναντι στην κοινωνία.
Επιδιώκει να συγκροτηθεί επιτέλους και στη χώρα μας ένας σοβαρός προοδευτικός μεταρρυθμιστικός φορέας δημοκρατικής-σοσιαλιστικής κατεύθυνσης που θα συγχρονίσει και θα συντονίσει τη χώρα μας με το ευρωπαϊκό γίγνεσθαι. Που θα αγωνίζεται για να αντιμετωπίσει τις καθυστερήσεις και τις αγκυλώσεις στο εσωτερικό μέτωπο υπέρ των πιο αδύναμων και των πιεζόμενων μεσαίων κοινωνικών στρωμάτων, ταυτόχρονα με τις αναγκαίες αλλαγές σε ευρωπαϊκή κλίμακα.
Τα πρώτα δείγματα γραφής, με τις όποιες αδυναμίες, μπορούν να χαρακτηριστούν θετικά. Κυρίως όμως, οι πολίτες είναι αυτοί που πρέπει να δώσουν την ευκαιρία στη Δημοκρατική Αριστερά να δράσει ως καταλύτης για την αναδιάταξη του πολιτικού συστήματος. Να δώσουν μια ευκαιρία στην πολιτική. Δεν υπάρχει άλλος δρόμος και άλλος τρόπος. Γιατί μόνο με το ανακάτεμα της πολιτικής τράπουλας θα προκύψει η δυνατότητα προοδευτικών μεταρρυθμίσεων και εφόσον τα νέα υλικά υπερτερούν ποσοτικά και ποιοτικά στο πολιτικό μίγμα.
Η συνέχεια και η ρήξη συνυπάρχουν στις κοινωνικές εξελίξεις. Οι εκλογές όλο και πλησιάζουν. Η προσωπική επιλογή του καθενός θα είναι καθοριστική για το παρόν και το μέλλον όλων μας.

ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΠΑΝΤΟΠΩΛΕΙΟ: ΕΚΚΛΗΣΗ ΣΥΜΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ

