Σάββατο, 27 Απριλίου 2013

Ο Μανιτάκης χτύπησε την καρδιά του πελατειακού συστήματος

Ένα εξαιρετικά διαφωτιστικό άρθρο του Νίκου Μπίστη



Δεν ξέρω πόσοι κατάλαβαν ακριβώς τι παίχτηκε - και ελπίζω να μην χάθηκε οριστικά - πριν δυο μέρες με την απόσυρση της ρύθμισης Μανιτάκη για τους συμβασιούχους. 
Οι συμβασιούχοι και η περιπέτεια τους βρίσκονται στην καρδιά του πελατειακού κράτους. Όλα τα κόμματα έχουν ευθύνη για αυτήν την κατάσταση. Κυρίως τα κόμματα που άσκησαν την κεντρική εξουσία , αλλά και τα άλλα γιατί άσκησαν την τοπική. Και το πρόβλημα των συμβασιούχων στην Τοπική αυτοδιοίκηση είναι μείζον όπως φαίνεται και από τις κινητοποιήσεις της ΠΟΕΟΤΑ για να μην αλλάξει τίποτε στο φαύλο αυτό καθεστώς. 
Πριν δέκα χρόνια ήμουν υφυπουργός Εσωτερικών και το γραφείο μου ήταν εκεί που βρίσκεται σήμερα του Μανιτάκη. Επί τρεις μήνες μέχρι τις εκλογές το γραφείο επί της Βασιλίσσης Σοφίας ήταν καθημερινά αποκλεισμένο. Αποκλεισμένο από συμβασιούχους που ήθελαν διαβεβαίωση ότι θα μονιμοποιηθούν (διαβεβαίωση που τους παρείχαν απλόχερα τα κόμματα της τότε αντιπολίτευσης) και από «επιτυχόντες» του ΑΣΕΠ που επέμεναν ότι παρότι είχε ολοκληρωθεί ο διαγωνισμός και είχαν προσληφθεί οι κατά σειρά επιτυχίας για τον συγκεκριμένο αριθμό θέσεων για τον οποίο είχε προκηρυχτεί , στο μέλλον έπρεπε να μην γίνει νέος διαγωνισμός αλλά να προσληφθούν αυτοί από μια οιωνοί επετηρίδα. Κάθε βράδυ που έφευγα είχαμε τον ίδιο διάλογο : «Η δεσμεύεστε η θα ψηφίσουμε Νέα Δημοκρατία» . « Παιδιά δεν μπορώ να σας υποσχεθώ πράγματα που δεν γίνονται. Ψηφίστε ότι θέλετε». 
Ψήφισαν. 
Και επήλθε η περίφημη επανίδρυση του κράτους που τίναξε την κρατική μπάνκα στον αέρα με τον νόμο Παυλόπουλου και άλλα πολλά που ακόμα πληρώνουμε. Δεν είμαι καθόλου σίγουρος ότι δεν τους έστελναν και διάφοροι βουλευτές και Υπουργοί του λαϊκού ΠΑΣΟΚ που τους διαβεβαίωναν ότι αυτοί ήταν μαζί τους αλλά δεν τους αφήνουν οι εκσυγχρονιστές. 
Ο Μανιτάκης ,λοιπόν , για να κάνουμε ένα άλμα δέκα ετών , βρήκε μια κατάσταση στον ευρύτερο δημόσιο τομέα που περιφρονούσε πεισματικά αυτό που ονομάζουμε γενικό συμφέρον. Βρήκε τα αποτελέσματα μιας καλοστημένης συντεχνιακής φάμπρικας που στο όνομα του «δικαιώματος» καταπατούσε συστηματικά το γενικό καλό. 
Πως έχει η κατάσταση: Το πρόβλημα αφορά εργαζόμενους που προσλαμβάνονται στο Δημόσιο με σύμβαση ορισμένου χρόνου η έργου και συνήθως με διαδικασίες ρουσφετολογικές. Παρά την λήξη των συμβάσεων τους , οι εργαζόμενοι αυτοί καταφεύγουν στα δικαστήρια και με την πρακτική των συνεχών αναβολών, που βασίζονται στην κατάχρηση της προσωρινής δικαστικής προστασίας κατορθώνουν να παραμένουν στο δημόσιο και να μισθοδοτούνται κανονικά επί χρόνια. Κυκλώματα δούλεψαν, δικηγορικά γραφεία έκαναν περιουσίες και ταυτοχρόνως πουλούσαν «δικαιώματα» και «αριστερή προστασία», δικηγόροι είχαν μόνιμο στασίδι σε πρωινάδικα και μοίραζαν κάρτες για αγωγές που μόνο το όνομα του αιτούντος άλλαζε. Μετά έγιναν και «αριστεροί» βουλευτές. 
Οι κύριες δίκες λόγω φόρτου εργασίας της δικαιοσύνης και συμπαιγνίας Δημοσίου και αιτούντων αναβάλλονταν επ’ αόριστον. Έτσι , επιτυχόντες του ΑΣΕΠ στερούνται τις θέσεις που δικαιούνται επειδή εργαζόμενοι, χωρίς αξιολογημένα προσόντα και με συμβάσεις που έχουν λήξει παραμένουν καταχρηστικά στη θέση τους. 