Στο 1ο Ειδικό Δημοτικό Σχολείο Κερατσινίου φοιτούν 40 μαθητές που προέρχονται από οικογένειες των Δήμων Κερατσινίου και Περάματος, με οικονομικά και κοινωνικά προβλήματα, που προστιθέμενα στην αναπηρία του παιδιού τους, επιφορτίζουν τις οικογένειες με επιπλέον κόστος διαβίωσης.
Οι μισές τουλάχιστον από τις οικογένειες των μαθητών αντιμετωπίζουν πλέον σοβαρά προβλήματα με την ανεργία και τη φτώχεια. Μερικές οικογένειες δεν μπορούν πλέον να ανταπεξέλθουν στις οικονομικές τους υποχρεώσεις, να πληρώσουν τρέχοντες λογαριασμούς, να καλύψουν τα πρόσθετα έξοδα των παιδιών με αναπηρία (φάρμακα, εξετάσεις, πρόσθετο εξω-νοσοκομειακό εξοπλισμό κ.α.)
Εδώ και δυο χρόνια, ανταποκρινόμενοι στις έκτακτες κοινωνικές ανάγκες που έχουν προκύψει, αποφασίσαμε να υλοποιήσουμε προγράμματα που σκοπό έχουν να βοηθήσουν προς αυτή την κατεύθυνση τις οικογένειες που βάλλονται περισσότερο και διαβιούν σήμερα κάτω από το όριο της φτώχειας.
Δημιουργήσαμε ένα «κοινωνικό παντοπωλείο» εντός του σχολείου, με σκοπό την διανομή τροφίμων για την ενίσχυση των πολύ φτωχών οικογενειών. Μέχρι στιγμής δεν δημοσιοποιήσαμε την όλη προσπάθεια γιατί αποποιούμαστε ενσυνείδητα την φιλανθρωπία, ενώ επιδιώκουμε την κοινωνική αλληλεγγύη. Παρότι όμως δεν είχαμε κανένα μέσον διαφήμισης και δεν χρησιμοποιήσαμε τον τύπο, η ανταπόκριση των απλών ανθρώπων ήταν μεγάλη και η προσφορά συγκινητική. Πολλοί άνθρωποι ενώθηκαν μαζί μας για να διαχειριστούν αυτές τις καταστάσεις κρίσης. Η συνειδητοποίηση για την άμεση ανταπόκριση στην ανάγκη του συνανθρώπου μας έφερε αποτελέσματα, σε μια πρωτοβουλία που δεν είχε να κάνει με ελεημοσύνη, αλλά με ευαισθητοποίηση, έμπρακτη αλληλεγγύη, εθελοντισμό, ανταπόκριση στην ανάγκη του συνανθρώπου μας και κοινωνική προσφορά.
Πολλοί φορείς συνέτρεξαν στην προσπάθειά μας και σήμερα πλέον είμαστε σε θέση να υλοποιούμε 2 προγράμματα:
1ο πρόγραμμα καθημερινής ελαφριάς σίτισης των παιδιών 2ο πρόγραμμα 15μερης διανομής τροφίμων
Οι πηγές που μας ενισχύουν είναι η εκκλησία, φιλανθρωπικοί σύλλογοι, σχολεία της περιοχής μας, οργανώσεις, αποθήκες τροφίμων, απλοί άνθρωποι που έχουν ακούσει για την δουλειά μας και μας έχουν επισκεφθεί, σύλλογοι εργαζομένων από άλλους φορείς του δημοσίου.
Σκοπός μας είναι να δημιουργηθεί ένα ευρύτερο δίκτυο αλληλεγγύης για να καλυφθούν οι ανάγκες περισσότερων οικογενειών, καθώς ο αριθμός των οικογενειών που είναι σε ένδεια ολοένα αυξάνεται και η βοήθεια πρέπει να είναι συνεχής. Ευχαριστούμε για την μέχρι σήμερα συμμετοχή σας σε αυτή την κοινή προσπάθεια που σκοπό έχει να διατηρήσει το δικαίωμα στην αξιοπρέπεια για όλους και αναμένουμε και τις δικές σας πρωτοβουλίες. Παρακαλούμε να μας υποστηρίξετε σε τρόφιμα και είδη πρώτης ανάγκης. Μπορείτε να επικοινωνείτε στα τηλέφωνα του σχολείου: 210-4311939 Κερατσίνι, 10/01/2012 ΤΟ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟ ΚΑΙ ΤΟ ΕΙΔΙΚΟ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ ΤΟΥ 1ου ΕΙΔΙΚΟΥ ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ ΣΧΟΛΕΙΟΥ ΚΕΡΑΤΣΙΝΙΟΥ Επίσης, εδώ (βίντεο 22 λεπτ.) γονέας μαθητή και η ψυχολόγος μιλούν στη Σουηδική Τηλεόραση

από το http://www.drapetsini.blogspot.com

Συμβολή στη συζήτηση για την ΔΕΗ (2)

Στην υπόθεση του εργοστασίου της ΔΕΗ, δηλώνω απροκάλυπτα σκεπτικιστής.

Ανασκαλίζοντας το ζήτημα από την περίοδο που υποτίθεται ότι έκλεισε, το 1996 δηλαδή όταν εμφανίστηκε το περίφημο μνημόνιο, πιο πολλά είναι τα ερωτηματικά που μου δημιουργούνται παρά τις απαντήσεις που δόθηκαν.

Γι αυτό δεν μπορώ να συσχετίσω εύκολα το περιεχόμενο του μνημονίου με την στάση που θα ήθελα σήμερα απέναντι στην ΔΕΗ.

Όμως ας τα πάρουμε με την σειρά.

Στο Δραπετσίνι διαβάζουμε την αφίσα εποχής που πανηγυρικά και νικηφόρα έκλεινε τους αγώνες του λαού του Κερατσινίου και κυρίως της Χαραυγής, παίρνοντας από την ΔΕΗ όλα όσα μπορούσε να φανταστεί κάποιος.

Όλα, εκτός από το άμεσο κλείσιμο του εργοστασίου. Το κλείσιμο προβλεπόταν μετά από μια 6ετία, η μέτρηση της οποίας εν τέλει άρχιζε το 2000.