Αυτοί δεν έχουν δικαιώματα; 
Και που είναι το γενικό καλό που πρέπει να καθοδηγεί τις ενέργειες της πολιτείας;
Και ξαφνικά όλο το αντιμνημονιακό παρδαλό μέτωπο απέκτησε και γνώσεις Συνταγματικού Δικαίου. Περισσότερες προφανώς από τον Καθηγητή του Συνταγματικού Δικαίου Αντώνη Μανιτάκη. Και άρχισαν να τον κατηγορούν ότι με την τροποποίηση του Κώδικα Πολιτικής Δικονομίας που προωθεί περιφρονεί τις δικαστικές αποφάσεις . Όμως και πρωτοετής φοιτητής της Νομικής γνωρίζει ότι τα μέτρα προσωρινής προστασίας (οι προσωρινές διαταγές δηλαδή) δεν αποτελούν δικαστικές αποφάσεις. Είναι προσωρινές ρυθμίσεις που εκδίδονται εν αναμονή – και για περιορισμένο χρονικό διάστημα – της κυρίας δίκης , η οποία όμως δεν γινόταν ποτέ. 
Ως προς την περίφημη συνταγματικότητα, η προσωρινή διαταγή αποτελεί μεν τίτλο εκτελεστό ( 904 παρ.2 Κώδικα Πολιτικής Δικονομίας) αλλά δεν συνιστά δικαστική απόφαση και κατά συνέπεια δεν εμπίπτει στον πυρήνα του άρθρου 20 του Συντάγματος. 
Πώς σπάει λοιπόν με αυτό το κόλπο η αλυσίδα που θα οδηγούσε σε καθαρή και σύννομη λύση;: Η προσωρινή διαταγή στην πράξη έχει υποκαταστήσει την προσωρινή δικαστική προστασία, δηλαδή τα ασφαλιστικά μέτρα. Αυτός που ζήτησε και πέτυχε την έκδοση της προσωρινής διαταγής, προσπαθεί να την διατηρήσει σε ισχύ απέχοντας από την συζήτηση της αίτησης του για την λήψη ασφαλιστικών μέτρων. Και τέλος τα δικαστήρια υποκαθιστούν μέσω της προσωρινής διαταγής την έγκαιρη έκδοση οριστικής απόφασης στην αίτηση ασφαλιστικών μέτρων. 
Αυτό, λοιπόν, που πρότεινε ο Μανιτάκης για να μην υποκατασταθεί η κυρία δίκη από τα ασφαλιστικά μέτρα ήταν να είναι απαράδεκτη η συζήτηση της αίτησης αν δεν έχει προσδιοριστεί δικάσιμος της κυρίας αγωγής η εάν η ημερομηνία συζητήσεως της κυρίας αγωγής απέχει περισσότερο από 6 μήνες από την ημέρα συζήτησης της αίτησης για την λήψη ασφαλιστικών μέτρων. Έτσι αποκαθίσταται η λογική που πρέπει να διέπει την προσωρινή διαταγή, τα ασφαλιστικά μέτρα και φτάνουμε – επιτέλους – και στην εκδίκαση της κύριας αγωγής ώστε να τελειώνουν οι σκόπιμες εκκρεμότητες.
Αφού τελειώσαμε με την νομική θωράκιση της πρότασης Μανιτάκη πάμε και σε μια διάσταση που φαίνεται ότι ακόμα και Υπουργοί της κυβέρνησης δεν έχουν συνειδητοποιήσει. 
Μέχρι το τέλος του 2013 έχουμε συμφωνήσει (σαν χώρα, άρα εικάζω και ως Υπουργοί) ότι θα φύγουν 4000 από το Δημόσιο. Αυτός ο αριθμός μπορεί να συγκεντρωθεί από τους ένοχους για σοβαρά ποινικά και πειθαρχικά παραπτώματα, από τους Οργανισμούς που καταργούνται η συγχωνεύονται και από τους συμβασιούχους που έληξε η σύμβαση τους. Οι δυο πρώτες κατηγορίες δεν συμπληρώνουν τον αριθμό. Ταυτοχρόνως Μανιτάκης και Στουρνάρας πέτυχαν την πρόσληψη σε ίσο αριθμό – 1 προς 1 – νέων προσοντούχων δημοσίων υπαλλήλων σε μια προσπάθεια πρακτικής αναβάθμισης του Δημοσίου. Αν οι συμβασιούχοι με παράταση του γνωστού κόλπου παραμείνουν, επειδή ο αριθμός 4000 δεν θα αλλάξει, αναγκαστικά πλέον θα πάμε σε οριζόντιες απολύσεις στο Δημόσιο. Σε αντίθετη περίπτωση θα αρχίσει πάλι το γνωστό γαϊτανάκι με τις δόσεις και τα μέτρα. 
Τι δεν καταλαβαίνουν; 
Ή θέλουν να κάνουν τους τσάμπα φιλολαϊκούς ;