Στο μνημόνιο, ένα αντίγραφο του οποίου με χίλια βάσανα (γιατι;) κατάφερα να βρω οι παροχές είναι πλουσιοπάροχες.

Γαλαντόμοι ο Λαλιώτης και η Βάσω Παπανδρέου, δεν άφησαν τίποτα που να μην το καλύψουν.

Λείπει η υπογραφή αποδοχής της ΔΕΗ, αλλά το κείμενο ρητά ορίζει ότι «το υπουργείο Ανάπτυξης αναλαμβάνει την δέσμευση ότι το ΔΣ της ΔΕΗ θα επικυρώσει όλα τα περιλαμβανόμενα στην επιτευχθείσα συμφωνία, εγγυάται την υλοποίηση όλων των υποχρεώσεων της ΔΕΗ εντός των συμφωνημένων χρονικών ορίων»

Τα επικύρωσε ποτέ το ΔΣ της ΔΕΗ;

Δεν γνωρίζω.

Από εκεί και κάτω, αρχίζει η καταγραφή των προσφορών.

Αγορές και απαλλοτριώσεις γης προς όφελος του Δήμου τεράστιες, που περιλαμβάνουν ακόμη και τα αδόμητα οικόπεδα που γειτνιάζουν με το εργοστάσιο.

Έγιναν ποτέ οι διαδικασίες απαλλοτρίωσης; Η δέσμευση των οικοπέδων για να μην οικοδομηθούν; Μάλλον ποτέ.

Συνολικά το κόστος που αναλάμβανε η ΔΕΗ ήταν 1,5 δις δραχμές ή περίπου 4,5 εκατομμύρια ευρώ.

Όμως το κόστος δεν το αναλάμβανε η ΔΕΗ.

Ίσο ποσό αναλάμβανε την υποχρέωση να το δώσει ως χρηματοδότηση από το ταμείο το ΕΤΕΡΠΣ το ΥΠΕΧΩΔΕ.

Τα λεφτά ποτέ δεν δόθηκαν και το αμαρτωλό ΕΤΕΡΠΣ έχει διαλυθεί εδώ και χρόνια.

Έχουμε να κάνουμε με ένα μαξιμαλιστικό κείμενο που, κατά την γνώμη μου, έγινε μόνο και μόνο για να καταπραΰνει τις αντιδράσεις των κατοίκων και να ισοφαρίσει για λογαριασμό του Κερατσινίου την επιτυχία που υπήρξε στο Δήμο Δραπετσώνας από το οριστικό κλείσιμο του εργοστασίου των λιπασμάτων.

Στην κλασσική πασοκική λογική «Τσοβόλα δώστα όλα» το μνημόνιο περιλαμβάνει κάθε δυνατή διεκδίκηση και επιτυγχάνει την παραμονή του εργοστάσιου.

Μόνο πραγματικό αποτέλεσμα η μετατροπή του σε «ψυχρή εφεδρεία» και η καύση φυσικού αέριου.

Σημαντικά και τα δυο.

Η μόλυνση έπεσε κάθετα και η ηχορύπανση ειδικά όταν γινόταν εξαέρωση εξαφανίστηκε.

Όμως χρήμα για έργα δεν ήρθε στο Δήμο.

Με την μέθοδο της κατάληψης, ο Δήμος πήρε και αξιοποίησε το σημερινό πάρκο Πρεσσόφ και μια παιδική χαρά στην Χαραυγή.

Και για τα δυο οικόπεδα βρίσκεται εδώ και χρόνια σε δικαστική διαμάχη με την ΔΕΗ η οποία τα ζητά πίσω.

Τι αλλά ζει σήμερα και άρχισαν οι συνομιλίες;

Η ανάγκη της ΔΕΗ να επαναλειτουργήσει το εργοστάσιο για δικούς της λόγους τους οποίους ακριβώς δεν γνωρίζουμε, μόνο υποθέσεις κάνουμε.

Δηλαδή, γιατί θέλει κι αυτό το εργοστάσιο το οποίο δεν της χρειαζόταν μέχρι δυο τρία χρόνια πριν, αφού έχει ανακαινίσει και επεκτείνει το εργοστάσιο του Λαυρίου και αφού η κατανάλωση ενέργειας βρίσκεται σε πτώση;

Δικό της θέμα.

Το δικό μας θέμα είναι, ότι για να κάνει οτιδήποτε, χρειάζεται άδεια από τον Δήμο.

Παλιότερα αυτές τις άδειες τις έδινε η νομαρχία, με τον Καλλικράτη πέρασαν στον Δήμο.

Και για να πάρει, πρέπει να δώσει.

Ξεκίνησε τις συνομιλίες με τον Δήμαρχο, και διαμόρφωσε μια πρόταση προσφορών προκειμένου να πετύχει την αδειοδότηση.

Εδώ να κάνω μια παρένθεση και να πω, ότι κατά την δική μου άποψη ο Δήμαρχος δεν έχει κάνει φάουλ όπως κατηγορείται από την αντιπολίτευση.

Ότι συζητά με την ΔΕΗ δεν δείχνει αδιαφορία για τις διαδικασίες του δημοτικού συμβουλίου.

Από κάπου πρέπει να ξεκινήσει, κάπου να προχωρήσει για να έχει να πει κάτι στο δημοτικό συμβούλιο, το οποίο έτσι κι αλλιώς είναι κυρίαρχο όργανο.

Και κανείς δεν μπορεί να κατηγορήσει την πλειοψηφία που στηρίζει τον δήμαρχο σαν γλάστρα, γιατί από πουθενά δεν βγαίνει αυτό το συμπέρασμα.

Μπαίνοντας οι συζητήσεις στην κρίσιμη φάση των διαπραγματεύσεων, το θέμα ήρθε στο Δ.Σ.

Κλείνει η παρένθεση.

Οι προσφορές της ΔΕΗ για να κερδίσει την αδειοδότηση, με απλά λόγια είναι της πλάκας.

Με λίγα λόγια, δίνει κάτι από αυτά που προβλέπονταν στο αρχικό μνημόνιο, αποσύρει την διεκδίκηση του Πρεσσόφ και της παιδικής χαράς, και δεσμεύεται για μια παροχή χρημάτων, περίπου εκατό χιλιάδων τον χρόνο (8.400 € το μήνα) αρχής γενομένης από το 2007.

Εντάξει, νομίζω κανείς δεν παίρνει στα σοβαρά αυτά τα ποσά.

Όμως έτσι κι αλλιώς, το μέγα ερώτημα είναι:

Με κάποια ανταπόδοση συμφωνούμε στην παραμονή του εργοστάσιου, και για πόσο διάστημα;

Τα μόνα δεδομένα μας είναι, ότι η ρύπανση με μονοξείδιο του αζώτου, αυτός είναι ο βασικός ρυπαντής από την καύση φυσικού αερίου, είναι χαμηλή σύμφωνα με τις διεθνής καταμετρήσεις. Δεν υπάρχουν, ή δεν ξέρουμε αν υπάρχουν τοπικές στην περιοχή της Χαραυγής.

Ότι η παραμονή του εργοστάσιου μπορεί να έχει οφέλη για τον δήμο, εφ’ όσον καταλήξει σε μια σοβαρή συμφωνία, σε μια εποχή που και το τελευταίο ευρώ έχει αξία.

Ότι η απομάκρυνση του εργοστάσιου μπορεί να στερήσει αυτά τα οφέλη, αλλά δεν αποκλείεται να ανοίξει έναν άλλο δρόμο αξιοποίησης του όρμου του Αγ. Γεωργίου, που σήμερα δεν έχουμε στο μυαλό μας.

Μ’ αυτά και μ’ αυτά, δηλώνω σκεπτικιστής.

Ίσως η κουβέντα να αναδείξει κι άλλες πτυχές του θέματος που να βοηθήσουν στην ολοκλήρωση μια λογικής θέσης.

Άιντε να δούμε.

Συμβολή στη συζήτηση για την ΔΕΗ

Της Μαρίας Καραφέρη
Δικηγόρου, μέλους της Παμπειραϊκής Επιτροπής της Δημοκρατικής Αριστεράς και της Γραμματείας της Πολιτικής Επιτροπής Κερατσινίου-Δραπετσώνας.