Πέμπτη, 25 Απριλίου 2013

Οι άθλιοι της εποχής.



 Η περίπτωση των απολύσεων στο ΚΕΚ δεν αποτελεί έκπληξη.

Ζούμε σε έναν δήμο που όπως και ο υπόλοιπος Πειραιάς μαστίζεται από ανεργία της τάξης του 30%, ίσως παραπάνω, και η αγωνία της κάθε οικογένειας για ένα μεροκάματο γίνεται βορά στα χέρια των «υπεύθυνων» ψιλικατζήδων της πολιτικής.

Χωρίς κανέναν προγραμματισμό, χωρίς σχέδιο και με μόνο στόχο την εξόφληση ή την δημιουργία ηθικής υποχρέωσης τον περασμένο Αύγουστο και Νοέμβριο ο δήμαρχος μας ξεκίνησε τις προσλήψεις στο ΚΕΚ. Μέσω προγραμμάτων του ΟΑΕΔ φυσικά. Μικρή σημασία έχει ο καυγάς των «στελεχών» του για το ποιος προσέλαβε τους περισσότερους, ποιος έκανε δηλαδή περισσότερα ρουσφέτια. Ακόμη κι έτσι, η έλλειψη οποιουδήποτε προγραμματισμού απλώς θα έδινε μερικά μηνιαία πεντακοσάρικα σε λίγους ανθρώπους, από την μάζα των ανέργων. (Αν και με μοναδικό κριτήριο το ρουσφέτι, δεν είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε αν μεταξύ αυτών δεν υπήρχαν και μη άνεργοι. Η κάρτα ανεργίας δεν είναι ασφαλές κριτήριο στις μέρες μας).