Το αίτημα για την απομάκρυνση του εργοστασίου της ΔΕΗ, που αποτελεί πάγιο αίτημα της τοπικής κοινωνίας, επανέρχεται με δριμύτητα στο προσκήνιο. Τίθεται όμως υπό άλλη οπτική γωνία. Οι πολυήμερες κατασκηνώσεις και τις εκδηλώσεις διαμαρτυρίας έξω από το εργοστάσιο του παρελθόντος, έχουν δώσει τη θέση τους στην διερεύνηση των ωφελημάτων που ενδέχεται να ενέχει η παραμονή και λειτουργία του στην περιοχή.
Είναι σε όλους γνωστό ότι ήδη από το 1996, υπεγράφη πανηγυρικά Πρωτόκολλο μεταξύ του τότε Δημάρχου Κερατσινίου Γ. Χάσκα, του Υπουργού ΠΕΧΩΔΕ, του Υπουργού Ανάπτυξης και της ΔΕΗ, σύμφωνα με το περιεχόμενο του οποίου, προβλεπόταν μεταξύ άλλων η διακοπτόμενη λειτουργία του σταθμού τριάντα τριών μηνών εντός έξι ετών, μετά το πέρας των οποίων θα τερματιζόταν η λειτουργία του ΑΗΣ Αγ. Γεωργίου. Προβλεπόταν δε ανάπλαση στο χώρο του εργοστασίου, σε έκταση εβδομήντα στρεμμάτων, με τη δημιουργία χώρων πρασίνου, πολιτισμού και αναψυχής.
Κατά τη φερόμενη ως ημερομηνία λήξης του πρωτοκόλλου, ήτοι κατά το έτος 2002, ο γενικός διευθυντής του σταθμού της ΔΕΗ Κερατσινίου, Γερ. Πυλαρινός, δίνοντας τη δική του ερμηνεία στο πρωτόκολλο συνεργασίας, υποστήριζε ότι η ημερομηνία λήξης του εργοστασίου δεν είχε παρέλθει, αφού η λειτουργία του επί της ουσίας ξεκίνησε το 2000, οπότε ολοκληρώθηκαν οι αναγκαίες μετατροπές για τη λειτουργία του με αέριο και τοποθετούσε την παύση της λειτουργίας το 2006. Ο δε γενικός γραμματέας Ενέργειας, Γ. Αγραφιώτη, δήλωνε ότι οι αυξημένες ανάγκες των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004, καθιστούσαν υποχρεωτική την κατασκευή τριών νέων σταθμών. Μετά δε το πέρας των Ολυμπιακών Αγώνων θα έκλεινε οριστικά ο σταθμός στο Κερατσίνι.
Παρά ταύτα το πρωτόκολλο συνεργασίας καταστρατηγήθηκε τόσο από την άποψη του χρονοδιαγράμματος, όσο και υπό το πρίσμα των αντισταθμιστικών οφελών.
Δεκαπέντε χρόνια μετά την υπογραφή του πρωτοκόλλου συνεργασίας του 1996 και ενώ η ανάπλαση της περιοχής παρέμεινε στις μακέτες, η διοίκηση της ΔΕΗ, επιδιώκει την υπογραφή νέας συμφωνίας μεταξύ του Δήμου και της επιχείρησης. Το Σχέδιο Συμφωνίας Δήμου - ΔΕΗ που έστειλε η Διοίκηση της ΔΕΗ ως αποτέλεσμα πολύμηνων διαπραγματεύσεων εν κρυπτώ με το Δήμαρχο, προϋποθέτει την παροχή άδειας – σημειωτέον αόριστης διάρκειας – εκ μέρους του Δήμου για την κατασκευή νέας μονάδας, ενώ προβλέπει ως αντάλλαγμα την τήρηση μέρους των δεσμεύσεων που είχε αναλάβει με το πρωτόκολλο του 1996 και την αποχή από την διεκδίκηση του Πάρκου Πρέσσοφ και της Παιδικής Χαράς. Με άλλα λόγια, προσφέρει όσα είτε ο Δήμος δικαιούται νόμιμα να διεκδικήσει είτε όσα είναι εν τοις πράγμασι ήδη κεκτημένα.