Η ανικανότητα της διοίκησης αποδεικνύεται λίγους μήνες μετά, αυτές τις μέρες, με την απόλυση των ρουσφετιών της. Ούτε τα δικά της παιδιά δεν μπορεί να προστατεύσει. Σε λίγο, δεν θα μπορεί να προστατεύσει ούτε τον εαυτό της αν και αυτό δεν είναι καθόλου κακό, αρκεί να μην παρασύρει και τον δήμο σαν οργανισμό και σαν θεσμό σε μια περιπέτεια που όλοι φανταζόμαστε, υποψιαζόμαστε, και απευχόμαστε.

Όμως να λέμε τα πράγματα με το όνομα τους.

Το δημοτικό συμβούλιο σαν σώμα και κατά πλειοψηφία δεν είναι ικανό να προστατεύσει την πόλη.

Η ευθύνη έχει μετατεθεί στην πολιτεία και στους ελεγκτικούς μηχανισμούς της. Οι οποίοι με τους ρυθμούς που κινούνται, είναι ηθικά υπεύθυνοι για την όποια καταστροφή συντελείται στο δήμο μας.



Κυριακή, 21 Απριλίου 2013

Λουκά ιη’ 10-14 (μέρες που είναι...)




Η Ιστορία είναι σύντομη, διδακτική, όλοι την ξέρουν αφού αι γενεαί πάσαι την μαθαίνουν από τα παιδικά τους βιβλία.
Ο Παύλος υπήρξε απηνής διώκτης των χριστιανών. Δεν τους άφηνε σε χλωρό κλαρί. Και ξαφνικά, σε 3 μέρες μέσα, τυφλωμένος είδε το φως του. Και έγινε το Νο 1 κήρυκας των χριστιανών. Τα άλλαξε κάπως τα λόγια, έβαλε και δικά του, πάντως αναρριχήθηκε στην κορυφή.
Από τότε η Ιστορία έχει επαναληφθεί άπειρες φορές.
Είσαι στα πράγματα, αλλάζουν οι καταστάσεις, αλλάζουν οι προτιμήσεις, αλλάζεις και συ και πάλι στα πράγματα είσαι.
Βλέπω τα φιλαράκια μου, τα πρώην πασόκια. Καλά πέρασαν. Με τα πλασαρίσματα τους στην διαχείριση του δημόσιου, με τα ρουσφετάκια ή τις ρουσφετάρες τους, με τις γνωριμίες που άνοιγαν πόρτες. Καλά πέρασαν πολλά χρόνια τώρα. Ώσπου όλα κατέρρευσαν. Να το χρηματιστήριο κάτω, να τα επιτόκια πάνω, να τα ομόλογα στο βάραθρο, να η τρόικα, να τα μνημόνια.
Οι γνωριμίες γίνανε βαρίδια. Νόμος δεν είναι το δίκιο του ινστρούχτορα. Η καλοπέραση μπήκε σε αμφισβήτηση και έγινε το σημάδι του "έξω αποδώ". Ασφαλιστικά ταμεία, υποβρύχια, δάνεια, πυρκαγιές, ρώσικοι πύραυλοι, αναπηρικές συντάξεις, μίζες, διορισμοί, διπλό και τριπλό και πολυθεσίτες. Όλα στη φόρα και όλοι μαζί πέφτουμε από τα σύννεφα, και τα φιλαράκια του διπλανού κόμματος πρώτα και καλύτερα στην πτώση, στην απαξίωση, στην επανάσταση.
Πρωταγωνιστές τότε, πρωτοπόροι τώρα.
Τους βλέπω πάλι, έξαλλους αυτή την φορά, να ζητούν τα κεφάλια των «γνωριμιών» τους σα να έμαθαν τώρα τι καπνό φουμάρανε τότε. Εδώ και τώρα. Κι όποιος τους ζητά λίγη ψυχραιμία, λίγο πιο χαμηλή την ένταση, περασμένα μεσάνυχτα είναι, βρίσκει τον μπελά του.
Τα φιλαράκια μου οι πασόκοι, ήταν πολλά. Πάρα πολλά στις γειτονιές μας. Τώρα χωριστήκαν. Τα πιο πολλά είναι στα κεραμίδια χωρίς ίχνος αυτογνωσίας, με την γνωστή από τα παλιά υψηκράτεια τους,  με το δάκτυλο τεντωμένο και με την λεοντή του αριστερού ριγμένη με χάρη στους ώμους.  Ότι δεν τους σκοτώνει τους κάνει πιο δυνατούς.
Υπάρχουν και τα άλλα. Με την ανησυχία στα μάτια όπως όλοι μας, με το κεφάλι σκυμμένο, θυμίζουν μέρες που είναι την ιστορία με τον τελώνη και τον φαρισαίο.
Τους προτιμώ να πω την αλήθεια.

Παρασκευή, 19 Απριλίου 2013

δεν είναι κοροϊδία, είναι απάτη



Με τρία παράτυπα έκτακτα συμβούλια, η δημοτική αρχή καταλήγει σε μια παράνομη απόφαση εφαρμόζοντας νομότυπα τον νόμο που προβλέπει την διαδικασία σε άλλη διαδικασία .
Κι αν πιάσει, έπιασε. Αν δεν πιάσει πάλι, ας πάει να πηδηχτεί από το παράθυρο.
Τρία έκτακτα συμβούλια με τρέχον θέμα συγκαλεί, (το γνωστό περίεργο λογιστικό έλλειμμα της ΔΗΚΕΠΑ) προκειμένου το τρίτο και τελευταίο να διεξαχθεί χωρίς απαρτία και να περάσει η απόφαση που επιθυμεί ο δήμαρχος. Ότι προβλέπει δηλαδή ο νόμος για τα τακτικά συμβούλια, η δημοτική αρχή το εφαρμόζει στα έκτακτα.
Αναμφίβολα θα αποτελούσε πρωτοτυπία στο δήμο μας να διεξαχθεί ένα (1) δημοτικό συμβούλιο που να έχει τηρηθεί η νομιμότητα.
Ακόμη και για τους πιο καλοπροαίρετους δημοτικούς συμβούλους που θεωρούν ότι «προέχει η ουσία, προέχει το συμφέρον του δήμου, προέχει η αποτελεσματικότητα έναντι των τύπων» αυτά που συμβαίνουν είναι απαράδεκτα. Γιατί σε τελική ανάλυση δεν καταλαβαίνω πως όλα αυτά τα «προέχει» ταυτίζονται με τις επιθυμίες του δημάρχου και της δημοτικής του αρχής, και δεν ταυτίζονται με το πνεύμα του Νόμου ο οποίος θέλει να προστατεύσει τους ίδιους τους πολίτες από την αυθαιρεσία του δημάρχου και της δημοτικής του αρχής.
Η λογική του παρελθόντος που ήθελε τον δήμαρχο «άρχοντα της πόλης» με την βυζαντινή φυσικά ετυμολογία, ευτυχώς πεθαίνει. Δυστυχώς δεν έχει πεθάνει ακόμη η εφαρμογή της, αλλά νομικά έχει πεθάνει.
Και μαζί έχουν πεθάνει τα άλλοθι περί δημόσιου αισθήματος, ότι τα κάνουν για το «καλό της πόλης». Ότι «αίρουν τις αμαρτίες» και άλλες μπούρδες.
Προσπαθούν πολύ απλά να εξαπατήσουν τις ελεγκτικές αρχές, αιτιολογώντας νομότυπα παράνομες αποφάσεις, και οι προθέσεις είναι σκοτεινές. Άγνωστη η ακριβής σκοπιμότητα, πάντως σίγουρα καθόλου φωτεινή.