Στο πλαίσιο αυτό, δημιουργεί απορίες ο λόγος για τον οποίο πρέπει να μπει κανείς σε αυτή τη συζήτηση. Τί είναι αυτό που πραγματικά άλλαξε από την εποχή των μαχητικών εκδηλώσεων διαμαρτυρίας έξω από το εργοστάσιο;
Το Κερατσίνι και ειδικά η περιοχή της Χαραυγής όπου φιλοξενείται το εργοστάσιο είναι μια από τις πλέον υποβαθμισμένες περιοχές της Αττικής, καθώς έχει εξαιρετικά υψηλό συντελεστή δόμησης, ελάχιστους ελεύθερους χώρους, συνορεύει με την Ψυτάλλεια, την ιχθυόσκαλα, και το car terminal, ενώ επιβαρύνεται περιβαλλοντικά και από την περιφερειακή λεωφόρο και το λιμάνι.
Δεν πρέπει δε να παραγνωρίζουμε το γεγονός ότι όσο “πράσινο” και αν είναι ένα εργοστάσιο, παραμένει παράγοντας περιβαλλοντικής επιβάρυνσης. Παλαιότερες έρευνες του Πανελλήνιου Κέντρου Οικολογικών Ερευνών έδειξαν ότι η ατμοσφαιρική ρύπανση στο Κερατσίνι υπερβαίνει τα επιτρεπτά όρια, όσον αφορά τα αιωρούμενα σωματίδια, το διοξείδιο του θείου και του αζώτου, γεγονός που συνδέεται με την λειτουργία του σταθμού της ΔΕΗ, καθόσον το διοξείδιο του αζώτου, είναι ο βασικός ρυπαντής του φυσικού αερίου, καύσιμο το οποίο χρησιμοποιεί η ΔΕΗ για τη λειτουργία της.
Πρέπει δε να σημειωθεί ότι η ΔΕΗ συνορεύει με κατοικίες, γεγονός που αυξάνει την επικινδυνότητα της λειτουργίας της. Άλλωστε, είναι νωπές οι μνήμες από την έκρηξη που σημειώθηκε τον Οκτώβριο, με αποτέλεσμα οι καπνοί να φτάσουν στην περιοχή της Χαραυγής.
Το επιχείρημα, εξάλλου, που βρίσκει, λόγω κρίσης, ευήκοα ώτα, ότι η λειτουργία του εργοστασίου θα δημιουργήσει θέσεις εργασίας, σε μια περιοχή με εξαιρετικά υψηλό δείκτη ανεργίας, είναι στην πραγματικότητα έωλο, καθώς οι θέσεις εργασίας που ενδέχεται να δημιουργηθούν είναι ελάχιστες, με αποτέλεσμα να μην συμβάλλουν ουσιαστικά στην βελτίωση της κατάστασης.
Για όλους αυτούς τους λόγους και συνεκτιμώντας την περιρρέουσα, πράγματι ζοφερή, οικονομική κατάσταση, με την πεποίθηση ότι η λειτουργία του ΑΗΣ Αγ. Γεωργίου, αν δεν αδειοδοτηθεί από το Δήμο, θα τερματιστεί μετά το 2014, καθώς θα έχει καταστεί ασύμφορη, στο μυαλό μου έρχονται, σε πείσμα των καιρών, οι στίχοι των Χειμερινών Κολυμβητών “εγώ τ' αστέρια θα κοιτάζω και χαρακτήρα δεν θ' αλλάζω” με την εικόνα των κατασκηνώσεων διαμαρτυρίας του παρελθόντος, που ήρθε το πλήρωμα του χρόνου να δικαιωθούν.

Ο άθλιος του Πειραιά

"...έχοντας στα χέρια μας ακόμα το φάρμακο, είμαστε σε θέση να επιβάλλουμε και να επιλύσουμε το σύνολο των προβλημάτων, αρκεί να αποφασίσουμε να το στερήσουμε από τον Έλληνα ασφαλισμένο..."
Είναι θέμα χρόνου λοιπόν αν θα προλάβει η κοινωνία να του αφαιρέσει το εξοντωτικό όπλο που κρατά στα χέρια του;
Ή απλώς πρόκειται για ένα ακόμη συνδικαλιστικό κουμάσι, όπως τόσα που είδαμε να κυκλοφορούν ξεδιάντροπα στα πέριξ την τελευταία διετία, που μοναδικό σκοπό έχουν την προβολή τους μέσα από καταστρεπτικές για την κοινωνία απαιτήσεις.
Η αλήθεια είναι, ότι η ανικανότητα του πολιτικού προσωπικού που ανδρώθηκε μέσα από τον δικομματισμό των τελευταίων 35 χρόνων, ανέδειξε και τους αντίστοιχους συνδικαλιστικούς παράγοντες, που είναι βέβαιοι ότι ο κλάδος που εκπροσωπούν τους ανήκει, και οι συνέπειες των πράξεων τους είναι δεδομένα αποδεκτές από την κοινωνία.
Όπως ακριβώς ο νταβατζής θεωρεί αδιανόητο να μην του παραδοθεί η είσπραξη. Διαβάζοντας την άθλια «ανοικτή επιστολή» του προφανώς δημοκρατικά εκλεγμένου προέδρου, μένεις εκστατικός μπροστά στο μέγεθος της ξεφτίλας που θεωρείται «νόμιμο δημοκρατικό δικαίωμα».

Διαβάστε την: ΑΝΟΙΧΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΚΟΥΒΑΡΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ
ΠΡΟΕΔΡΟΥ ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΠΕΙΡΑΙΑ
Παρασκευή, 23 Δεκέμβριος 2011 17:12
Αγαπητοί Συνάδελφοι,
Το ελληνικό φαρμακείο βρίσκεται υπό διωγμό. Δυστυχώς, το συνδικαλιστικό κίνημα υπό τις παρούσες δραματικές συνθήκες βρίσκεται σε διαλογισμό, ασχολούμενο με την τακτική του αγώνα, τις κοινωνικές συμμαχίες, τη μορφή των κινητοποιήσεων, τις οικονομικές μελέτες, τις τεχνοκρατικές λύσεις, νομίζοντας ότι υπάρχει η πολυτέλεια του χρόνου για όλα αυτά. Εξακολουθούμε να είμαστε συνομιλητές ενός αδίστακτου και αφερέγγυου υπουργού, που επανειλημμένως μας έχει κοροϊδέψει. Διαπραγματευόμαστε δηλαδή με αυτόν ο οποίος μεθοδεύει την εξαφάνισή μας, βάζοντάς μας να νομιμοποιήσουμε τις όποιες δυσβάστακτες μελλοντικές αποφάσεις του, και μας αποτρέπει μέσω του διαλόγου από μαζικές κινητοποιήσεις που θα έδιναν λύση σε όλα τα προβλήματα.. Συνάδελφοι , αυτές τις δύσκολες ώρες έχοντας στα χέρια μας ακόμα το φάρμακο, είμαστε σε θέση να επιβάλλουμε και να επιλύσουμε το σύνολο των προβλημάτων, αρκεί να αποφασίσουμε να το στερήσουμε από τον Έλληνα ασφαλισμένο. Οι τύψεις και οι αναστολές δεν μας ταιριάζουν. Στηρίξαμε το ασφαλιστικό σύστημα όλα αυτά τα χρόνια, αλλά σήμερα που στην υγεία κυβερνούν συμφέροντα , πρέπει να αγωνιστούμε για να προστατεύσουμε τις ζωές μας, τις οικογένειές μας και τους εργαζόμενους στον κλάδο μας. Συνάδελφοι, ο καθένας προσωπικά ας αναλογιστεί μέσα από τις δυσκολίες του πώς θα συμμετέχει. Η ενότητα του κλάδου γίνεται επιζήμια όταν υπάρχει αδιαφορία και έλλειψη αλληλεγγύης.
Αγωνίσου σήμερα για το φαρμακείο σου, ακόμα κι αν πιστεύεις ότι μπορείς να επιβιώσεις οικονομικά στο αύριο. Χωρίς αγώνα απλώς δεν γνωρίζεις το δικό σου τέλος.
Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΚΟΥΒΑΡΗΣ ΚΩΝ/ΝΟΣ